ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 11-บทที่ 12

ฝูหรงกับสี่จวี๋หันมองหน้ากันแล้วยิ้ม มีความมั่นใจมากขึ้น

สองคนพูดคุยกันเบาๆ สองสามประโยคสี่จวี๋ก็มาที่เบื้องหน้าหลี่หวา ยอบตัวทำความเคารพ

“หลี่มามาได้ให้พวกนางจัดเตรียมงานเย็บปักถักร้อยมาด้วยหรือไม่”

“ข้าคิดอยู่แล้วว่าสะใภ้สี่จะเลือกสาวใช้ งานเย็บปักถักร้อยด่านนี้จำเป็นต้องผ่าน” หลี่หวาหัวเราะออกมา “ให้พวกนางจัดเตรียมมาตั้งแต่แรกแล้ว สะใภ้สี่ท่านวางใจ งานปักที่พวกนางเตรียมมา ตอนทำข้าล้วนดูอยู่ ไม่มีของปลอมปนมาแน่ ข้าให้พวกนางปักชื่อไว้บนนั้นด้วย ถ้าถูกท่านเลือกไป ท่านก็เก็บงานปักไว้เป็นตัวอย่าง ถ้าวันหน้าพบว่าคนใดขี้โกง งานปักที่ทำออกมา ฝีเข็มคุณภาพของงานไม่สอดคล้องกับตัวอย่างงานที่เก็บไว้ ท่านก็มาหาข้าได้เลย ข้ารับผิดชอบเปลี่ยนคนให้ใหม่ รับรองไม่เก็บเงินแม้แต่เหวินเดียว!”

ไม่มีคำพูดใด หลวนอวิ๋นชูเพียงจิบชาคำแล้วคำเล่า หลี่หวารู้สึกเสียความมั่นใจเล็กน้อย นางรีบกล่าวเสริมขึ้น

“ถ้าสะใภ้สี่ยังไม่วางใจ ก็จัดเตรียมเข็มด้ายให้พวกนางลงมือทำตอนนี้เลย”

ทดสอบตอนนี้เลย?

นางไม่ว่างเพียงนั้นหรอก ทั้งดูไม่เข้าใจด้วย เสียเวลาเปล่า

“อืม” หลวนอวิ๋นชูวางถ้วยชาลง ช้อนตาขึ้นกวาดมองไปรอบหนึ่ง “ในเมื่อจัดเตรียมไว้แล้วก็ให้พวกนางเอาออกมาเถิด”

หลี่หวาสีหน้าผ่อนคลายลง ลุกเดินมาตรงหน้าเด็กสาวทั้งหลายแล้วตบๆ มือ

“ทุกคน เอางานเย็บปักที่พวกเจ้าเตรียมไว้ออกมาเถิด ให้สะใภ้สี่กับแม่นางทั้งสองดู”

วุ่นวายอยู่พักหนึ่ง ทุกคนต่างหยิบงานปักที่จัดเตรียมอยู่ก่อนแล้วออกมาจากในแขนเสื้อ สะบัดเบาๆ แล้วคลี่ออก กางไว้ตรงหน้าตน บ้างก็ชิ้นใหญ่บ้างก็ชิ้นเล็ก สีสันแตกต่างกันไป ประหนึ่งบุปผานานาพรรณผลิบานสะพรั่ง และก็คล้ายนกยูงรำแพนหาง หลวนอวิ๋นชูมองจนละลานตาไปหมด

มีสาวใช้หยิบถาดเงินออกมาใบหนึ่ง แล้วเก็บงานปักของทุกคนขึ้นมา ฝูหรงกับสี่จวี๋ตรวจนับรอบหนึ่งแล้วพากันมาที่เบื้องหน้าหลวนอวิ๋นชู สี่จวี๋สองมือประคองงานปักขึ้นมา บอกว่า

“สะใภ้สี่ ทั้งหมดยี่สิบสองคน เก็บงานปักมาได้สิบเจ็ดชิ้น นอกจากหญิงสูงวัยสี่คนแล้ว ขาดแค่เฉิงชิงเสวี่ยคนเดียว เชิญท่านตรวจดูเจ้าค่ะ”

ฟังคำพูดนี้แล้ว ทุกคนต่างมองไปที่เฉิงชิงเสวี่ยเป็นตาเดียว หลวนอวิ๋นชูเองก็มองไป กลับเห็นนางยืนนิ่งไม่สะทกสะท้าน ไม่มีท่าทางกระวนกระวายใดๆ เพียงสองแก้มแดงขึ้นมาเล็กน้อย

ต้องเผชิญกับสถานการณ์กลืนไม่เข้า คายไม่ออกเช่นนี้ กลับยังสงบนิ่งอยู่ได้ ดีมาก!

ถอนสายตากลับมา หลวนอวิ๋นชูโบกมือบอก

“เจ้ากับฝูหรงคัดเลือกกันเองก็แล้วกัน”

ฝีมือเย็บปักถักร้อยของหลวนอวิ๋นชูในเมืองหลวนเฉิงนี้ยากจะหาใครเทียม การคัดเลือกงานปักนี้ใครจะกล้าแสดงฝีมือที่ต่ำต้อยต่อหน้านาง คิดได้ดังนี้สี่จวี๋จึงว่า “บ่าวจะกล้าวิจารณ์ต่อหน้าท่านได้อย่างไร”