ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 1-บทที่ 2

ไม่ใช่บอกว่าชีวิตของสาวใช้ในสมัยโบราณล้วนไร้ค่าหรอกหรือ ไฉนสาวใช้ตายไปคนเดียว นายหญิงใหญ่ก็กลัวนางจะเอะอะโวยวายเล่า

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียง ‘แอ๊ด’ ประตูถูกผลักเข้ามาจากข้างนอก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าดังตึกๆ เลี่ยวจิ้งชูรีบหลับตาลง

“สะใภ้สี่ สะใภ้สี่เจ้าคะ”

หลิ่วเอ๋อร์ยกถาดเงินใบหนึ่งเข้ามา ในถาดมีชามหยกสีขาวอยู่สองใบ เดินช้าๆ เข้ามาถึงหน้าเตียง ร้องเรียกสองคำ เห็นเลี่ยวจิ้งชูไม่ขานรับก็ลอบระบายลมหายใจ แล้วเอาถาดเงินวางลงบนโต๊ะ

“ฟื้นแล้วหรือ” จางหมัวมัวที่ตามเข้ามาเอ่ยถาม

“ยังไม่ฟื้น” หลิ่วเอ๋อร์หันหน้าไป “จางหมัวมัวช่วยหน่อยเจ้าค่ะ”

สองคนช่วยกันประคองเลี่ยวจิ้งชูขึ้นมา หลิ่วเอ๋อร์หยิบหมอนอิงใบหนึ่งมารองแผ่นหลังให้เลี่ยวจิ้งชู

รับรู้ได้ว่ามีชามยายื่นมาถึงริมฝีปาก เลี่ยวจิ้งชูกัดฟันไว้แน่น

“นางกัดฟันไว้แน่นเกินไป ป้อนไม่ได้เลย”

“คนหมดสติก็เป็นเช่นนี้ เจ้าเอามือบีบขากรรไกรทั้งสองข้างของนาง ปากก็จะอ้าออกแล้ว”

ขากรรไกรปวดแปลบขึ้นมา เลี่ยวจิ้งชูทนไม่ไหวร้องออกมาคำหนึ่ง ลืมตาขึ้นมาทันที จ้องหลิ่วเอ๋อร์เขม็ง

หลิ่วเอ๋อร์ตัวสั่นเทา หลุดเสียงร้องออกมา น้ำยาเกือบจะกระฉอก

“เจ้าจะทำอะไร!”

เดิมเลี่ยวจิ้งชูคิดจะยับยั้งหลิ่วเอ๋อร์ เมื่อครู่เห็นมือที่ยกชามยาของอีกฝ่ายสั่นระริก เล็บซีดขาว นางตวาดออกมาไม่แน่ยานั่นอาจกระฉอกหก คิดไม่ถึงว่าทุ่มเทเรี่ยวแรงที่มีอยู่จนหมดเสียงกลับคล้ายยุงบิน ชามยาในมือหลิ่วเอ๋อร์ยังคงอยู่ดี

เลี่ยวจิ้งชูหน้าม่อยคอตก จากนั้นก็พยายามเอนตัวไปข้างหลังหลบเลี่ยงชามยา

หลิ่วเอ๋อร์หันไปมองจางหมัวมัว

“สะใภ้สี่ไม่ต้องกลัว นี่เป็นยาขับไล่ความหนาวเย็น” จางหมัวมัวหลอกล่อนางเสียงเบา “ท่านกระโดดทะเลสาบฆ่าตัวตายบูชาความรัก กระทบถูกความเย็นเข้า ท่านหมอเหยียนเพิ่งมาตรวจไป” นางรับชามยามา “มาเถอะเจ้าค่ะ รีบดื่มยาตอนที่ยังร้อนเถิด”

ฆ่าตัวตายบูชาความรัก?

ที่แท้ไม่ใช่ก้าวพลาดตกลงไปในน้ำ

เลี่ยวจิ้งชูพบว่าตัวนางเองสวมชุดสีขาวทั้งร่าง ในห้องเต็มไปด้วยสีขาวที่เย็นเยือกวังเวง นางย่นหัวคิ้วมองไปทั่วร่างของตน อายุก็ยังไม่มากนี่ เหตุใดถึงได้เป็นแม่ม่าย ช่างโชคร้ายเสียจริง

ถ้าจะฆ่าตัวตายบูชาความรัก ใช้แพรขาวสามศอกก็พอ ไยต้องวิ่งออกไปกระโดดทะเลสาบที่ข้างนอกด้วย

เลี่ยวจิ้งชูรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ในเวลาอันสั้นยังจับสายสนกลในของเรื่องไม่ออก ได้แต่มุ่นหัวคิ้ว จ้องยาน้ำสีดำชามนั้นอย่างงงงัน

ได้ชีวิตกลับคืนมาอีกครั้งไม่ง่าย นางอยากใช้ชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี เพียงแต่…นางจะหลบหลีกจากมหันตภัยในครั้งนี้ไปได้อย่างไร