ทดลองอ่าน หยกรัตติกาลแห่งฉางอัน บทที่ 108

ลิ่นเฉิงโย่วรีบให้คนอุดปากอู่ฉี่เอาไว้

เถิงอวี้อี้มองอู่ฉี่ด้วยสายตาเย็นชา ตอนแรกเข้ามาในสำนักศึกษาเพราะมีจุดประสงค์จะจับขโมย ไม่คิดว่าความจริงจะปรากฏเร็วเช่นนี้ กลไกผงร้อยบุปผาโรยราที่นางวางเอาไว้ยังไม่ทันใช้งาน กลับต้องประหลาดใจที่จับกุมตัวการที่วางแผนฆ่านางในชาติก่อนได้ในห้องญาติผู้พี่

สิ่งนี้เรียกว่าโชคชะตากำหนดเอาไว้แล้วโดยแท้

เจ้าหน้าที่ควบคุมตัวยายเฒ่าหวังกับนักโทษคนอื่นออกไป

อู่ฉี่เดินโซเซไปไม่กี่ก้าวก็หันขวับกลับมาฉับพลัน เพ่งมองไปยังพี่ชายที่เฝ้าดูนางอยู่ไกลๆ

ชั่วอึดใจนั้นนางไม่แยแสเจ้าหน้าที่ที่รั้งแขนเอาไว้ คุกเข่าหันไปทางอู่หยวนลั่วแล้วลงโขกศีรษะสามครั้ง การกระทำรีบร้อนและหนักแน่น หน้าผากกระทบพื้นไม่กี่ครั้งก็แตกเป็นแผล เมื่อโขกศีรษะเสร็จสิ้นก็หมุนกายกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว จากนั้นก็ถูกคุมตัวออกจากสวนดอกไม้แล้วไม่หันกลับมามองอีกเลย

อู่หยวนลั่วลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลง มองส่งน้องสาวคนรองจากไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

ไม่มีใครรู้ว่าอู่ฉี่โขกศีรษะสามครั้งให้ใครกันแน่

บางทีอาจเป็นการขอขมาบิดามารดา และอาจเป็นการกล่าวอำลา หรือไม่ก็ในที่สุดถูกความทรงจำของพี่ชายปลุกมโนธรรมในใจขึ้นมาได้บ้าง เพราะทนอดกลั้นความทรมานในใจไม่ไหว จึงใช้วิธีการเช่นนี้มาบอกกับพี่สาวที่น่าสงสารว่า ‘ขอโทษ’