ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 3-บทที่ 4

เลี่ยวจิ้งชูพยักหน้า เรื่องของแคว้นหลีนางสืบถามจากคนอื่นก็ได้ ไม่จำเป็นต้องไปตอแยกับคนเสเพลผู้นั้น นางตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะกลับจวนสกุลหลวน คิดว่าคงไม่ต้องเจอคนผู้นี้อีก

“เจ้ากับหมู่ตัน…” นึกถึงเรื่องผ้าพรหมจารีที่โต้เถียงกันในห้องโถงตั้งศพ เลี่ยวจิ้งชูถามขึ้น “ต่างเป็นสาวใช้ที่ติดตามมากับการแต่งงาน เหตุใดจึงมีเพียงนางที่จัดการเรื่องการกินอยู่”

“หลิ่วเอ๋อร์เป็นคนที่นายหญิงใหญ่มอบให้ อิงเอ๋อร์เป็นคนที่สะใภ้ใหญ่มอบให้ ล้วนกำหนดไว้แล้วให้เป็นสาวใช้ห้องข้าง เพียงรอท่านแต่งเข้ามาแล้วก็จะทำพิธีเปิดหน้า ฐานะสูงกว่าบ่าว” ฝูหรงบิดผ้าเช็ดหน้าในมือเต็มแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม “โดยเฉพาะหลิ่วเอ๋อร์ผู้นั้น คุณชายสี่ไม่อาจอยู่ห่างจากนางแม้ชั่วขณะ ท่านก็ใจกว้างมีเมตตา จึงให้บ่าวไปอยู่ข้างนอก”

ใจกว้างมีเมตตาหรือโง่เขลาอย่างที่สุดกันแน่

บ้านแม่สามีเตรียมอนุไว้แล้วถึงสองคน ไม่พูดถึงว่าควรแสดงอำนาจข่มขวัญ กลับยกย่องขึ้นมา นึกถึงหลิ่วเอ๋อร์ผู้มีรูปร่างหน้าตาละม้ายเหยาหลันที่ร้องไห้จนตาบวมและเป็นลมหมดสติไปในห้องโถงตั้งศพแล้ว เลี่ยวจิ้งชูก็ได้แต่ยิ้ม

“สายมากแล้ว เกรงว่าท่านน้าคงรอจนร้อนใจแล้ว”

หาเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวออกมาได้ตัวหนึ่ง ฝูหรงก็คลุมให้เลี่ยวจิ้งชูพลางร้องเร่ง

เลี่ยวจิ้งชูตื่นจากภวังค์แล้วพยักหน้าน้อยๆ สมควรไปหามารดาได้แล้ว นางจะต้องกลับไปครองความเป็นม่ายที่จวนหัวหน้าสำนักศึกษาหลวงให้ได้

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เช่นนี้ทำให้สบายขึ้นบ้างหรือไม่” เลี่ยวจิ้งชูเปลี่ยนท่าทางใหม่ คุกเข่าลงข้างหนึ่งอยู่บนเตียงเตา แล้วบีบนวดต้นคอที่ค่อนข้างแข็งของนายหญิงใหญ่ “ได้ยินสี่จู๋บอก เช้านี้ท่านเพียงดื่มโจ๊กไปครึ่งชามเท่านั้น ท่านป้าปล่อยวางสักหน่อยเถิด ไม่ว่าอย่างไร เราก็ต้องใช้ชีวิตกันต่อไป”

ข้อเสนอขอกลับไปอยู่บ้านเดิมถูกมารดาปฏิเสธอย่างเฉียบขาด ทั้งตักเตือนและตำหนินางอยู่พักใหญ่ เรื่องนี้ทำให้เลี่ยวจิ้งชู ไม่สิ นางคือหลวนอวิ๋นชูแล้ว ได้ตระหนักอย่างถ่องแท้ ตำแหน่งสะใภ้สี่แห่งจวนกั๋วกงก็เหมือนขื่อสวมคอ กักขังนางไว้อย่างแน่นหนา อย่าว่าแต่จะแสวงหาความรักที่ดีงาม แค่นางคิดอยากจะหายใจอย่างมีอิสระ บ้านเดิมและบ้านแม่สามีต่างไม่อนุญาตให้นางก้าวข้ามแม่น้ำเหลยฉือแม้ก้าวเดียว!

แม้นางจะไม่ท้อแท้ บ้านเดิมไม่สนับสนุน นางก็ต้องไปจากจวนกั๋วกงที่น่ากลัวแห่งนี้ ออกไปเผชิญโลกกว้างด้วยตนเอง แต่สตรีอ่อนแอตัวคนเดียวที่ไหล่ไม่อาจแบกหาม มือหิ้วของหนักไม่ไหว หนึ่งไม่มีเงิน สองไม่มีงาน ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแคว้นหลวนเลย คิดจะไปจากจวนกั๋วกงแค่พูดก็คงง่าย

หลังจากคิดหน้าคิดหลังดูแล้ว หลวนอวิ๋นชูก็ตัดสินใจอยู่ที่นี่ไปก่อน ทั้งยังทำใจยอมรับตัวตนใหม่นี้ รอให้ปีกกล้าขาแข็งแล้วค่อยบินไปตามลำพัง

ตกลงใจได้แล้ว หลวนอวิ๋นชูก็จำต้องมาประจบเอาใจผู้นำสูงสุดแห่งจวนกั๋วกงผู้นี้ ถึงแม้นายหญิงใหญ่เคยคิดจะวางยานางให้เป็นใบ้ แต่เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง นางจำเป็นต้องลืมเรื่องนี้ไปเสีย และเป็นฝ่ายมาผูกไมตรีกับนายหญิงใหญ่