ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 90.1-90.2

บทที่ 90.1 ตำหนักบูรพาผิดคุณธรรม

จวบจนน้ำเอ่อท่วมสองตา ฉู่จิ่นเหยาถึงได้รู้สึกว่าตนเองตกน้ำอย่างไม่เป็นธรรม

พอฝูงชนวุ่นวายนางก็ให้คนเตรียมป้องกันแล้ว พวกหลิงหลงและเจี๋ยเกิ่งจับตามองด้านหลังอย่างไม่ละสายตา ป้องกันไว้ไม่ให้มีใครฉวยโอกาสลงมือทำร้าย แต่คิดไม่ถึงว่าอุบัติภัยจะไม่ได้เกิดที่ด้านหลัง แต่มาจากด้านหน้า เหลียนผินถูกคนผลักลงน้ำ ในชั่วพริบตาที่นางจะตกลงไปได้คว้าจับฉู่จิ่นเหยาไว้ด้วยพลังมหาศาลจากความต้องการที่จะเอาชีวิตรอด ฉู่จิ่นเหยาไม่ได้เตรียมตัว ถูกเหลียนผินจับจนซวนเซ ถึงกับตกน้ำไปด้วยกัน

ทว่านี่ยังไม่จบ แม้ฉู่จิ่นเหยาจะพลอยเดือดร้อนโดยที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แต่จะดีจะชั่วนางก็ว่ายน้ำเป็น ยามอยู่ในน้ำยังไม่ถึงขั้นทำอะไรไม่ถูก หากเป็นบุตรสาวตระกูลใหญ่ในเมืองไท่หยวนที่เกิดและเติบโตมาในท้องที่ย่อมไม่มีทางว่ายน้ำเป็น ทว่าฉู่จิ่นเหยาเติบโตมาในหมู่บ้านบนเขาตั้งแต่เล็ก หน้าหมู่บ้านของนางมีแม่น้ำอยู่สายหนึ่ง ฉู่จิ่นเหยาจึงได้ทักษะรักษาชีวิตเพิ่มมาเองโดยไม่มีใครสอน

น่าเสียดายที่นางควบคุมสถานการณ์ได้ แต่เหลียนผินที่อยู่ด้านข้างกลับทำไม่ได้ เหลียนผินกรีดร้องพลางออกแรงตีน้ำ มือเท้าพันรัดสิ่งที่คว้าได้ไว้แน่น ฉู่จิ่นเหยาถูกนางทำเอาหมดปัญญา ได้แต่ออกแรงตะโกนบอกเหลียนผิน

“เหลียนผิน ปล่อยมือก่อน ข้าว่ายน้ำเป็น จะพาเจ้าว่ายกลับไป!”

แต่คนจะจมน้ำย่อมไม่ได้ยินว่าผู้อื่นกำลังบอกอะไร มือเท้าของฉู่จิ่นเหยาล้วนถูกเหลียนผินพันรัดแน่น นางถึงกับค่อยๆ รู้สึกว่ากำลังจะจมน้ำแล้วเช่นกัน เคราะห์ดีที่ซีเน่ยเตรียมบ่าวหญิงสูงวัยและนางกำนัลที่ว่ายน้ำเป็นไว้ตลอดเวลา เพียงไม่นานก็มีเสียงกระโดดน้ำดังมาจากที่ต่างๆ ส่วนพวกหลิงหลงร้องตะโกนอยู่บนฝั่งด้วยความร้อนใจ

“พระชายา!”

นางกำนัลผู้หนึ่งดึงตัวเหลียนผินออกไป ไม่มีอีกคนคอยพันรัดมือเท้าตนเองไว้แน่น ฉู่จิ่นเหยาถึงค่อยรู้สึกว่าหายใจได้เต็มปอด นางกำนัลพาฉู่จิ่นเหยาว่ายไปยังฝั่ง พอสัมผัสพื้นดินหลิงหลงก็กางเสื้อคลุมตัวใหญ่มาคลุมร่างฉู่จิ่นเหยาไว้อย่างแน่นหนา

น้ำในฤดูใบไม้ผลิยังคงเย็นเฉียบ ฉู่จิ่นเหยาลงไปอยู่ในน้ำมาคราหนึ่ง บัดนี้กำลังสั่นไปทั้งร่าง ใบหน้านางขาวซีด บอกกับคนรอบๆ โดยฝืนคงความกระตือรือร้นไว้

“ไม่เป็นไร ข้ายังสบายดี”

พวกหลิงหลงเห็นว่านอกจากได้รับความตกใจแล้ว ชายารัชทายาทไม่ได้มีอาการบาดเจ็บอื่นใด ถึงได้โล่งใจเล็กน้อย ทว่าอีกคนไม่ได้โชคดีเช่นนี้ ขณะที่เหลียนผินถูกช่วยขึ้นมา ใบหน้าอีกฝ่ายไร้สีเลือด หมดสติไปแล้ว มิหนำซ้ำนางยังตั้งครรภ์อยู่ สภาพไม่สู้ดีจริงๆ

เสี่ยวฉีฮองเฮาเห็นเรื่องทั้งหมดนี้แล้วก็ใบหน้าคล้ำเขียว เกิดไฟไหม้กลางวันแสกๆ มิหนำซ้ำชายารัชทายาทกับเหลียนผินตกน้ำ บัดนี้สนมเพียงหนึ่งเดียวที่ตั้งครรภ์ยังสลบไสลไม่ได้สติ นี่มิพ้นเป็นความผิดที่นางปกครองตำหนักในได้ไม่ดี เสี่ยวฉีฮองเฮาตะโกนเสียงดังลั่นอย่างไม่สบอารมณ์

“ยังมัวยืนทึ่มทื่อทำอะไรอยู่ รีบตามหมอหลวง หามเกี้ยวมา!”

ฉู่จิ่นเหยาห่อร่างในเสื้อคลุม ดวงตามองไปทางเหลียนผิน เหลียนผินสลบไสลไม่ได้สติ นางกำนัลรอบๆ บ้างร้องไห้บ้างอึ้งงันไปไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เรียกได้ว่าสับสนวุ่นวายไปหมด ดวงตาฉู่จิ่นเหยากวาดผ่านคนทั้งหลาย ยามเพิ่งเกิดอุบัติภัยจะมองพิรุธออกได้ง่ายที่สุด เป็นผู้ใดต้องการทำร้ายเหลียนผินกัน