ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 9-บทที่ 10

หลวนอวิ๋นชูมองตัวอักษรเสี่ยวจ้วนที่เคร่งขรึมเข้มแข็งทรงพลังหลายตัวบนซองจดหมายสีเหลืองต้นหญ้า ดวงตาที่เจิดจ้าก็หม่นแสงลง นางไม่ได้รับจดหมายมา เพียงเอนร่างพิงกลับไปที่หมอนอิงแล้วยกถ้วยชาที่เพิ่งวางลงไปขึ้นมาถือ

“อ่าน”

ฝูหรงงงงันไปเล็กน้อยก่อนหัวเราะออกมา แม้จะบ่นว่านางขวัญอ่อน แต่สะใภ้สี่ยังคงไว้ใจนาง

“ยังเข้าใจว่าอะไรเสียอีก” เปิดซองจดหมายด้วยความตื่นเต้นแล้ว หลังกวาดตามองรอบหนึ่งฝูหรงก็ออกจะผิดหวัง “เป็นยาสมุนไพรบางอย่าง”

“เป็นยาสมุนไพรอะไรหรือ” หลวนอวิ๋นชูยกมุมปาก “ลุงใบ้ผู้นี้เป็นพวกหลงใหลเรื่องยาคนหนึ่ง”

ฝูหรงก็อ่านอย่างจริงจังขึ้นมา

“ต่งฟูเหรินเคยเห็นเหลยกงเถิงหรือไม่ รู้ถึงฤทธิ์ รส ผลต่ออวัยวะ และเส้นชีพจรหรือไม่” อ่านมาได้ครึ่งหนึ่งฝูหรงพลันลุกขึ้นมา “จริงสิ…สะใภ้สี่ท่านรอสักครู่ บ่าวจะไปหาพู่กันมาสักด้าม”

เหลยกงเถิงยังมีชื่อเรียกว่าหงเย่าหรือสุ่ยหมังเฉ่า ในชาติที่แล้วแหล่งกำเนิดหลักอยู่ที่ฝูเจี้ยน เจ้อเจียง อันฮุย และเหอหนาน จัดเป็นพืชทางตอนใต้ ว่ากันตามเหตุผล แหล่งผลิตก็น่าจะอยู่ที่แคว้นหลวนแห่งนี้ เหตุใดลุงใบ้จึงไม่รู้จัก ในสวนสมุนไพรมีพืชทางเหนือมากมายเพียงนั้น ลุงใบ้ยังรู้จักดี เพาะปลูกได้ดีเพียงนั้น เหตุใด…

หลวนอวิ๋นชูมีความคิดผุดขึ้นมา

ลุงใบ้เป็นคนทางเหนือ เป็นคนแคว้นหลี

นึกถึงรูปร่างผอมสูงที่แตกต่างจากคนทางตอนใต้ของลุงใบ้ หลวนอวิ๋นชูยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตนเอง

นางอดขมวดคิ้วไม่ได้

ได้ยินว่าหัวหน้าสำนักหมอหลวงของแคว้นหลีเป็นขุนนางขั้นห้า สูงกว่าหัวหน้าสำนักหมอหลวงของแคว้นหลวนสองขั้น เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว สภาพแวดล้อมการเป็นหมอที่แคว้นหลีดีกว่าที่แคว้นหลวนมาก เพราะเหตุใดลุงใบ้ต้องมาอยู่ที่แคว้นหลวน มอบกายถวายชีวิตเป็นคนสวนที่ต่ำต้อยด้วย

“สะใภ้สี่ บ่าวเตรียมพร้อมแล้ว” ฝูหรงปูกระดาษเรียบร้อย “ท่านพูดเถิด”

“เหลยกงเถิงรสขมและเผ็ด มีฤทธิ์เย็น มีพิษร้ายแรง มีผลต่อตับ เส้นชีพจรไต” หลวนอวิ๋นชูพลันนึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้นช้าๆ “ช่วยขับลมขจัดความชื้นในร่างกาย ช่วยให้เลือดลมเดินดี ยุบบวม ขจัดพิษ”

ท่องไปท่องมา ตรงหน้าหลวนอวิ๋นชูก็ปรากฏเงาร่างสูงสง่ารูปโฉมหล่อเหลาขึ้นมา

นั่นเป็นฤดูร้อนที่ร้อนอบอ้าว เขาพับขากางเกง สวมเสื้อยืดสีขาว รับยาสมุนไพรจากมือของตน ทางหนึ่งก็ทำการสาธิตอย่างละเอียด ทางหนึ่งก็พูดร่ำไรไม่หยุด

‘เหลยกงเถิงเป็นสมุนไพรที่มีพิษร้ายแรง เวลานำมาปรุงยาจะต้องลอกผิวออกให้เกลี้ยง รวมทั้งผิวชั้นในและผิวตรงร่อง’

“บ่าวเขียนเสร็จแล้วเจ้าค่ะ!” ฝูหรงถือพู่กัน เงยหน้าขึ้นถาม “ยังมีอีกหรือไม่”

“เหลยกงเถิงเป็นสมุนไพรที่มีพิษร้ายแรง เวลานำมาปรุงยาจะต้องลอกผิวออกให้เกลี้ยง”