ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 13

“สะใภ้สี่ พ่อบ้านเฮ่อ เพื่อไม่ให้พวกท่านต้องเสียเวลา หนังสือสัญญาเหล่านี้ข้าได้เขียนรายละเอียดไว้ก่อนแล้ว รวมถึงประวัติส่วนตัวของเด็กสาวเหล่านี้พร้อมชื่อ อายุ อีกทั้งสัญญาที่พวกนางลงนามสมัครใจขายตัวเป็นบ่าวด้วยตนเอง แม้แต่คนรับรองก็ลงนามไว้แล้ว ท่านลองดู มีตรงไหนไม่เหมาะสมหรือไม่ ข้ามีหนังสือสัญญาที่ยังไม่ได้เขียนติดมาด้วย ลงนามตอนนี้ก็เหมือนกัน”

หลี่หวาพูดไปก็เลือกหนังสือสัญญาออกมาได้สิบกว่าคนแล้ว มองหลวนอวิ๋นชู แล้วก็มองพ่อบ้านเฮ่อ ลังเลอยู่ชั่วขณะ สุดท้ายก็ยื่นให้หลวนอวิ๋นชู

หลวนอวิ๋นชูงงงันไปเล็กน้อย แล้วยื่นมือไปรับหนังสือสัญญามา พลิกดูอย่างจริงจัง นางเพิ่งเคยเห็นหนังสือสัญญาในสมัยโบราณเป็นครั้งแรก นางดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสียดายในกระดาษมีตัวอักษรเขียนไว้เต็มไปหมด มีตราประทับ แต่นางอ่านไม่ออกเลยสักตัว

ใจเต้นตึกตักขึ้นมา นี่จะทำอย่างไรดี ย่อมไม่อาจลงชื่อส่งเดชกระมัง

แม้ในใจเต้นไม่เป็นส่ำ แต่ใบหน้าหลวนอวิ๋นชูกลับสงบนิ่งไม่แปรเปลี่ยน สายตามองระผ่านผู้คนไปทีละคน สุดท้ายก็มาหยุดที่ใบหน้าฝูหรง หลวนอวิ๋นชูพลันเกิดความคิดขึ้น กวักมือเรียกอีกฝ่ายเข้ามา

“มานี่”

“สะใภ้สี่ มีอะไรหรือเจ้าคะ”

หลวนอวิ๋นชูยื่นหนังสือสัญญาให้ฝูหรง

“อ่าน!”

“สะใภ้สี่ นี่…”

ไม่ใช่ไม่รู้หนังสือเสียหน่อย ภายใต้สายตาผู้คนที่จ้องมองอยู่เช่นนี้ สะใภ้สี่คิดจะทำอะไร

ให้นางอ่านสิ่งนี้ออกมาต่อหน้าทุกคน นางออกจะขลาดกลัว

หลวนอวิ๋นชูไม่ได้สนใจฝูหรง นางมองสิบเจ็ดคนที่ยืนกลั้นหายใจอยู่ที่ด้านล่างแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทุกคนฟังให้ดี ฝูหรงอ่านถึงใคร คนนั้นก็ก้าวออกมาขานรับให้ทุกคนได้รู้จัก…พวกเจ้าเองก็ตั้งใจฟังด้วย ดูว่าเนื้อหาที่เขียนอยู่ในสัญญาตรงกับความเป็นจริงหรือไม่ มีตรงไหนผิดไปก็ให้ทักท้วง”

หลี่หวาเองก็งงงัน นี่ช่างเป็นเรื่องแปลกใหม่ นางทำอาชีพนี้มาหลายปี เพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรก ขณะกำลังงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากได้ยินคำพูดช่วงท้ายก็ตระหนักรู้ขึ้นมาพลางมองหลวนอวิ๋นชูด้วยความเคารพเลื่อมใส พยักหน้าแล้วกล่าวยิ้มๆ

“ยังคงเป็นสะใภ้สี่ที่รอบคอบ เช่นนี้ดียิ่ง ทั้งให้นางหนูทั้งหลายได้ฟังเข้าใจเนื้อหาของสัญญา พ่อบ้านก็ไม่ต้องผ่านตาอีก ประหยัดเวลา แล้วยังถือโอกาสได้ทำความรู้จักนางหนูเหล่านี้…ยิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัวอย่างแท้จริง ข้าเองกลับคิดไม่ออก ไม่เสียทีที่เป็นบัณฑิตหญิงผู้ยอดเยี่ยมแห่งยุค”

พ่อบ้านเฮ่อก็มีประกายชื่นชมปรากฏบนใบหน้า ผงกศีรษะไม่หยุด

ใช่คิดรอบคอบเสียที่ใดกัน ก็แค่ต้องการปิดบังความจริงเรื่องอ่านหนังสือไม่ออก ฟังคำสรรเสริญเยินยอไม่หยุดปากของหลี่หวา มองสบสายตาเลื่อมใสของทุกคน หลวนอวิ๋นชูก็หน้าแดงอย่างน้อยครั้งจะได้เห็น

ฝูหรงจึงหยิบหนังสือสัญญาขึ้นมาฉบับหนึ่ง อ่านเสียงดัง