ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 90.1-90.2

ฉินอี๋แค่นเสียงเย็น เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นคนที่บังอาจกล่าวโทษเขาอยู่ในสายตาสักนิด ทว่าอยู่ต่อหน้าฉู่จิ่นเหยา ฉินอี๋ไม่ได้เอ่ยถึงเจ้าพวกโง่เง่าเหล่านั้นให้เสียอารมณ์ กลับกล่าวขึ้น

“ข้ามีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเจ้านานๆ ได้ นี่ไม่ดีหรือไร”

“หม่อมฉันย่อมอยากเห็นพระองค์นานๆ” ฉู่จิ่นเหยาว่า “แต่พระองค์อยู่กับหม่อมฉันนานขึ้นหนึ่งวัน พระองค์ย่อมถูกพวกเขาสาดโคลนใส่มากขึ้นตามจำนวนวัน พวกเขามีสิทธิ์อะไรกัน อีกประการหนึ่งเรื่องข้างนอกอย่างไรก็ต้องแก้ไข”

หลายวันมานี้มีขุนนางภายใต้บังคับบัญชาของตำหนักบูรพามาที่นี่เพื่อหารืออยู่เป็นระยะ พวกเขาก็คับแค้นใจเช่นกัน ทว่าเหตุผลล้วนเป็นเพราะเรื่องหมิ่นพระราชอำนาจ สั่นคลอนรากฐานของแว่นแคว้น มีเพียงฉู่จิ่นเหยาที่บอกว่าคนเหล่านั้นที่ข้างนอกกำลังทำร้ายฉินอี๋

นี่น่าจะเป็นเหตุผลที่ไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่ฉินอี๋เคยได้ยินมาแล้ว แต่หัวใจเขากลับอ่อนยวบอย่างน่าเหลือเชื่อ ฉู่จิ่นเหยากำลังหยิบเม็ดหมากออกจากกระดานด้วยสีหน้าบึ้งตึง นิ้วคีบหมากหนึ่งเม็ดขึ้นมาแล้ววางลงอย่างแรง กระแทกกับกระดานจนเกิดเสียงดัง ฉินอี๋มองอากัปกิริยาของฉู่จิ่นเหยาพลางหลุดหัวเราะ ลำพังดูจากแรงที่นางหยิบหมากก็รู้แล้วว่ายามนี้นางโมโหมากเพียงไร

“ไม่เป็นไร” ฉินอี๋ยื่นมือมาลูบแก้มฉู่จิ่นเหยาเบาๆ “ถึงอย่างไรข้าก็ไม่อยากไปประชุมที่ท้องพระโรง ก็ดี จะได้ถือโอกาสพักผ่อนสักหน่อย ส่วนปัญหาเล็กน้อยพวกนั้นพวกเขาอยากกลุ้มใจก็กลุ้มใจไปเถิด”

ฉินอี๋พูดจบก็เปลี่ยนมามีท่าทีเคร่งขรึม ฉู่จิ่นเหยาจึงตั้งใจรอฟังคำพูดถัดไปจากเขา เขาก็เอ่ยขึ้นอีก

“ช่วงนี้มีคนมากมายเริ่มถามว่าเจ้าตั้งครรภ์แล้วหรือยัง ข้ารู้สึกว่าในเมื่อนี่เป็นความปรารถนาของขุนนาง พวกเราก็ไม่อาจมองข้าม”

“โธ่เอ๋ย รัชทายาท!” ฉู่จิ่นเหยาแน่นหน้าอกทันที ตีแขนเขาไปคราหนึ่งอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “หม่อมฉันตั้งใจคุยกับพระองค์อยู่ พระองค์จริงจังสักหน่อยได้หรือไม่!”

ฉินอี๋ยิ้มพลางจับมือฉู่จิ่นเหยาไว้ ไม่รู้เพราะเหตุใดทุกครั้งที่หยอกเย้าฉู่จิ่นเหยาเสร็จ อารมณ์ของเขาจะดีขึ้นอย่างน่าประหลาด โทสะในใจฉินอี๋คลายลงแล้ว กลายเป็นว่ามีแก่ใจจะเริ่มสำรวจตรวจสอบฉู่จิ่นเหยา

“ในเมื่อเจ้าใส่ใจกับเรื่องนี้ถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าขอทดสอบเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน เจ้าคิดว่าผู้ที่วางแผนวางเพลิง โหมกระพือข่าวลือ มิหนำซ้ำยังผลักดันให้ราชสำนักกล่าวโทษข้าเป็นผู้ใด”

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มวันที่ 15 พ.ค. 2568)