ทดลองอ่าน หยกรัตติกาลแห่งฉางอัน บทที่ 110

“ข้าจะบอกว่า…” ลิ่นเฉิงโย่วกล่าวเสริมอย่างแนบเนียน “ข้าชอบเรียกสิ่งชั่วร้ายมารวมตัวกันเพื่อจัดการในคราวเดียว เพราะทำเช่นนี้แล้วถึงจะสะใจ ครั้งที่แล้วบังเอิญว่าข้ารู้สึกเหนื่อย ส่วนกระบี่ของเจวี๋ยเซิ่งกับชี่จื้อก็แปดเปื้อนมา หาคนมาแทนไม่ได้ในชั่วขณะ จึงให้เจ้าไปลองจัดการสักครั้ง”

เถิงอวี้อี้รีบเก็บกระบี่ไปข้างๆ มองพุ่มดอกเฉียงเวย* ทางนั้นแล้วส่งเสียงว่ารับรู้คำหนึ่ง

ลิ่นเฉิงโย่วชำเลืองมองนาง แสร้งทำราวกับว่าเป็นเรื่องใหญ่อีกครั้ง “พรุ่งนี้ข้าก็ขาดคนพอดี”

เถิงอวี้อี้พยักหน้า

ลิ่นเฉิงโย่วไม่รู้จะพูดอะไรดี จำต้องเอ่ยไปว่า “พรุ่งนี้ข้ายังเตรียมการอย่างอื่นเอาไว้ด้วย เจ้าจะออกมาเร็วสักหน่อยก็ได้”

“เอาสิ”

“อย่างนั้นข้าจะไปแล้ว เจ้าไม่มีอะไรจะถามข้าอีกหรือ”

เถิงอวี้อี้ส่ายหน้า

ลิ่นเฉิงโย่วไม่ขยับ เหตุใดเถิงอวี้อี้ถึงรู้สึกแปลกๆ สักหน่อย

เถิงอวี้อี้หันไปมองเขา “ซื่อจื่อยังมีเรื่องใดจะสั่งกำชับเพิ่มหรือไม่”

“ไม่มีแล้ว” ลิ่นเฉิงโย่วเบนสายตาไปทางอื่น “เจ้าอย่าคิดมากไป ครั้งนี้พาเจ้าออกไปด้วยเป็นเพราะเจวี๋ยเซิ่งกับชี่จื้อพรุ่งนี้ยังมีงานอื่นต้องทำ”

เถิงอวี้อี้พยักหน้าอีกครั้ง

ลิ่นเฉิงโย่วคลางแคลงใจ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเถิงอวี้อี้ต่างไปจากปกติ นางคงไม่ได้มองออกแล้วว่าเขาชอบนางกระมัง นางเป็นคนมีกำแพงในใจแน่นหนาเพียงนั้น หากไม่ยอมไปปราบปีศาจกับเขาเพราะเรื่องนี้คงไม่ดีแน่

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”

“ข้ากำลังฟังซื่อจื่อพูดอยู่ไม่ใช่หรือ”

ลิ่นเฉิงโย่วตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ชี้มาที่ตนเองเสียเลย คำถามที่ว่า ‘ข้าดูเหมือนจะชอบเจ้าหรือไม่’ เกือบหลุดปากออกไป ประจวบเหมาะว่าในตอนนี้เองทางฝั่งนั้นมีคนเดินมา เขารีบบุ้ยใบ้ให้เงียบเสียง แล้วดึงเถิงอวี้อี้ไปหลบอยู่หลังต้นไม้อย่างเงียบเชียบทันที

* หมากซวงลู่ (หมากสองแดน) หรือแบ็กแกมมอน เป็นหมากกระดานสำหรับสองคนซึ่งใช้เบี้ยกับลูกเต๋าสองลูกในการเดิน ซึ่งผู้เล่นจะผลัดกันเดินเพื่อนำเบี้ยของตนออกจากกระดาน หากผู้ใดสามารถนำเบี้ยออกได้หมดก่อนเป็นผู้ชนะ

* ดอกเฉียงเวย คือกุหลาบพันธุ์ Rosa multiflora

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือนพฤศจิกายน 66)