ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 6

หลังจากจวนอวิ๋นหยางโหวถูกทางการค้นปิดจวนแล้วพวกเสิ่นเจินก็ย้ายมายังเจาสิงฟางที่อยู่ทางใต้สุดของเมืองฉางอัน คนที่อาศัยที่นั่นส่วนใหญ่เป็นคนสามัญธรรมดา นับได้ว่าเป็นสถานที่ที่มีค่าเช่าถูกที่สุดแล้ว

ตอนที่เสิ่นเจินกลับเรือน เสิ่นหงกำลังถือถ้วยดื่มยาอยู่

อันหมัวมัวด้านหนึ่งลูบแผ่นหลังของเขา ด้านหนึ่งพูดว่า “นายน้อยของบ่าว พวกเราไม่รีบร้อน ท่านช้าหน่อย ช้าหน่อยเถิด”

เสิ่นหงเช็ดมุมปาก ช้อนตาขึ้น ในดวงตาเปล่งประกายขึ้นมาทันที “พี่สามกลับมาแล้ว!”

เสิ่นเจินเดินเข้าไปลูบผมของเสิ่นหงอย่างเอ็นดู

เสิ่นหงฉลาดเฉลียวมาแต่เด็ก แต่กลับร่างกายอ่อนแอมีโรคมากตั้งแต่เกิด ทุกครั้งที่ถึงฤดูหนาวก็จะกลายเป็นโถยาใบเล็ก เช้ากลางวันเย็นไม่เคยขาดยาสักมื้อ เหลือก็แค่กินยาแทนอาหารเท่านั้น

เสิ่นเจินยกมือบีบใบหน้าผอมเซียวของเขาและพูดว่า “ดื่มยาแล้วก็ห่มผ้านอนให้มากสักหน่อย”

เรือนพักที่พวกนางอยู่เล็กแคบมาก ทั้งเรือนมีเพียงสองห้องและไม่กั้นเสียง นับจากเข้าฤดูใบไม้ร่วงนางจะได้ยินเสียงไอเบาๆ เป็นช่วงๆ แทบจะทุกวัน

ต่อให้หลับตาลงนางก็ยังนึกภาพได้ถึงท่าทางที่เสิ่นหงโค้งตัว สองมือเล็กปิดปากเอาไว้

พอคิดถึงตรงนี้เสิ่นเจินก็ช่วยห่มผ้าให้เขา พูดเสียงอ่อนโยนว่า “นอนเถอะ”

เสิ่นหงเชื่อฟังคำของพี่สามผู้นี้มาตลอดจึงหลับตาลงทันที แต่เด็กก็ยังเป็นเด็ก การแกล้งนอนยังทำได้ไม่แนบเนียน หนังตาของเขาขยับ ขนตายาวเหยียดสั่นไม่หยุดราวกับปีกผีเสื้อ

เสิ่นเจินเพียงเห็นก็รู้ทันที ยื่นมือไปวางไว้บนไหล่ของเขา น้ำเสียงราวกับพี่ใหญ่พูดกับนางในวันหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน “พี่รอเจ้านอนหลับแล้วค่อยออกไป ไม่ต้องรีบร้อน”

ได้ยินดังนั้นหัวคิ้วของเสิ่นหงก็คลายออก พลิกตัวมาจับนิ้วมือนิ้วหนึ่งของเสิ่นเจินเอาไว้

รอจนเสิ่นหงหลับ ผ่อนเสียงลมหายใจอ่อนแรงนั้นออกมาแล้ว อันหมัวมัวก็บีบมือของเสิ่นเจิน “คุณหนูตามบ่าวมาเถิดเจ้าค่ะ”

พอเข้าไปในห้องด้านข้างแล้วอันหมัวมัวก็หยิบกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสใบหนึ่งออกมาและพูดช้าๆ ว่า “นี่เป็นของที่คุณหนูใหญ่ให้คนส่งมาให้ตอนเที่ยง คุณหนูลองดูเถิดเจ้าค่ะ”

เสิ่นเจินรับมาเปิดออกช้าๆ จากนั้นเลือดในกายราวกับแข็งตัว

นางเหมือนได้ยินเสียงสายพิณที่ขึงอยู่ในใจของนางมาตลอดหนึ่งเดือนนี้ขาดออกเสียงดังตึง

เครื่องทองเงินหยกในกล่องนางคุ้นเคยเป็นอย่างดี นี่เป็นสินส่วนตัวบางส่วนของพี่ใหญ่ มองไปมองมา น้ำตาของเสิ่นเจินก็หยดแหมะๆ ลงมา