ทดลองอ่าน หยกรัตติกาลแห่งฉางอัน บทที่ 58

เผิงเจิ้นอยู่ในที่แจ้ง ส่วนคนผู้นั้นอยู่ในที่ลับ

เถิงเซ่าไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเดินวนกลับไปกลับมา แม้ว่ายามนี้เขาจะเชื่อคำพูดของบุตรสาวหมดใจ แต่จำเป็นต้องใช้เวลามาจัดระเบียบความคิดให้แจ่มชัด

“ทางเฉิงอ๋อง ประเดี๋ยวพ่อจะส่งคนไปเตือน เฉิงอ๋องเป็นคนระวังรอบคอบ หลังรู้เรื่องจะต้องเตรียมการป้องกันเต็มที่” เถิงเซ่ากล่าว

เถิงอวี้อี้ถอนหายใจโล่งอก

“พอเฉิงอ๋องได้ข่าว ทางราชสำนักก็จะเตรียมความพร้อมไปด้วย แต่ตอนนี้รู้เพียงว่าเผิงเจิ้นมีใจคิดทรยศ ส่วนอีกคนที่อยู่หลังม่านพ่อจะลงมือตรวจสอบให้เร็วที่สุด”

เถิงอวี้อี้เอ่ยอย่างร้อนรน “คนผู้นั้นวางแผนการเช่นนี้ได้อย่างสุขุมเยือกเย็น ไม่ว่าเล่ห์เหลี่ยมหรือกลยุทธ์ล้วนไม่อาจดูเบาได้ ท่านพ่อ ท่าน…”

“พ่อรู้แก่ใจดี” เถิงเซ่ามองบุตรสาวอย่างปลาบปลื้มใจ บุตรสาวตัวสูงเกือบเท่าหัวไหล่เขาโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว บิดาและบุตรสาวพูดคุยกันเรื่องเภทภัยร้ายแรงในความฝันมานานสองนานแท้ๆ ในฐานะบิดาเขากลับรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาหยิบภาพเหมือนม้วนนั้นขึ้นมา “ดึกมากแล้ว กลับไปนอนก่อนเถอะ เรื่องที่เจ้าพูดมามีความสำคัญมาก คืนนี้พ่อขอคิดทบทวนดูให้ดีสักหน่อย”

บทสนทนาระหว่างพ่อลูกคราวนี้ต่อเนื่องยืดยาวกว่าสองชั่วยาม กระทั่งเถิงอวี้อี้กลับเรือนของตนเองเวลาก็ล่วงเลยเข้าช่วงกลางดึกแล้ว

น่าแปลกใจว่าเถิงอวี้อี้ไม่รู้สึกอ่อนเพลียสักนิด ความลับที่ไม่อาจเปิดเผยในใจเหล่านั้นพบที่ไปของมันจนได้ แววตาเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวของบิดาทำให้นางรู้สึกว่าตนเองไม่ใช่ดวงวิญญาณที่โดดเดี่ยวยามค่ำคืนอันมืดมิดอีกแล้ว ความคิดในสมองของนางไม่ต้องตึงเครียดตลอดเวลา อย่างน้อยก็ไม่ต้องหวาดวิตกว่าจะมีคนมาลอบสังหารดั่งในความฝันโดยไม่อาจป้องกันได้อีก

หัวใจนางมีพลังเต็มเปี่ยม ความรู้สึกสงบนิ่ง พอผล็อยหลับไป ก็อิ่มเอมฝันหวานอย่างที่ไม่เคยเป็น

ไม่รู้ว่านางนอนหลับไปนานเท่าใด ความรู้สึกคันยุบยิบตรงปลายจมูกปลุกนางให้ตื่นขึ้นมา

“รีบตื่นได้แล้ว เจ้าแมลงขี้เกียจตัวนี้” เสียงกลั้วหัวเราะของญาติผู้พี่ดังอยู่ข้างหู

เถิงอวี้อี้ลืมตาอย่างสะลึมสะลือ ภาพเบื้องหน้าคือดวงตาใสกระจ่างอ่อนโยนคู่หนึ่ง นางพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน “พี่สาว ท่านอย่ามากวนสิ ให้ข้านอนต่ออีกสักครู่นะ”

“ยังจะนอนอีก ท่านนักพรตน้อยมาถึงแล้ว” ตู้ถิงหลันฉุดร่างน้องสาวออกมาจากกองผ้าห่ม

ความง่วงงุนของเถิงอวี้อี้หายวับไปทันใด แล้วรีบลุกลงจากเตียงมาแต่งเนื้อแต่งตัว

เจวี๋ยเซิ่งกับชี่จื้อรอเถิงอวี้อี้อยู่ในสวนดอกไม้ มองเห็นเถิงอวี้อี้กับตู้ถิงหลันเดินเข้ามา ก็ร้องทักด้วยความดีใจ “คุณหนูเถิง คุณหนูตู้”

เถิงอวี้อี้ยิ้มกว้างไม่ยอมหุบ “ต้องขออภัยด้วย ข้านอนตื่นสาย รบกวนพวกท่านต้องคอยเสียนาน ลุงเฉิงเตรียมอาหารเสร็จแล้ว พวกเราไปที่ห้องโถงบุปผาก่อนเถอะ”

นี่เป็นสิ่งที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้เมื่อวานนี้ เจวี๋ยเซิ่งกับชี่จื้อพยักหน้ารับอย่างชื่นบาน ไม่รู้ว่าคุณหนูเถิงมีเรื่องน่ายินดีอะไร ท่าทางถึงได้ดูสดชื่นปลอดโปร่ง

พวกเขาส่งกล่องไม้เคลือบเงาในอกเสื้อให้เถิงอวี้อี้ “กล่องใบนี้ให้คุณหนูเถิงขอรับ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 20 ก.ย. 66 เวลา 12.00 น.