ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 7-บทที่ 9

เจียงชิงหว่านมองออกว่าเหยาซื่อเองก็เพิ่งเคยเผชิญหน้ากับคนมากถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก สีหน้าจึงซีดอยู่บ้าง ฉะนั้นจึงทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับฮูหยินผู้เฒ่าเจียงแล้ว

ดีที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนั้นยอดเยี่ยมยิ่ง แค่นหัวเราะถากถางเสียงหนึ่ง จากนั้นก็พูดอย่างหนักแน่นมั่นคงว่า “ท่านยายของหว่านเจี่ยมีแม่ของนางเป็นบุตรสาวคนเดียว นางจะไปเอาน้าสาวมาจากที่ใด หนำซ้ำตอนนี้หว่านเจี่ยก็กลับมาบ้านตนเอง นางเป็นเจ้านายที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม มีเพียงนางตกรางวัลแก่บ่าวไพร่ บ่าวไพร่มาตกรางวัลแก่นางได้เสียที่ใด”

วาจานี้ทำเอาเมิ่งอี๋เหนียงหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย

เป็นอย่างที่เจียงชิงหว่านเดาไว้ สาเหตุที่เมิ่งอี๋เหนียงมอบของขวัญให้เป็นเพราะมีเจตนาแอบแฝงจริงๆ แต่คิดไม่ถึงว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะไม่ไว้หน้านางเพียงนี้ ตบหน้านางดังฉาดต่อหน้าหญิงรับใช้ทั้งหลาย บอกว่านางเป็นเพียง ‘บ่าว’ ผู้หนึ่ง

แม้ว่าอนุภรรยาจะไม่นับเป็นเจ้านายก็จริง แต่บอกว่าเป็นบ่าวก็ออกจะเกินไปสักหน่อย ยิ่งกว่านั้นหลายปีมานี้นางก็กุมอำนาจดูแลงานในจวน คนในจวนล้วนปฏิบัติต่อนางราวกับนางเป็นนายหญิง

นางจึงรีบทำท่าทางยำเกรงออกมา กล่าวอย่างขอลุแก่โทษว่า “ผู้น้อยมิได้มีเจตนาเช่นนั้น ผู้น้อยเพียงแค่ยินดีที่ได้เห็นคุณหนูสาม จึงได้…เป็นผู้น้อยคิดไม่รอบคอบเอง ขอฮูหยินผู้เฒ่าโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ”

พูดพลางยอบตัวคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเจียงและเจียงชิงหว่านประหนึ่งได้รับความตื่นตกใจและความไม่เป็นธรรม ทว่าในใจกำลังคิดอย่างเย็นเยียบว่า…ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงไม่ชอบข้าเหมือนเมื่อก่อนอย่างที่คิดจริงๆ

แต่ไม่เป็นไร นางมีเจียงเทียนโย่วเป็นที่พึ่งได้ อีกทั้งบุตรชายเพียงหนึ่งเดียวของจวนหย่งชางป๋อในตอนนี้ก็เป็นนางให้กำเนิด จะอย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็อายุหกสิบกว่าปีแล้ว ยังจะมีชีวิตได้อีกกี่ปี ไม่ช้าก็เร็วจวนป๋อแห่งนี้ก็จะอยู่ในมือของนาง

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงแค่นเสียงเย็นออกจมูก

เมื่อก่อนนางเป็นบุตรสาวสายรองของตระกูล เบื้องบนมีท่านแม่ใหญ่ที่ร้ายกาจอยู่ผู้หนึ่ง ดังนั้นไม่ว่าอะไรก็ต้องไปแย่งชิงด้วยตนเอง การแสดงปาหี่ของเมิ่งอี๋เหนียง พูดได้เพียงว่านางเล่นมาจนเบื่อแล้ว

ทว่าบุตรชายของตนชอบอีกฝ่าย หนำซ้ำตอนนั้นพี่ชายของเมิ่งอี๋เหนียงก็ตายเพราะช่วยเจียงเทียนโย่วจริงๆ บุญคุณนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงยังจดจำอยู่ในใจ ดังนั้นขอเพียงเมิ่งอี๋เหนียงไม่ทำเกินไป นางย่อมจะไม่สนใจ

ทว่าหากจำเป็นต้องสะกิดเตือนก็ยังต้องทำ มิเช่นนั้นคงจะถือตนเองเป็นนายหญิงของจวนนี้เข้าจริงๆ จนไม่เห็นแม้แต่นางอยู่ในสายตา