ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 7-บทที่ 8

คิดถึงตรงนี้นางก็ยอมรับในโชคชะตาขึ้นมาทันใด

นางรู้ว่าตนเองไม่มีสิทธิ์จะยื่นเงื่อนไข แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วจึงทำได้เพียงพูดออกไปว่า “ใต้เท้า น้องชายข้าอายุเพียงห้าขวบ เขาอยู่ห่างข้าไม่ได้…”

เสิ่นเจินยังพูดไม่จบก็ถูกเขาตัดบทเสียงเย็นชา “เสิ่นหงอยู่ในฉางอันไม่ได้”

เรื่องของสกุลเสิ่น การอยู่ในเมืองฉางอันเป็นปัญหายุ่งยากอย่างไม่ต้องสงสัย

ตามที่เขารู้มา สาเหตุที่อวิ๋นหยางโหวที่รับโทษอยู่ในคุกไม่ได้รับอนุญาตให้คนภายนอกเข้าเยี่ยม แท้จริงแล้วเพราะฮ่องเต้มีพระบัญชามาถึงใต้เท้าโจวแห่งศาลต้าหลี่

พระบัญชา เรื่องนี้น่าสนใจ

ขุนนางต้องโทษที่ถูกตัดสินจองจำสองปี ยึดตำแหน่งและบรรดาศักดิ์ มีอะไรควรค่าให้ฮ่องเต้ลงมือรุนแรงแบบนี้อีก

จากเรื่องนี้ทำให้คิดถึงคนที่อยากจะยึดตัวเสิ่นเจินมาเป็นของตนเองในทันที พวกเขาทำเพื่อเงิน เพื่อตัณหา หรือเพื่ออย่างอื่นกันแน่ เป็นเรื่องที่น่าคิด

เขาถึงแม้จะเป็นเพราะภาพในความฝันที่วุ่นวายเหล่านั้นทำให้จำต้องคุ้มครองเสิ่นเจิน แต่ไม่มีทางทำเพื่อนางไปจนต้องทนรับความยุ่งยากมากกว่านี้อีก

เขาเหลือบมองนางแวบหนึ่งพลางพูดช้าๆ ว่า “ในเมืองหลวงมีคนจับจ้องพวกเจ้ามากมาย ที่นี่ซ่อนคนสองคนไว้ไม่ได้ เสิ่นหงมีโรคประจำตัวต้องพบหมอตลอด เจ้าคิดว่าถ้าท่านหมอผู้หนึ่งเดินเข้าออกตรอกนี้ทุกวัน รอให้ผู้อื่นเดาว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่ ต้องใช้เวลานานเท่าใดกัน”

“ข้าจะส่งเขาไปเป็นศิษย์ของฉู่สวินเซียนเซิง” ฉู่สวินเซียนเซิงเป็นอาจารย์ชื่อดังของเมืองหยางโจว ถึงแม้สกุลเสิ่นจะเป็นสกุลเสิ่นในวันวานก็ไม่แน่ว่าจะเชิญมาได้

ได้ยินดังนั้นความกังวลสุดท้ายของเสิ่นเจินก็หมดลง แต่นางรู้ว่าโลกนี้ไม่มีขนมเปี๊ยะสอดไส้ตกลงมาจากฟ้า* ให้หรอก เรื่องดีทุกอย่างล้วนต้องมีสาเหตุ

“ใต้เท้าต้องการให้ข้าทำอะไรหรือ” เสิ่นเจินพูดอย่างโอนอ่อนผ่อนตาม

ลู่เยี่ยนรู้สึกพอใจมากกับการรู้กาลเทศะของนางเช่นนี้ จึงพูดต่อไปว่า “ข้าเป็นคนไม่ชอบสตรีที่ร้องไห้ฟูมฟาย”

เสิ่นเจินตกตะลึง ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดเขาจึงพูดเช่นนี้ เมื่อครู่ที่นางน้ำตาไหลก็เป็นเพราะเขาทำให้ตกใจกลัวแท้ๆ

ลู่เยี่ยนกวาดตามองนางอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง “จำได้หรือยัง”

เสิ่นเจินสูดหายใจเข้าอย่างตกใจ กลืนคำตัดพ้อลงไปทั้งหมด “ข้าจำได้แล้ว”

ลู่เยี่ยนส่งเสียงอืมรับ จากนั้นมองนางแล้วพูดว่า “รู้ว่าตนเองมีฐานะอะไรหรือไม่”

เสิ่นเจินรู้ฐานะของเขา และรู้ฐานะของตนเองเช่นกัน

ที่รู้กระจ่างยิ่งกว่านั้นก็คือมารดาของเขา องค์หญิงใหญ่จิ้งอันไม่มีทางให้เขารับอนุภรรยาก่อนที่จะแต่งภรรยาเอกเด็ดขาด

แบบนี้ก็ยิ่งดี

เสิ่นเจินหลุบตาลง เผยอปาก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงส่งเสียงพูดออกมา “เป็นภรรยาลับของใต้เท้า”