ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 1-บทที่ 2

เลี่ยวจิ้งชูในใจสั่นสะท้าน หรือพวกนาง…

“สะใภ้ใหญ่หยุดก่อน สะใภ้สี่…”

ขณะกำลังคาดเดาอยู่นั้น จางหมัวมัวที่บอกจะไปรายงานนายหญิงใหญ่ก็ตามติดเข้ามา พอเห็นหลิ่วเอ๋อร์ถือถ้วยยายืนงงอยู่กับที่ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน เสียงขาดหายไปทันที

จางหมัวมัวยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วกัดฟันเดินเข้ามา ทางหนึ่งก็ขยิบตาให้หลิ่วเอ๋อร์

เห็นหลิ่วเอ๋อร์ถือถ้วยยาจะเดินออกไปข้างนอก สะใภ้ใหญ่ก็ถามขึ้น “นี่คือยาอะไร”

“เรียนสะใภ้ใหญ่ นี่คือยาขับไล่ความหนาวเย็น” หลิ่วเอ๋อร์หน้าซีดเผือด ลนลานทำความเคารพ “สะใภ้สี่ไม่ดื่ม บ่าวจะไปเชิญนายหญิงใหญ่”

“เอาวางไว้ที่นี่ก่อนเถิด”

สะใภ้ใหญ่คล้ายไม่ได้สังเกตเห็นความลนลานของหลิ่วเอ๋อร์ นางลงนั่งที่ขอบเตียง จับมือเลี่ยวจิ้งชูอย่างสนิทสนมแล้วบ่นขึ้น

“ถ้าไม่ใช่คุณชายเจียงบังเอิญเดินผ่านทะเลสาบลั่วเยี่ยน น่ากลัวคงไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้วจริงๆ…” ยกมือขึ้นเช็ดหัวตาแล้วกล่าวปลอบ “น้องสาวปลงให้ตกสักหน่อยเถิด เจ้าดูข้า ตั้งหลายปีเพียงนี้ก็ไม่ใช่ผ่านมาแล้วหรือ นี่เป็นชะตากรรม”

ขอบคุณฟ้า ขอบคุณดิน ขอบคุณพระโพธิสัตว์!

เลี่ยวจิ้งชูมอง ‘ผู้ช่วยชีวิต’ ที่ลงมาจากฟากฟ้า ในใจรู้สึกโล่งอก ท่องบทสวดพระโพธิสัตว์ออกมา

“ท่านเป็นใครหรือ ที่นี่คือที่ใด”

สะใภ้ใหญ่มองดวงตาที่ดูงุนงงของเลี่ยวจิ้งชูแล้วตะลึงงัน หันไปมองจางหมัวมัวกับหลิ่วเอ๋อร์ กลับเห็นพวกนางมีสีหน้าประหลาดใจ สายตาพลันจับจ้องไปที่ถ้วยยา ไม่มีร่องรอยของการดื่ม จึงหันกลับมาจ้องดวงตาของเลี่ยวจิ้งชู ถามด้วยความห่วงใย

“น้องสาวจำข้าไม่ได้จริงหรือ”

เลี่ยวจิ้งชูสั่นศีรษะ

มีประกายผิดหวังจางๆ พาดผ่านดวงตาสะใภ้ใหญ่ ปากกลับทอดถอนใจบอก “เป็นเพราะเจ้าเพิ่งฟื้นขึ้นมา ยังไม่ได้สติ” แล้วอธิบายอย่างใจเย็น “ที่นี่คือจวนเจิ้นกั๋วกง ข้าเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้า คุณชายใหญ่กับคุณชายสี่ล้วนเป็นบุตรชายที่นายหญิงใหญ่เป็นผู้ให้กำเนิด”

“พี่สะใภ้ใหญ่…”

“เราใกล้ชิดกันที่สุดแล้ว เจ้าเพิ่งแต่งงานได้สามวันก็…เดิมทีข้าควรมาอยู่กับเจ้าอย่างใกล้ชิดไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว” หัวข้อเรื่องพลันเปลี่ยนไป “ล้วนเป็นเพราะคุณหนูสาม ฝ่าบาทเพิ่งพระราชทานสมรส ในจวนก็มีงานศพ นางเอะอะโวยวายบอกจะล้มเลิกการแต่งงาน จะไว้ทุกข์ให้คุณชายสี่” ทอดถอนใจออกมาคำหนึ่ง “ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ห้ามปรามนางไว้ได้แล้ว จากนั้นก็ได้ยินว่าเจ้าเกิดเรื่อง จึงได้รีบเร่งรุดมา”

แต่งงานได้สามวัน!

เลี่ยวจิ้งชูตะลึงงัน นางฆ่าตัวตายบูชาความรักมิใช่หรือ

ไม่ใช่บอกสมัยโบราณไม่มีอิสระเรื่องความรักหรอกหรือ เพิ่งแต่งเข้ามาได้สามวัน นางกับคุณชายสี่ก็มีความรักลึกซึ้งต่อกันถึงขั้นนี้แล้ว?

เลี่ยวจิ้งชูนวดคลึงจุดไท่หยางพึมพำกับตนเอง

“ข้าคือใคร”

สะใภ้ใหญ่เบิกตากว้าง ส่วนลึกในดวงตามีอารมณ์ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกพาดผ่านจางๆ