ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 111-112

เหตุใดเขารู้สึกว่า…คนสกุลเฉิงมาเยือนด้วยเจตนาไม่ซื่อ

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงซื่อจื่อเรียกหมิงหวาฉังให้เข้ามาใกล้ จับมือนางพลางพินิจพิจารณา “ไม่เป็นไรก็ดียิ่ง ตอนที่ได้ยินว่าเจ้าก็เคยพบหลูตู้เช่นกัน ข้าตกใจแทบตาย ยังดีที่ข้าเพียงตื่นตระหนกไปเอง ข้ารู้สึกแต่แรกแล้วว่าเจ้าคล้ายซือเยวี่ยยิ่งนัก หากนางมีไหวพริบเช่นเจ้าจะดีสักเพียงใด”

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงซื่อจื่อพูดไปพูดมาก็เศร้าตรมอย่างห้ามไม่อยู่ เฉิงสวินจึงเดินมาเตือนมารดาด้วยเสียงที่ลดให้เบาลง

“ท่านแม่ นี่ยังอยู่ที่จวนเจิ้นกั๋วกงนะขอรับ”

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงซื่อจื่อซับน้ำตาพลางกล่าวขออภัยคนสกุลหมิงที่นางเสียกิริยา หมิงหวาฉังรู้สึกทอดถอนใจ จึงเอ่ยปลอบโยนอีกฝ่ายเสียงเบา

“ฮูหยินซื่อจื่อ ที่ข้าแคล้วคลาดมาได้อาจเป็นเพราะคุณหนูสามเฉิงที่อยู่บนสวรรค์คุ้มครอง นางทั้งฉลาดและกตัญญู มีท่านกับฮูหยินกั๋วกงช่วยสั่งสมบุญกุศลให้นาง ชาติหน้านางจะปลอดภัยแข็งแรง ราบรื่นดั่งใจหวัง ไร้กังวลชั่วชีวิตแน่นอน”

ถ้อยคำนี้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของฮูหยินเฉิงกั๋วกงซื่อจื่อได้มาก นางรู้เช่นกันว่าคนตายดั่งโคมไฟดับ ไฉนเลยจะมีชาติหน้าอีก ทว่ายามที่เลือดเนื้อเชื้อไขล่วงลับ นางขอยอมหลอกตนเองเช่นนี้ยังดีเสียกว่า นางมองดูหมิงหวาฉัง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ อดไม่ได้ต้องสอบถามฮูหยินผู้เฒ่าหมิง

“แม่นางรองจิตใจบริสุทธิ์งดงาม ทั้งยังเข้าอกเข้าใจผู้อื่น ไม่รู้ว่า…นางหมั้นหมายแล้วหรือไม่”

เมื่อวาจานี้เปล่งออกมา คิ้วของหมิงหวาจางก็ขมวดแน่น สิ่งที่เขาสังหรณ์ใจเป็นจริงจนได้ สีหน้าจึงเย็นชาทันที

ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงกับเจิ้นกั๋วกงต่างเข้าใจความนัยแล้ว ใบหน้าเจิ้นกั๋วกงเผยอารมณ์ซับซ้อนไม่น้อย ผิดกับฮูหยินผู้เฒ่าหมิงที่มีสีหน้าพึงพอใจขณะตอบเสียงเรียบ

“นางถูกบิดานางตามใจจนเคยตัว ดื้อรั้นเรื่อยมา ข้าตั้งใจจะขัดเกลานางสักพัก จึงยังไม่ได้หาคู่ครองให้นาง”

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงซื่อจื่อตระหนักได้เช่นกันว่าถ้อยคำเมื่อครู่โจ่งแจ้งเกินไป วันนี้พวกตนทั้งครอบครัวมาเยือนจวนเจิ้นกั๋วกง นอกจากเพื่อกล่าวขอบคุณแล้ว แน่นอนว่ายังมีเจตนาจะหยั่งเชิงเรื่องเกี่ยวดอง