ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 9-บทที่ 10

บทที่ 9

เช้าวันต่อมาทุกคนมารวมตัวกันที่โถงจยาอัน

ฮูหยินผู้เฒ่าอุ้มเหลนชายที่หลานสะใภ้บ้านรองเพิ่งคลอดออกมา หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส

ในโถงนี้กำลังพูดคุยกันอยู่ ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ช้อนตาขึ้นเห็นสายตาเปล่งประกายของเมิ่งซู่ซีมองไปที่ตัวลู่เยี่ยน

ส่วนลู่เยี่ยน เขานั่งหันข้างให้ จิตใจจดจ่อพูดกับลู่เยี่ยของบ้านรองกับลู่ถิงของบ้านสาม ไม่หันหน้ามามองเลย

ฮูหยินผู้เฒ่าฉีกยิ้มมุมปาก หลานชายของนางผู้นี้ไม่ยอมไว้หน้าผู้อื่นเลยแม้แต่น้อย

นางกระแอมกลั้วคอก่อนจะพูดกับเมิ่งซู่ซีว่า “ยายหนู ภาพร้อยกระเรียนที่เจ้าให้ข้าภาพนั้นเจ้าเป็นคนวาดเองหรือ”

เมิ่งซู่ซีรีบลุกขึ้น “เจ้าค่ะ ให้ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นเรื่องตลกแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าพอใจมากพลางพูดอีกว่า “เจ้าอายุเท่านี้ สามารถลงพู่กันได้ดีแบบนี้นับว่าดีมากแล้ว แต่พูดถึงความงดงามเชิงศิลป์แล้วยังอ่อนด้อยอยู่บ้าง”

ได้ยินคำพูดนี้เมิ่งซู่ซีก็รีบพูดว่า “ไม่รู้ว่าซู่ซีวันนี้จะมีโชคได้รับการชี้แนะจากฮูหยินผู้เฒ่าหรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่เห็นนางพูดเข้าทางจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าพูดถึงวิชาการวาด เจ้าไม่ควรมาขอคำชี้แนะคนแก่อย่างข้า เจ้าควรไปถามพี่เยี่ยนของเจ้า เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้”

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นลู่เยี่ยนไม่มีการตอบสนองจึงปั้นหน้านิ่งตะโกนเรียกเขา “เยี่ยนเกอเอ๋อร์!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกเช่นนี้ ต่อให้ลู่เยี่ยนอยากจะแกล้งตายก็แกล้งต่อไปไม่ได้แล้ว

เขาหมุนตัวกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บนใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย “ท่านย่าเรียกข้าหรือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่หยิบภาพภาพหนึ่งมาจากมือของสาวใช้และยื่นให้ลู่เยี่ยน “นี่เป็นภาพวาดของน้องซีของเจ้า เจ้าลองดูสิ”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ถลึงตามองเขาแวบหนึ่ง ความหมายชัดเจนมากว่าหากเขากล้าไม่รับก็คอยดูต่อไป

ลู่เยี่ยนลุกขึ้นไปรับภาพมา จากบนลงล่าง จากซ้ายไปขวา มองดูอยู่ครู่ใหญ่

เมิ่งซู่ซีเห็นภาพวาดของตนเองถูกเขากุมอยู่ในมือ หัวใจก็เต้นตุบๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เหมือนว่าสิ่งที่เขากุมอยู่ไม่ใช่ภาพวาด แต่เป็นตัวนางเองกระนั้น

ชายหนุ่มที่เหมือนดวงจันทร์ส่องกระจ่างเช่นนี้ใครบ้างจะไม่หวั่นไหว

ผ่านไปครู่ใหญ่ลู่เยี่ยนจึงเงยหน้าขึ้นพูดว่า “นี่ก็ดีมากไม่ใช่หรือ”