ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 9-บทที่ 10

“สองวันนี้บ่าวรู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดเวลา กระทั่งนอนก็ยังหลับไม่สนิท” ฝูหรงชำเลืองมองไปที่ประตูอย่างหวาดระแวง ลดเสียงเบาลง “พอได้ยินคำว่า ‘ทะเลสาบลั่วเยี่ยน’ หรือชื่อของคุณชายสาม ก็จะเนื้อตัวสั่นเทา ต่อไปสะใภ้สี่โปรดอย่าได้ทำเรื่องน่าตกอกตกใจเช่นนั้นอีกนะเจ้าคะ เกิดคุณชายสามเป็นอะไรไป หนึ่งร้อยชีวิตของท่านก็ไม่อาจแลกได้”

นางคิดจะแต่งงานใหม่ วันหน้าเรื่องน่าตกใจเช่นนี้ยังต้องเจออีกมาก ขวัญอ่อนเช่นนี้จะได้อย่างไร

หลวนอวิ๋นชูลุกขึ้นมานั่งเสียเลย สีหน้าเคร่งขรึมผิดปกติ

“เจ้าจำไว้ เมื่อวานพวกเราเดินเล่นอยู่ที่ทะเลสาบลั่วเยี่ยนรอบหนึ่ง ไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น ต่อไปเจอเรื่องอะไรต้องหัดสุขุมเยือกเย็นสักหน่อย” พูดจบน้ำเสียงของหลวนอวิ๋นชูก็ผ่อนคลายลง “เจ้าก็รู้ คนในเรือนนี้ไม่มีสักคนที่รู้ใจข้า ถ้าเจ้ายังรับภาระหน้าที่ไม่ได้อีก…”

“เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว” ฝูหรงใบหน้าแดงปลั่ง ลุกขึ้นมารินน้ำชาให้หลวนอวิ๋นชู “บ่าวไม่เคยผ่านเรื่องพวกนี้มาก่อน ทำให้สะใภ้สี่เป็นห่วงแล้ว”

“ไม่ว่าเรื่องอะไรย่อมต้องมีครั้งแรก พอเคยชินก็ไม่เป็นไรแล้ว” รับน้ำชามา หลวนอวิ๋นชูจิบไปคำหนึ่ง “ตอนไปส่งข้าวให้ลุงใบ้ ลุงใบ้ไม่ได้ถามอะไรหรือ”

งงงันไปพักหนึ่งฝูหรงจึงตามความคิดที่กระโดดไปมาของหลวนอวิ๋นชูทัน นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอก

“อืม…อาจจะถามแล้วเจ้าค่ะ”

ถามก็ถามสิ ไม่ได้ถามก็คือไม่ได้ถาม เหตุใดยังมี ‘อาจจะถาม’ แล้วด้วย

“เขาทำมือทำไม้อยู่เป็นนาน บ่าวก็ดูไม่เข้าใจ” เห็นหลวนอวิ๋นชูนิ่วหน้า ฝูหรงรีบเอ่ยเสริม “บ่าวจึงเดาว่าเขาคงถามแล้ว”

“อ้อ…” หลวนอวิ๋นชูพยักหน้า “เช่นนั้นตอนเขาเห็นเจ้ามีท่าทีอย่างไร”

“เขามีสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา บ่าวก็มองอะไรไม่ออก” ฝูหรงก้มลงเก็บงานปักเย็บที่พื้นพลางปัดเบาๆ “เห็นเขาทำหน้าจริงจัง ทำมือทำไม้ บ่าวเดาว่าเขาคงถามถึงซิ่วเอ๋อร์ จึงบอกไปตามตรง”

“ได้ยินว่าซิ่วเอ๋อร์ตายแล้ว เขามีท่าทีอย่างไร”

“อืม…” แอบชำเลืองมองหลวนอวิ๋นชูแวบหนึ่ง ฝูหรงมีท่าทางอ้ำอึ้ง “เขาสีหน้าอึมครึมน่ากลัว บ่าวเห็นแล้วก็หวาดกลัว เลยไม่ได้สังเกตท่าทีเขาอย่างละเอียดเจ้าค่ะ”

หลวนอวิ๋นชูทอดถอนใจเบาๆ จนแทบไม่ได้ยินเสียง ลานด้านหลังมีลุงใบ้ที่ลึกลับอยู่คนหนึ่ง หากไม่สืบหาภูมิหลังของเขาให้แน่ชัด ชีวิตนางคงยากจะสงบสุข

“คราวหน้าหากไม่เข้าใจภาษามือของลุงใบ้ ก็ให้ถามสักหลายๆ ครั้ง จนกว่าเขาจะพยักหน้า ตั้งใจให้มากหน่อย ไม่นานก็จะเข้าใจเอง” เงียบไปพักหนึ่ง หลวนอวิ๋นชูพลันเอ่ยขึ้น “หรือไม่เจ้าก็เอากระดาษกับพู่กันติดตัวไป ให้เขาเขียนให้เจ้า”

“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ จริงสิ…” ฝูหรงนัยน์ตาเปล่งประกายขึ้นมา “บ่าวเกือบลืมไป ลุงใบ้ฝากจดหมายมาให้ท่านฉบับหนึ่ง”

“จดหมาย?” ลุงใบ้ฝากจดหมายมาให้เช่นนี้ หลวนอวิ๋นชูมีท่าทีกระตือรือร้นขึ้นมา “เขียนมาว่าอะไร”

“บ่าวกำลังจะกลับก็ถูกเขาเรียกไว้” ฝูหรงลุกมาค้นหา “เห็นเขาชี้ไปที่ซองจดหมายที่มีคำเรียกขานท่านเขียนอยู่ บ่าวเดาว่าให้ท่าน จึงเอากลับมาด้วย”

พูดพลางก็ไปรื้อเจอจดหมายที่ลิ้นชัก นางกลับมานั่ง สองมือประคองยื่นส่งให้หลวนอวิ๋นชู