ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 90.1-90.2

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสิ่งที่เป็นหลักฐานยืนยันได้ก็คือฉินอี๋หาใช่รัชทายาทผู้อบอุ่นอ่อนโยนและเคารพนักปราชญ์อย่างที่คิดไม่ นับตั้งแต่เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นต้นมา กระทำการใดไร้ซึ่งความเกรงกลัว วางอำนาจบาตรใหญ่ ทำอะไรแปลกประหลาด คล้ายจะมีเหตุผลให้สวรรค์ไม่ชมชอบจริงๆ

เรื่องดำเนินมาถึงวันนี้ ฉู่จิ่นเหยานับว่าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดฉินอี๋จึงพูดว่า ‘พวกเขาคิดจะทำอะไรรอดูไปก็พอ’ คดีน่ากังขาที่ดูเหมือนไร้ต้นสายปลายเหตุ เบื้องหลังถึงกับซ่อนเร้นความคิดที่ชั่วร้ายถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดยิ่งว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้วางแผนมานานมากแล้วถึงได้สามารถกระพือข่าวลือได้ทันทีเมื่อมีเชื้อไฟเล็กๆ ปะทุขึ้น หลังจากรอให้คนในฝ่ายในจิตใจระส่ำระสายแล้วก็ร่วมมือกับฝ่ายหน้ากล่าวโทษตำหนักบูรพาอย่างรวดเร็ว

คนเบื้องล่างพูดกันไปทั่ว กล่าวโทษอย่างดุเดือด ทว่าสภาขุนนางกับฮ่องเต้ต่างยังไม่แสดงท่าที เนื่องด้วยตามธรรมเนียมของราชวงศ์นี้เมื่อขุนนางถูกกล่าวโทษจะต้องถอนตัวจากงานราชสำนัก อยู่ว่างๆ ที่จวน เป็นการแสดงให้เห็นว่าตนเองไม่หลงใหลในอำนาจ เพียงแต่เดิมทีผู้ที่ถูกกล่าวโทษล้วนเป็นบรรดาขุนนาง ไม่มีใครคาดคิดว่าวันหนึ่งผู้ที่ถูกกล่าวโทษอย่างหนักจะกลายเป็นรัชทายาท

เช้าตรู่วันนี้ ฉู่จิ่นเหยาให้คนเปิดหน้าต่างตำหนักหลักออกทั้งหมด เมื่อคืนฝนตกสายลมวันนี้ยังมีไอชื้นปะปนอยู่ ทั้งเย็นสดชื่นและอ่อนโยน สายลมเย็นสบายพัดเข้าตำหนักอยู่ตลอดเวลาทำให้ผ้าโปร่งที่บางราวปีกจักจั่นปลิวขึ้นรบกวนราชสีห์ทองคำที่พ่นกลิ่นหอมอยู่เงียบๆ มิหนำซ้ำยังพัดตำราที่ยังอ่านไม่จบบนโต๊ะเขียนหนังสือจนเกิดเสียงดัง

ฉู่จิ่นเหยาหยิบเม็ดหมากที่ไม่ได้จับมานานขึ้นมา ค่อยๆ วางลงบนกระดานภายใต้การชี้แนะของฉินอี๋ หลังฉินอี๋ถูกกล่าวโทษก็ไม่จำเป็นต้องไปเข้าประชุมเช้าที่ท้องพระโรงอีก ตกบ่ายก็ไม่ต้องไปตำหนักเหวินหวา จู่ๆ เขาก็มีเวลาว่าง จึงนึกถึงวิชาเดินหมากที่เลิกล้มไปกลางคันของฉู่จิ่นเหยาขึ้นได้ ฉู่จิ่นเหยาได้เห็นฉินอี๋ตลอดทั้งวันนางย่อมดีใจ แต่ที่มากกว่านั้นก็ยังมีความไม่เคยชินและวิตกกังวลอยู่

“มีสมาธิ” ฉินอี๋งอนิ้วเคาะหน้าผากฉู่จิ่นเหยาแล้วเลิกคิ้วมองนาง “เจ้าใจลอยง่ายเช่นนี้ตลอด หรือเป็นแค่กับข้า สอนเจ้าคัดอักษรก็ใจลอย พูดคุยด้วยก็ใจลอย บัดนี้แม้แต่เดินหมากก็ยังใจลอยอีก”

“ไม่ใช่นะเพคะ” ฉู่จิ่นเหยาปัดมือฉินอี๋ออกอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ตนเองกลับหวั่นใจเล็กน้อย นางใจลอยง่ายหรือไม่ละเอาไว้ก่อน อันที่จริงที่ฉินอี๋รู้สึกว่านางใจลอยง่ายเป็นเพราะเรื่องมากมายที่ฉู่จิ่นเหยาทำเป็นในตอนนี้ล้วนเป็นฉินอี๋สอนมา เนื่องจากมีเพียงเขา ดังนั้นยามเล่าเรียนแต่ละอย่างใจลอยสักครั้งสองครั้งเขาก็รู้สึกว่ามากแล้ว

ฉู่จิ่นเหยาค้นพบจุดนี้แล้ว ในใจก็ทั้งฝาดเฝื่อนและซาบซึ้ง นางวางหมากเม็ดหนึ่งลงเบาๆ พยายามเพ่งความสนใจกลับไปที่กระดานหมาก แต่ยังไม่ค่อยได้ผลนัก

“รัชทายาท เรื่องข้างนอก…จะทำอย่างไรดี”