ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 4-บทที่ 6

ทว่าวาจาลบหลู่เบื้องสูงเยี่ยงนี้นางจะกล้าพูดออกมาได้อย่างไร จึงยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณหนูรองเฉลียวฉลาดออกปานนี้ ทำเรื่องใดได้ไม่ดีบ้างเล่า อี๋เหนียงวางใจในตัวท่านมาก แต่อี๋เหนียงเห็นว่าบ่าวพูดและทำอะไรไม่เป็น ถึงได้บอกให้บ่าวติดตามเรียนรู้จากท่านเจ้าค่ะ”

ถ้อยคำเยินยอนี้ทำเอาเจียงชิงอวี้ดีใจยิ่ง จึงยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที “เจ้าพูดได้ถูกต้อง ข้าก็รู้สึกว่าตนเองฉลาดมากเช่นกัน”

รุ่ยเซียงเออออคล้อยตามด้วยใบหน้ายิ้มๆ หางตาเหลือบเห็นเจียงเทียนโย่วเดินนำองครักษ์ไม่กี่คนเข้าประตูมาก็รีบกระซิบบอกเจียงชิงอวี้ “คุณหนูรอง นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

เจียงชิงอวี้หันหน้าไปก็เห็นเจียงเทียนโย่วจริงๆ นางจึงก้าวเท้าวิ่งไปหยุดเบื้องหน้าเขาด้วยท่าทางสดใสมีความสุข ยิ้มพลางเอ่ยเรียก “ท่านพ่อ”

ท่าทางเจียงชิงอวี้มีความองอาจคล้ายเจียงเทียนโย่วอยู่หลายส่วน ในบรรดาบุตรสาวบุตรชายก็มีนางที่หน้าตาเหมือนเขาที่สุด รวมถึงนิสัยก็ด้วย ล้วนแต่ตรงไปตรงมา อ้อมค้อมไม่เป็น ดังนั้นเจียงเทียนโย่วจึงชอบนางมาก

“ไยเจ้ามาอยู่ที่นี่” เจียงเทียนโย่วบอกให้องครักษ์ด้านหลังถอยไป จากนั้นก็ถามเจียงชิงอวี้ “มารอข้าหรือ”

เชาวน์อารมณ์เท่านี้เจียงชิงอวี้ยังคงมี จึงยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าค่ะ วันนี้ทั้งวันข้าไม่ได้เห็นท่านพ่อ ก็ให้รู้สึกแปลกๆ ในใจ คาดว่ายามนี้ท่านน่าจะกลับมาแล้ว เลยตั้งใจมายืนรอท่านที่นี่”

กับคนที่เจียงชิงอวี้ชอบ นางยังคงรู้จักเจรจา ทว่ากับคนที่นางไม่ชอบ วาจาที่กล่าวออกมาก็ล้วนเป็นถ้อยคำถากถางดูแคลน

เจียงเทียนโย่วได้ยินก็ยินดียิ่ง รู้สึกว่าบุตรสาวของตนทั้งน่ารักทั้งกตัญญู จึงมีรอยยิ้มเกลื่อนหน้า “ดีๆ นับว่าความเอ็นดูที่ข้ามีต่อเจ้ามิได้เสียเปล่า”

จากนั้นก็ถามนางอีกว่า “อยากได้อะไรหรือไม่ ขอแค่บอกออกมา ข้าจะให้ทุกอย่าง”

เจียงชิงอวี้นึกดู แต่ยังคงนึกไม่ออกว่าตอนนี้ควรขอสิ่งใด อีกทั้งในใจยังคิดถึงเรื่องที่เมิ่งอี๋เหนียงกำชับนางเมื่อครู่นี้จึงตอบว่า “รอข้านึกได้ว่าอยากได้อะไรค่อยมาบอกท่านนะเจ้าคะ ตอนนี้พวกเราไปหาอี๋เหนียงกันก่อนเถิด” พูดพลางจูงมือเจียงเทียนโย่วออกเดิน

รุ่ยเซียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอบถอนหายใจ

ที่สุดแล้วคุณหนูรองผู้นี้ก็ยังคงตรงไปตรงมาราวหนูวิ่งในกระบอกไม้ไผ่ลืมเรื่องที่เมิ่งอี๋เหนียงมอบหมายไปจนหมด ซ้ำยังเหมือนจะก่อเรื่องยุ่งอีกแล้ว

รุ่ยเซียงรีบก้าวออกมากล่าวยิ้มๆ “นายท่าน คุณหนูรอง ยามนี้อี๋เหนียงมิได้อยู่ที่เรือนอี๋ชุนเจ้าค่ะ”

เจียงชิงอวี้คิดในใจว่า…เจ้าพูดเหลวไหลอะไร อี๋เหนียงมิใช่อยู่ที่เรือนปี้อู๋หรือ

กำลังจะอ้าปากพูด เจียงเทียนโย่วกลับชิงถามออกมาก่อน “อี๋เหนียงอยู่ที่ใด”

รอให้นายท่านถามคำถามนี้อยู่พอดีเชียว