ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 111-112

ทว่านอกจากเขาแล้ว ผู้อื่นในโถงนี้ล้วนยินดีเห็นคู่นี้ผลิดอกออกผล แม้แต่เจิ้นกั๋วกงก็ไม่ได้ห้ามปราม

ร่างของหมิงหวาจางราวกับถูกผ่าแยกเป็นสองซีก กระแสเลือดเดือดพล่านปานหินหลอมเหลวใต้พิภพ สมองคล้ายถูกแช่เย็นในธารน้ำแข็ง บังคับให้เขามองดูฉากเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างใจเย็น ห้ามตกหล่นแม้เพียงชั่วขณะ

นางอยู่ข้างกายเขาทุกวัน ยังคงมีท่าทางร่าเริงน่าเอ็นดูเช่นเดิม แต่เขาถึงกับไม่รู้ว่านางไปมีจุดบรรจบกับเฉิงสวินตั้งแต่เมื่อใด มิหนำซ้ำยังช่วยคลายปมในใจให้เฉิงสวินอีกด้วย

เรื่องเช่นนี้หากไม่ใช่เฉิงสวินบอกเล่าเอง ฮูหยินเฉิงกั๋วกงมีหรือจะรู้ได้ ดังนั้นการมาเยือนครั้งนี้…เฉิงสวินย่อมรู้เห็น ทั้งยังเป็นผู้เร่งรัดด้วยซ้ำ เฉิงสวินคิดจะทำอะไร จะสู่ขอหมิงหวาฉังหรือ

ที่แท้…มีแค่เขาหมิงหวาจางที่ไม่รู้อะไรทั้งสิ้นอยู่เพียงผู้เดียวหรือ

อันที่จริงตอนนี้หมิงหวาฉังอึดอัดใจจนอารมณ์แทบจะปะทุออกมาอยู่แล้ว มิหนำซ้ำทุกคนตั้งแต่ท่านย่า ญาติผู้พี่ญาติผู้น้อง และสาวใช้ล้วนมองนางด้วยแววตาหยอกล้อ นางแทบอยากให้บนพื้นปรากฏรอยแยก จะได้หายตัวไปเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าใต้หล้านี้ยังคงไม่ละเว้นนาง ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงถึงกับคลี่ยิ้มพลางกล่าว

“พวกเจ้าคนหนุ่มสาวต้องฟังพวกเราพูดคุยกันคงรำคาญแย่แล้ว เอาล่ะ ไม่กักตัวพวกเจ้าไว้แล้ว นางหนูใหญ่ เจ้าพาแขกไปเดินเล่นในสวนดอกไม้เถิด ดูแลพวกน้องสาวของเจ้าให้ดีด้วย”

ถ้อยคำประโยคนี้ไล่ให้หมิงหวาฉังกับหมิงซั่วออกไปพร้อมกับหมิงอวี๋ เห็นได้ชัดว่าจงใจจะเปิดโอกาสให้หมิงหวาฉังกับเฉิงสวิน หมิงอวี๋เข้าใจเจตนาของท่านย่า จึงลุกขึ้นคารวะอย่างอ่อนช้อย

“เจ้าค่ะ ท่านย่า”

ในใจหมิงหวาฉังตะโกนคัดค้านอย่างบ้าคลั่ง…ข้าไม่ได้รำคาญสักหน่อย! ทว่าหมิงซั่วลุกขึ้นยืนแล้ว มิหนำซ้ำยังเหลือบมองมาด้วยท่าทางเหมือนอยากจะชมเรื่องสนุก ฉุดดึงหมิงหวาฉังพลางกล่าว

“ไปกันเถิด ผู้มีผลงานใหญ่”

เห็นหมิงหวาฉังถูกบังคับฉุดดึงออกไป สีหน้าเฉิงสวินก็ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ กระนั้นเขายังคงคารวะเจิ้นกั๋วกงกับพวกฮูหยินผู้เฒ่าหมิงก่อนแล้วค่อยก้มหน้าถอยออกจากโถง

ครั้นเฉิงสวินออกไปแล้ว หมิงหวาจางที่ไม่พูดไม่จาอยู่เนิ่นนานกลับยืนขึ้นโดยพลัน ท่วงท่าของเขาทรงพลังราวกับกระบี่ออกจากฝัก เกิดเสียงลมแหวกอากาศดังขึ้นทันใด เจิ้นกั๋วกงถูกทำให้ตกใจ จึงหันไปมองด้วยความฉงนสงสัย

“เจ้ารอง เป็นอะไรไปหรือ”

ในเวลาเช่นนี้สีหน้าของหมิงหวาจางก็ยังคงนิ่งสงบไว้ตัว เขาค้อมกายเล็กน้อยทำความเคารพผู้ใหญ่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ข้าจะไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ด้วยขอรับ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 25 ก.ย. 69