ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 9-บทที่ 10

“คุณหนูสามท่าทางปราดเปรียวเฉลียวฉลาดปานนั้น” หลวนอวิ๋นชูวางถ้วยชาลง เอนพิงไปข้างหลังด้วยท่าทางสบายๆ จมอยู่ในความครุ่นคิด “มองไม่ออกเลยว่าจะพูดจาเจ็บแสบเช่นนั้น”

“คุณหนูสามเดิมไม่ได้เป็นเช่นนี้ พูดขึ้นมาแล้วในจวนแห่งนี้นางนิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาที่สุด กับบ่าวไพร่ก็เมตตาและอ่อนโยน โดยเฉพาะนางชอบความเรียงและบทกวีของท่าน ยังมีคุณหนูรองที่ออกเรือนไปแล้ว พวกท่านสามคนเมื่อก่อนสนิทสนมกันที่สุด” สี่จวี๋กล่าวแล้วชี้ไปที่แผ่นผ้าในมือ มองไปที่ฝูหรง “ไว้พรุ่งนี้เจ้าก็ช่วยทำพื้นรองเท้าหนาเท่านี้ให้ข้าสักคู่ นายหญิงใหญ่ชอบบ่นว่าใต้ฝ่าเท้าเย็น ข้ากับสี่จู๋อย่างมากก็ทำได้แค่เจ็ดชั้น ถ้ามากกว่านี้ก็จะย่นแล้ว ไม่ก็แข็งเกินไป เย็บไม่เข้า”

เห็นสี่จวี๋จะทำให้นายหญิงใหญ่ ฝูหรงก็มองมาทางหลวนอวิ๋นชู

พอมาคิดอีกทีสี่จวี๋จึงนึกได้ว่านางเปลี่ยนนายแล้ว ไม่ว่าใครก็ต้องถือสาเรื่องนี้ อดรู้สึกกลืนไม่เข้า คายไม่ออกไม่ได้ ได้แต่ยิ้มเจื่อน ยามกะทันหันถึงกับหาคำพูดมาแก้สถานการณ์ไม่ได้

หลวนอวิ๋นชูรับแผ่นผ้ามาอีกครั้ง พินิจพิเคราะห์อยู่พักใหญ่ ก่อนยื่นส่งให้สี่จวี๋แล้วบอก

“รองเท้าของข้ายังไม่ต้องรีบใช้ เอาอันนี้ไปทำให้นายหญิงใหญ่ก่อน”

“นี่…”

“สะใภ้สี่!”

ฝูหรงกับสี่จวี๋เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน

ฝูหรงมองร่างกายที่บอบบางอ่อนแอของหลวนอวิ๋นชู นางปวดใจจนเอาแต่ขมวดคิ้ว ถ้าไม่ใช่ตอนเฝ้าศพทุกคืนหลวนอวิ๋นชูจะหนาวจนปวดท้อง นางก็คงไม่รีบร้อนทำพื้นรองเท้าหนาให้เช่นนี้ ที่รีบเอามาอบในห้องนี้ก็เพื่อหลวนอวิ๋นชูจะได้สวมเร็วขึ้นหน่อย คิดไม่ถึงว่ากลับถูกสี่จวี๋เห็นแล้วถูกใจ แม้จะปวดใจ แต่ฝูหรงก็รู้ ยามอยู่ต่อหน้าสี่จวี๋คำพูดของหลวนอวิ๋นชูไม่อาจเรียกคืนได้ ริมฝีปากนางอ้าขยับอย่างลำบากใจด้วยพูดอะไรไม่ออก

“ดูความจำของบ่าวสิ สี่จู๋ทำให้นายหญิงใหญ่หลายคู่อยู่ก่อนแล้ว” เห็นฝูหรงทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด สี่จวี๋ก็เอามือตบหน้าผาก ยิ้มพลางเอาแผ่นผ้ายื่นให้นาง “สะใภ้สี่ร่างกายอ่อนแอ พื้นรองเท้านี้ท่านใช้ก่อนเถิด เพียงแต่ฝูหรงสะดวกเมื่อไรค่อยทำอีกชุดก็ได้”

“เช่นนี้ย่อมดีที่สุด…” ฝูหรงสีหน้าดีใจ รับแผ่นผ้ามาอย่างเบิกบานใจ “คืนนี้ข้าจะทำให้”

“ใช้พื้นรองเท้านี้ทำให้นายหญิงใหญ่ก่อน” ฝูหรงพูดยังไม่ทันจบก็ถูกหลวนอวิ๋นชูตัดบท “ความกตัญญูสูงสุดของลูกหลานไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าการเคารพพ่อแม่ นายหญิงใหญ่เพิ่งจะสวมรองเท้าที่มีพื้นรองเท้าเจ็ดชั้น ข้าจะกล้าสวมพื้นรองเท้าเก้าชั้นได้อย่างไร ฝูหรงจำไว้ ทำเพิ่มอีกสักสองชุด ถือโอกาสทำให้นายท่านด้วยสองคู่”

ฝูหรงใบหน้าชะงักค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่สี่จวี๋ถึงได้สติ รีบเก็บแผ่นผ้ามาอย่างฉับไว

“ใช่ๆ สะใภ้สี่พูดถูกต้องเจ้าค่ะ ล้วนเป็นบ่าวที่ไตร่ตรองไม่รอบคอบ พรุ่งนี้บ่าวจะต้องนำความกตัญญูของท่านเรียนให้นายท่านและนายหญิงใหญ่ทราบ”