ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 5-บทที่ 6

ด้วยเหตุนี้เอง หลวนอวิ๋นชูจึงได้ลองหยั่งเชิงดูว่าลุงใบ้รู้หรือไม่ว่าต้นไม้ที่เขาดูแลอยู่ล้วนเป็นพืชสมุนไพรล้ำค่าและมีชื่อเสียงเลื่องลือ เห็นในดวงตาของลุงใบ้มีประกายชื่นชมพาดผ่าน ไม่มีสีหน้าดูถูกอีก รอยยิ้มของหลวนอวิ๋นชูก็ไม่จางลง แต่ในใจเย็นเยือก บุรุษอัปลักษณ์ผู้นี้ถึงกับเป็นผู้เชี่ยวชาญเต็มตัวผู้หนึ่ง!

เพียงแต่…เพราะเหตุใดเขาจึงถูกตัดลิ้นเล่า

นึกถึงเรื่องที่นายหญิงใหญ่มอบยาที่กินแล้วเป็นใบ้ให้กับตน หลวนอวิ๋นชูมีเหงื่อเย็นเม็ดเล็กๆ ซึมออกมาจากหน้าผากทันที หรือว่าลุงใบ้ผู้นี้ไปล่วงรู้ความลับสำคัญอะไรเข้าจึงถูกคนปิดปาก

“สะใภ้สี่ช่างมีความรู้กว้างขวาง ท่านเองก็ไม่เคยไปภาคเหนือ เหตุใดจึงรู้เรื่องเหล่านี้ได้”

ซิ่วเอ๋อร์ที่พิจารณาคำพูดและสังเกตสีหน้าคนเก่งเห็นลุงใบ้มีสีหน้าชื่นชม ก็รู้ว่าหลวนอวิ๋นชูพูดถูกต้องแล้ว จึงเอ่ยถามอย่างชาญฉลาด ขัดจังหวะการครุ่นคิดของหลวนอวิ๋นชู

นางตื่นจากภวังค์หันมามองซิ่วเอ๋อร์แวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่อินังขังขอบ

“ซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้เกิดในราชวงศ์ก่อน เหตุใดจึงรู้เรื่องราวในสมัยราชวงศ์ก่อนเล่า”

“เรื่องนี้…ย่อมอ่านจากบันทึกประวัติศาสตร์ราชวงศ์เจ้าค่ะ!”

เรื่องของราชวงศ์ก่อนมีเขียนไว้ในบันทึกประวัติศาสตร์ราชวงศ์ ยังต้องถามด้วยหรือ

ถ้าเกิดในสมัยราชวงศ์ก่อนจริง น่ากลัวคงไม่ได้อยู่ในโลกนี้ไปนานแล้ว

ซิ่วเอ๋อร์ถูกย้อนจนใบหน้าแดงฉาน แต่หลวนอวิ๋นชูกลับยังพูดไม่จบ นางหยอกล้อต่อ

“เจ้าก็ยังรู้ว่าในโลกนี้มีของสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า ‘หนังสือ’ ด้วยหรือ”

สะใภ้สี่ผู้นี้ดูท่าทางนุ่มนิ่มอ่อนแอ พูดจาขึ้นมากลับคมกริบทีเดียว!

ซิ่วเอ๋อร์หน้าตาแดง ถอยไปอยู่ด้านข้างอย่างเคอะเขิน แอบสาบานในใจ ต่อไปจะยามพูดจากับเจ้านายท่านนี้ จะต้องระมัดระวังตัวเต็มที่

ฝูหรงเข้ามาช่วยแก้หน้าให้อย่างเหมาะแก่เวลา เจือการโอ้อวดอยู่หลายส่วน

“ซิ่วเอ๋อร์ไม่รู้อะไร เวลาสะใภ้สี่อยู่ในห้องได้อ่านหนังสือของแคว้นหลวนจนเกือบจะหมดแล้ว ทั้งยังอ่านผ่านตาก็ไม่ลืม หยิบมาใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว”

ยกย่องสรรเสริญไม่หยุดปาก หลวนอวิ๋นชูฟังจนสองหูร้อน สองแก้มมีริ้วแดงผุดขึ้น

ซิ่วเอ๋อร์กลับคืนสู่ปกติแล้ว ทางหนึ่งฟังทางหนึ่งก็พูดอย่างเอาใจ

“บ่าวช่างหูตาคับแคบ ยังเข้าใจว่าสะใภ้สี่เพียงสนใจเขียนกลอนแต่งบทกวีเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าสะใภ้สี่ไม่เพียงเปี่ยมล้นสติปัญญา หูตายังกว้างไกลเพียงนี้”

“เรื่องนี้แน่นอน สะใภ้สี่…”

“พอแล้วๆ สะใภ้สี่ของพวกเจ้าอิ่มทิพย์ไม่กินอาหารบนโลกมนุษย์แล้ว!”

เห็นคนทั้งสองคนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับ คุยโวยกย่องไม่จบไม่สิ้น หลวนอวิ๋นชูจึงตัดบทพวกนาง ฝูหรงหันไปแลบลิ้นให้ซิ่วเอ๋อร์

มองไปแต่ไกลเห็นลุงใบ้หยุดอยู่หน้าไม้พุ่มหนึ่งที่สูงราวหนึ่งช่วงแขน ทั้งสามจึงพากันเดินเข้าไปใกล้

“หืม? ดอกไม้นี้หน้าตาแปลกประหลาดยิ่ง ไม่รู้ชื่ออะไร ใช้รักษาโรคได้เช่นกันหรือ”

ฝูหรงพูดพลางหันไปทางหลวนอวิ๋นชู

หลวนอวิ๋นชูยกมุมปาก ลุงใบ้จงใจหยุดอยู่ตรงนี้ คงคิดจะลองภูมินาง