ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 5-บทที่ 6

เวลาพลบค่ำ สีท้องฟ้ามืดดำมากขึ้น

ชิงซีด้านหนึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสิ่นเจินกับเสิ่นหง อีกด้านหนึ่งพูดกำชับเสียงเบาว่า “หลังจากคุณหนูจากไปแล้วต้องจำไว้ให้ดี อย่าเดินทางหลวงและอย่าเดินทางน้ำ ที่พำนักสุดท้าย ไม่ว่าใครก็ห้ามบอกนะเจ้าคะ”

สิ้นเสียงพูด ข้างนอกก็มีเสียงลั่นกลองดังต่อเนื่องไม่หยุด

เมื่อเสียงกลองดังเข้าหูก็หมายความว่าการห้ามออกนอกเคหสถานยามวิกาลใกล้จะเริ่มแล้ว

การห้ามออกนอกเคหสถานยามวิกาลในเมืองฉางอันเข้มงวดมาก ตลาดช่วงเช้าหยุดพัก ทางประตูซุ่นเทียนก็จะใช้เสียงกลองยามพลบค่ำนี้เร่งให้คนเดินเท้ารีบกลับบ้าน หลังจากเสียงกลองที่ดังต่อเนื่องยาวนานหยุดลง ไม่เพียงบนถนนจะห้ามให้คนเดินเท้า ประตูเมืองก็จะปิดลงเช่นกัน

ซึ่งก็คือช่วงเวลานี้นั่นเอง

อันหมัวมัวคลุมเสื้อนอก สยายผมยาว จุดกลักไฟสองอัน แล้วเดินออกจากห้องไปช้าๆ

ท้องฟ้ามืดดำ รอบด้านมืดสนิทไปทั่ว อันหมัวมัวเคลื่อนไหวแคล่วคล่องโยนกลักจุดไฟไปในกองฟืนเล็กและหญ้าแห้งที่ประตูเรือนชั้นหน้า เสียงดังสวบ เปลวไฟลุกขึ้น ส่องสว่างไปทั่วเรือนในทันที

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเจินจูงมือน้อยของเสิ่นหงโค้งตัวมุดออกมาทางโพรงดิน

เสิ่นเจินไม่กล้าหันกลับไป วิ่งไปทางประตูเมืองอย่างสุดชีวิต ถึงแม้นางจะหันหลังให้เรือน แต่ก็เหมือนมองเห็นเปลวไฟร้อนแรงนั้นได้

พอวิ่งไปได้ครึ่งทางเสิ่นหงก็ไอขึ้นมาอย่างแรง เสิ่นเจินหยุดฝีเท้า ลูบหลังของเสิ่นหง “จะหยุดสักครู่หรือไม่”

“พี่สาม ข้ายังทนได้”

เสิ่นเจินขยับเสื้อผ้าบนตัวของเขาให้แน่นขึ้นพลางพูดเสียงเบาว่า “ตอนวิ่งอย่าใช้ปากหายใจ พยายามใช้จมูก ถ้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็บีบมือพี่สาม เข้าใจหรือไม่”

เสิ่นหงพยักหน้าตอบ

เจาสิงฟางอยู่ไม่ห่างจากประตูอันฮว่า ทั้งสองคนหลบๆ ซ่อนๆ มาตลอดทาง กว่าจะมาถึงประตูเมืองได้ไม่ง่ายนัก แต่อย่างไรก็ไม่เห็นทหารที่หางตามีรอยแผลเป็นผู้นั้นเลย

เสิ่นเจินร้อนใจขึ้นทุกที ทนไม่ไหวมองไปรอบด้าน ความไม่สบายใจมากขึ้นทุกขณะ

ในตอนนี้เองเสียงฝีเท้าก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของนางในทันใด เสิ่นเจินหันหน้ามองไปเห็นชายหนุ่มแต่งกายชุดทหารเมืองหลายคนยืนตระหง่านอยู่หลังตัวนาง

ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง

ผ่านไปครู่หนึ่งลมหนาวพัดมา พัดต้องบนตัวนางราวกับมีดบาดขวานจาม

ท้องฟ้ามืดดำ เกล็ดหิมะบางเบาตกลงมาจากท้องฟ้าสีหมึกด้วยความเร็ว ตกลงบนใบหน้าของนางให้ความรู้สึกหนาวเย็นและหนักอึ้ง ละลายเป็นน้ำ คล้ายน้ำตาอย่างมาก

เห็นเพียงคนผู้นั้นพลิกตัวลงจากหลังม้า เดินผ่านกลุ่มคนมาตรงหน้านางอย่างไม่รีบไม่ร้อน

สายตาของเขายังดูอึมครึมลึกล้ำเหมือนที่ผ่านมา

เขามองเสิ่นเจินอย่างทรงอำนาจและไร้ความสงสาร ริมฝีปากบางขยับเบาๆ “คุณหนูสาม นี่จะไปที่ใดหรือ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 2 พ.ย. 64 เวลา 12.00 น.