ทดลองอ่าน หยกรัตติกาลแห่งฉางอัน บทที่ 1-2

เถิงอวี้อี้พลิกดูแผ่นทองคำในมืออย่างรวดเร็ว ค้นหาอยู่พักใหญ่ก็ยังหาข้อความอะไรไม่เจอสักคำ นางไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด แม้ญาติผู้พี่มีอุปนิสัยนุ่มนวล ทว่าเมื่อลงมือทำสิ่งใดขึ้นมาแล้วกลับรอบคอบรัดกุมอย่างยิ่ง ชาติก่อนท่านลุงเขยกับท่านป้าตรวจสอบเรื่องนี้อยู่นาน จนแล้วจนรอดก็ยังตามหาไม่เจอว่าคนที่ล่อลวงญาติผู้พี่ออกไปพบนอกอารามเป็นใคร

พอนึกถึงสภาพน่าเวทนาในอดีตของญาติผู้พี่หลังโดนรัดคอจนสิ้นใจ เถิงอวี้อี้ก็เงยหน้ามองดูท้องฟ้าอย่างชิงชัง ตอนนี้สายมากแล้ว เดิมทีอยากไปตามหาญาติผู้พี่พร้อมกับท่านป้า แต่เกรงว่าชักช้าจะไม่ทันกาล

“ปี้หลัว เจ้ากับชิงกุ้ยรีบไปหาท่านป้าที่สวนฝั่งตะวันตก ข้าจะพาไป๋จื่อไปที่ป่าไผ่นอกอาราม ถ้าหากท่านป้ามาแล้วข้ากับญาติผู้พี่ยังไม่กลับมา ก็ให้นางพาคนไปตามหาพวกเราในป่าไผ่นอกหอเยวี่ยเติง จำไว้ว่าต้องเร่งมือ”

ปี้หลัวกับชิงกุ้ยกล่าวรับคำ เถิงอวี้อี้ลูบคลำเทียบเชิญในแขนเสื้อแผ่นนั้น โชคดีที่ก่อนมานางเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว

หน้าประตูอารามเงียบเหงากว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย ผู้คนที่ออกมาท่องเที่ยวต่างหลั่งไหลไปชมการแสดงในสวนฝั่งตะวันตก บนแท่นการแสดงยกพื้นสูงชาวหูที่นับถือศาสนาพราหมณ์กำลังแสดงการใช้เวทมนตร์ ทันทีที่เสียงดนตรีเปลี่ยนไปสตรีชาวหูจากอาณาจักรคังก็เริ่มบิดเอวร่ายรำระบำเจ้อจือ แสนยั่วยวน

เสียงเครื่องดนตรีหลากหลายชนิดลอยมาเข้าหู เถิงอวี้อี้นั่งอยู่บนรถม้าขนาดเล็ก แหวกผ้าม่านมองออกไปภายนอก เพราะเดิมทีก็เป็นเทศกาลซั่งซื่อ ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีกฎห้ามออกนอกเรือนยามวิกาล สามัญชนคนธรรมดาไม่ต้องเอ่ยถึง แม้แต่บุตรหลานขุนนางชั้นสูงก็มาหาความสำราญที่นี่ด้วย

ระหว่างลัดเลาะริมน้ำมุ่งหน้าสู่หอเยวี่ยเติงจะมองเห็นคุณชายกับหญิงงามสวมเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหราแพงระยับได้ตลอดทาง

เถิงอวี้อี้กับไป๋จื่อสอดส่องสายตามองไปทั่วทิศแต่ก็ยังตามหาตู้ถิงหลันท่ามกลางฝูงชนไม่พบ

เมื่อมาได้ไกลราวครึ่งทางรถม้าก็หยุดชะงักกะทันหัน บ่าวชายชื่อตวนฝูมาขวางหน้ารถไว้

“บริเวณนี้ผู้คนสัญจรหนาแน่นเกินไป ข้าน้อยสอบถามพวกเขามาแล้ว คนที่เคยเห็นคุณหนูตู้มีแค่พ่อค้าขายโจ๊กหวานผู้หนึ่ง คนผู้นี้บอกว่าคุณหนูตู้พาสาวใช้เดินเลียบแม่น้ำมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ขอรับ”

เถิงอวี้อี้ทอดสายตามองตามไป บริเวณนั้นเป็นป่าไผ่ผืนหนึ่ง นางรีบบอกกับตวนฝูว่า “ตามมาหลังรถ”

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว เหตุไม่คาดฝันมักเกิดขึ้นในชั่วพริบตา คนบังคับรถม้ายิ่งสะบัดแส้เร่งความเร็ว

ที่นั่นเป็นป่าไผ่ขนาดใหญ่ที่สุดของเมืองฉางอัน มีอาณาบริเวณกว้างขวางเชื่อมต่อกันไกลสุดสายตา ถ้าหากมีผู้ใดเข้าไปจะหลงทางอย่างง่ายดาย ด้วยเหตุนี้ในชาติก่อนคนผู้นั้นจึงสังหารญาติผู้พี่กับหงหนูในป่าได้อย่างเงียบงันแล้วยังหายตัวไปโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

ชาติก่อนเมื่อเถิงอวี้อี้เร่งเดินทางมาถึงเมืองฉางอัน ร่างไร้วิญญาณของตู้ถิงหลันก็อยู่ในโลงเรียบร้อยแล้ว ขณะช่วยท่านป้าจัดเก็บข้าวของที่เหลืออยู่ทั้งน้ำตาถึงรู้ว่าวันที่เกิดเรื่องญาติผู้พี่สวมกระโปรงสีทองอวี้จิน ซึ่งเป็นกระโปรงที่นางมอบให้เป็นของขวัญวันเกิด

กระโปรงตัวนี้มีราคาสูงดั่งทองคำ ได้รับการตัดเย็บอย่างประณีตจากสองมือของหญิงเย็บปักชาวหยางโจว สีสันดั่งทองคำแลดูอบอุ่น งามล้ำเลอค่าดุจเมฆหลากสี แม้กระทั่งเมืองที่รุ่งเรืองเฟื่องฟูเช่นเมืองฉางอันก็พบเห็นได้ไม่มากนัก

วันนี้นางเตรียมการมาล่วงหน้า พอเดินทางมาถึงอารามจิ้งฝูก็ส่งตวนฝูออกไปตามหาญาติผู้พี่ข้างนอกเป็นอันดับแรกโดยอาศัยกระโปรงสีทองอวี้จินเป็นเบาะแส สุดท้ายก็สามารถสืบร่องรอยของญาติผู้พี่ได้รวดเร็วอย่างที่คาดคิดไว้

ป่าไผ่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล นางยิ่งมุ่งหน้าไปเท่าไรผู้คนสัญจรก็ยิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ

เถิงอวี้อี้หยิบของชิ้นหนึ่งจากในอกเสื้อออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สาวใช้นามไป๋จื่อที่อยู่ข้างกายถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม