ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 1-บทที่ 2

บทที่ 2

วันที่ห้าเดือนสิบ เที่ยงวัน ณ ที่ว่าการนครหลวง

ลู่เยี่ยนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนเอกสารราชการอยู่ ได้ยินเสียงเคาะดังเป็นระลอกมาจากข้างนอก

องครักษ์ผู้หนึ่งนามว่าหยางจงก้าวยาวๆ เข้ามาอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยรายงาน “ซื่อจื่อข้างนอกมีคนมาขอพบขอรับ”

ลู่เยี่ยนไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขียนต่อไปพลางกล่าว “เป็นใคร ถามมาชัดเจนหรือไม่”

หยางจงตอบเสียงเบา “คนที่มาลั่นกลองคือสาวใช้ผู้หนึ่งของสกุลเสิ่น ตามคำพูดของนาง ร้านของคุณหนูสามสกุลเสิ่นที่ตลาดตะวันตกถูกคนพังทำลายขอรับ”

ได้ยินดังนั้นสายตาของลู่เยี่ยนพลันเคร่งเครียด มุมปากเม้มเล็กน้อยก่อนจะวางพู่กันลงแล้วขยับพิงไปด้านหลัง

คนสกุลเสิ่น?

นี่ไม่เท่ากับมีความยุ่งยากมาหาหรือ

หยางจงมองหัวคิ้วที่ขมวดแน่นของซื่อจื่อผู้เป็นนายตนเองแล้วกระซิบพูดว่า “จะให้นางเข้ามาหรือไม่ขอรับ”

“ไม่อย่างนั้นจะทำอย่างไรเล่า” นี่คือที่ว่าการนครหลวงไม่ใช่จวนเจิ้นกั๋วกงเขาบอกว่าไม่พบคนก็ไม่ต้องพบได้หรือไร

หยางจงรับคำ ไม่พูดพล่ามอีก รีบวิ่งออกไปทันที

ลู่เยี่ยนใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะ ครุ่นคิดเล็กน้อย

วันนี้ผู้ว่าการเจิ้งไม่อยู่ หลังจากเหล่าเจ้าหน้าที่เรียงแถวแล้วคงต้องให้เขาเป็นคนนั่งตำแหน่ง เรื่องนี้ยุ่งยาก เขาซึ่งหลบเลี่ยงไม่พ้นวางพู่กันลงบนแท่นฝนหมึก หยิบหมวกแพรโปร่งบนโต๊ะขึ้นมาแล้วเดินไปทางโถงด้านหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เสียงตะโกนเปิดศาลที่น่าเกรงขามดังมาจากสองฟาก

ชิงซีเดินไปถึงกลางศาล งอเข่าสองข้างและคุกเข่าลงบนพื้นทันที

“ขอใต้เท้าช่วยคุณหนูของข้าด้วยเจ้าค่ะ หลงจู๊ของร้านแลกเงินสกุลจินรังแกคนมากเกินไป ยังไม่ครบหนึ่งเดือนจะเก็บดอกเบี้ยถึงหกส่วน” ชิงซีพูดด้วยขอบตาแดงก่ำ

ลู่เยี่ยนไม่ชอบคนร้องไห้โวยวาย และยิ่งไม่ชอบให้มีคนมาร้องไห้โวยวายในศาล

จะพูดไปแล้วเขาย้ายมาที่ที่ว่าการนครหลวงเป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้ว ตลอดหนึ่งปีนี้ทุกสามวันห้าวันจะมีคนมาร้องขอให้ช่วยเพราะเรื่องหยิบยืมเงิน

แต่ที่นี่คือที่ว่าการนครหลวง ไม่ใช่วัดเจ้าแม่กวนอิน

ที่ว่าการนครหลวงพูดกันด้วยกฎหมาย ช่วยชีวิตใครไม่ได้