ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 11-บทที่ 12

แม้จะบอกว่าเงินหยวนกับเงินตราในสมัยโบราณไม่เท่าเทียมกัน แต่เพียงคิดดูก็รู้ บิดาของเฉิงชิงเสวี่ยเพียงอาศัยการเดินเท้าขนสินค้า ไม่มีทางได้เงินมากถึงระดับนั้นเด็ดขาด ทั้งยังเป็นคนแคว้นหลี แล้วเหตุใดถึงกับถูกคนแคว้นหลวนตัดศีรษะได้

ในใจนึกฉงนสงสัย หลวนอวิ๋นชูจึงเอ่ยปากถามไป

“บิดาของนางเป็นคนแคว้นหลี ไม่ใช่ควรส่งตัวกลับไปให้ทางแคว้นหลีลงโทษหรือ เหตุใดจึง…”

“นั่นเป็นข้อกำหนดในสมัยก่อน” หลี่หวากล่าว “ด้วยเกรงว่าจะทำลายความปรองดองระหว่างสองแคว้น ตอนแรกทางแคว้นเราพอจับคนลักลอบขนเกลือได้ก็จะขังไว้ หลังจากจ่ายเงินประกันจำนวนหนึ่งแล้ว ก็จะรวบรวมส่งกลับไปแคว้นหลี”

“แล้วบิดาของนาง…”

“นี่เป็นเรื่องในภายหลังแล้ว แม่นางฝูหรงอย่าเพิ่งใจร้อน ฟังข้าค่อยๆ เล่า”

ว่าแล้วหลี่หวาก็พูดเสียงเจื้อยแจ้วขึ้นมา

“พูดถึงพ่อค้าลักลอบขนเกลือ ที่เสียหายคือผลประโยชน์ของแคว้นเรา แต่สำหรับแคว้นหลีแล้วกลับเป็นประโยชน์ พ่อค้าเกลือที่ถูกส่งตัวกลับไป ทางแคว้นหลีเพียงปรับเงินพอเป็นพิธี ไม่กี่วันก็ปล่อยตัวไปแล้ว พ่อค้าเกลือเหล่านั้นเมื่อต้องสูญเสียผลประโยชน์ ย่อมคิดหาวิธีทำกำไรเพิ่มกลับมาเป็นเท่าทวี จึงยิ่งกำเริบเสิบสานหนัก ปรากฏว่าหลายปีมานี้ พ่อค้าเกลือตามแถบชายแดนนับวันยิ่งมากขึ้น จับได้ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่ยอมเลิกรา

ในที่สุดแม่ทัพสวินก็นำความขึ้นกราบทูลว่าที่พ่อค้าเกลือแถบชายแดนกำเริบเสิบสานเช่นนี้ เป็นเพราะแคว้นหลีคอยให้ท้ายอยู่เบื้องหลังและลงโทษเพียงสถานเบา หากคิดจะยับยั้งมีเพียงต้องลงโทษสถานหนัก นับแต่นั้นมาบริเวณชายแดนขอเพียงจับพ่อค้าที่ลักลอบขนเกลือได้ไม่ว่าจะเป็นคนแคว้นใด จับได้หนึ่งคนก็ประหารหนึ่งคน บิดาของนางก็มาเจอเข้ากับข้อกำหนดที่ประกาศออกมาใหม่พอดี เพื่อจะสร้างความน่าเกรงขาม ราชสำนักย่อมลงโทษอย่างเฉียบขาด”

มีโทษเดียว จับพ่อค้าเกลือได้ไม่ว่าถูกผิด ราชสำนักสั่งประหารสถานเดียว

ไม่ได้ค้ายาเสพติด ทำอันตรายต่อชีวิตและสุขภาพของมนุษย์เสียหน่อย ถึงกับใช้วิธีลงโทษรุนแรงเช่นนี้ ฮ่องเต้ผู้นี้ใช่ออกจะโง่เขลาเบาปัญญาหรือไม่

หลวนอวิ๋นชูย่นคิ้วน้อยๆ

“เราสังหารคนแคว้นหลีเช่นนี้ แคว้นหลีไม่คัดค้านหรือ”

“เหตุใดจะไม่คัดค้านล่ะเจ้าคะ” สีหน้าหลี่หวาจริงจังอย่างน้อยครั้งจะเป็น “หนึ่งปีมานี้ ชายแดนไม่เคยสงบ ทุกครั้งที่สังหารพ่อค้าเกลือชาวแคว้นหลีจำนวนมาก ชายแดนก็จะถูกลอบโจมตีหลายครั้ง บางครั้งก็จับตัวได้ ล้วนเป็นพวกโจรผู้ร้าย ไม่มีหลักฐานอะไร…ดีที่แม่น้ำหลวนมีชัยภูมิธรรมชาติที่เต็มไปด้วยอันตราย การรุกรานโจมตีขนาดเล็กไม่อาจก่อให้เกิดคลื่นลมใหญ่โตได้ แคว้นเราจนถึงวันนี้จึงยังนับว่ามั่นคงปลอดภัย”

พูดแล้วหลี่หวาก็ทอดถอนใจ

“เฮ้อ ชายแดนไม่สงบ ที่ลำบากก็คือพวกเราคนทำการค้า คนแคว้นหลีชอบสตรีทางใต้ที่อ่อนช้อยบอบบาง ปกติปีหนึ่งอย่างน้อยต้องส่งไปสามกลุ่มห้ากลุ่ม ผลกำไรก็ก้อนโต ปีนี้ถึงกับกลุ่มเดียวก็ไม่ได้ส่งไป ได้ยินว่าคนแคว้นหลีเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ปฏิบัติต่อคนแคว้นเราด้วยความเคียดแค้น เจอคนแคว้นหลวนที่หลงอยู่คนเดียวก็สังหาร”

ชายแดนทางเหนือตึงเครียด ยังจะยกทัพไปทางตะวันออกโจมตีแคว้นชื่ออีก ฮ่องเต้คิดจะทำอะไร ไม่กลัวจู่ๆ แคว้นหลีฉีกสนธิสัญญาทิ้ง แล้วแคว้นหลวนจะถูกศัตรูขนาบทั้งหน้าหลังหรือ ฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว หลวนอวิ๋นชูพลันนึกถึงเรื่องที่แม่ทัพใหญ่จะยกทัพไปทางตะวันออก ในใจเกิดความกังวลขึ้นมารำไร

อย่างไรนี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่สตรีผู้หนึ่งควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว แม้ฉงนสงสัย หลวนอวิ๋นชูกลับไม่ได้ถามต่อ

สายตาเบนไปที่เฉิงชิงเสวี่ยอีกครั้ง หลี่หวาบอกอีกฝ่ายเคยฝึกยุทธ์ที่ภูเขาเทียนมู่ เรื่องนี้กระตุ้นความสนใจของหลวนอวิ๋นชูอย่างมาก นางคิดจะหาสาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายที่ร่างกายแข็งแกร่งทรงพลังสักคนมาโดยตลอด นี่จะเป็นกำลังสำคัญที่สามารถรับรองความอยู่รอดของนางในอนาคตหลังออกจากจวนกั๋วกง ไม่ว่าอย่างไรร่างกายร่างนี้ของนางอ่อนแอเกินไป