ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 49.1-49.3

ฉู่จิ่นเหยาวางภาระหนักอึ้งลงแล้ว คราวนี้ถึงได้มีแก่ใจสังเกตดูคนรอบข้าง ชายาจวิ้นอ๋องพาเซี่ยนจู่ไปยืนอยู่ด้านหน้าแล้ว คุณหนูทั้งหมดล้วนยืนอยู่ด้านหลัง ถูกบดบังไว้มิดชิด มีเพียงเซี่ยนจู่ที่มีโอกาสได้อวดโฉมต่อหน้ารัชทายาท คุณหนูตระกูลอื่นเผยสีหน้าอิจฉาริษยาออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ฉู่จิ่นเมี่ยวยิ่งคอยชะเง้อมองไปด้านหน้าไม่หยุด ไม่รู้ว่านางอยากมองอะไรกันแน่

รัชทายาทนั่งอยู่กับชายาเฒ่าและไหวหลิงจวิ้นอ๋องได้ครู่หนึ่ง ขุนนางที่ตามเสด็จก็เอ่ยขึ้นว่ารัชทายาทเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย ควรพักผ่อนแต่หัววัน ชายาเฒ่ารับคำพร้อมกับเชื้อเชิญรัชทายาทให้ประทับพักเหนื่อยในจวนไหวหลิงจวิ้นอ๋องอย่างมีไมตรีจิต รัชทายาทปฏิเสธเพียงสองสามคำก่อนจะตอบตกลง

คนทั้งหลายในจวนไหวหลิงจวิ้นอ๋องได้ยินต่างก็เผยความยินดีออกมาอย่างระงับไม่อยู่ ชายาจวิ้นอ๋องยิ่งดีใจเป็นพิเศษ แววกระหยิ่มยิ้มย่องที่หางตาปลายคิ้วปิดอย่างไรก็ปิดไม่อยู่

ไหวหลิงจวิ้นอ๋องกับซื่อจื่อเดินเป็นเพื่อนรัชทายาทไปยังที่ประทับซึ่งจัดไว้ด้านหลังด้วยตนเอง ชายาเฒ่าเดิมทีก็จะไปด้วย แต่กลับถูกรัชทายาทและคนทั้งหลายห้ามไว้

ครั้นพวกรัชทายาทจากไปอย่างเอิกเกริกแล้ว ชายาเฒ่าก็ปาดเหงื่อ ให้สาวใช้ประคองนั่งบนตั่งหลัวฮั่น หอบหายใจไม่หยุด เห็นชายาเฒ่าเป็นเช่นนี้ ฮูหยินคนอื่นๆ ต่างก็ขอตัวออกไปอย่างรู้กาลเทศะ การเสด็จเยือนอย่างกะทันหันของรัชทายาททำให้กำหนดการของหลายคนเปลี่ยนแปลง เหล่าฮูหยินเองก็จำต้องรีบกลับจวนไปวางแผนเตรียมตัว

หลังภายในเรือนเหลือเพียงคนกันเอง ชายาเฒ่าก็เอ่ยถามชายาจวิ้นอ๋อง “เรือนหลังนั้นจัดการเหมาะสมแล้วจริงหรือ อย่าให้ขาดตกบกพร่องสิ่งใดไปจนกลายเป็นถวายการรับรองรัชทายาทไม่ดีเชียว”

“ท่านแม่วางใจเถิดเจ้าค่ะ พอข้าได้รับข่าวก็ให้คนไปเก็บกวาดเรือนหวาจางที่ด้านหลังทันที ตอนที่พวกเราสร้างเรือนหลังนี้ก็เพื่อเตรียมไว้ให้รัชทายาทอยู่แล้ว แม้ภายหลังรัชทายาทจะส่งจดหมายมาบอกว่าไม่เสด็จแล้ว ข้าก็มิได้ละเลยการซ่อมแซม บัดนี้ดีทีเดียว นับว่ามิได้เสียแรงเปล่า”

ชายาเฒ่าพยักหน้า “เจ้าทำได้ดี หากมิใช่เจ้าเตรียมการไว้ล่วงหน้า วันนี้พวกเราคงได้เสียมารยาทแล้ว”

ชายาจวิ้นอ๋องแย้มยิ้มอย่างปลื้มใจ นางใส่ใจต่อเรือนหวาจางปานนั้นก็มิใช่เพื่อให้บุตรสาวของนางได้เป็นชายารัชทายาทหรือไร ถึงได้ทุ่มเทกับทุกเรื่องของรัชทายาทอย่างสุดจิตสุดใจ เดิมทีตามข่าวที่แว่วมาเมื่อปีก่อน รัชทายาทไม่มีทางเสด็จมาประทับที่เมืองไท่หยวน แต่คิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะพลิกผัน รัชทายาทมาเยือนจวนไหวหลิงจวิ้นอ๋องของพวกนางจริงๆ มิหนำซ้ำยังจะพักอยู่ที่นี่สองสามวันด้วย

บทจะได้ก็ได้มาโดยไม่เปลืองแรงจริงๆ แม้ตัวชายาจวิ้นอ๋องจะยืนอยู่ตรงนี้ แต่ความคิดได้ลอยกลับไปด้านหลังนานแล้ว นางคิดไม่หยุดว่าจะจับหลินเป่าจูแต่งตัวอย่างไรจึงจะดึงดูดความสนใจของรัชทายาทได้ แต่งน้อยเกินไปก็ไม่สมฐานะ แต่งมากเกินไปก็จะดูเหมือนจงใจ คราวนี้ชายาจวิ้นอ๋องเริ่มลำบากใจแล้ว

ขณะที่ชายาเฒ่าพูดคุยกับชายาจวิ้นอ๋อง เหล่าคุณหนูอย่างพวกฉู่จิ่นเหยาก็ยืนฟังอยู่นอกประตูบานกั้น ชายาเฒ่ากับชายาจวิ้นอ๋องหารือกันอย่างจริงจังได้ครู่หนึ่ง ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่ารอช้าไม่ได้ ชายาจวิ้นอ๋องจึงลุกออกมาลากตัวเซี่ยนจู่เข้าไปข้างในห้องด้วยตนเอง ชายาจวิ้นอ๋องจับมือเซี่ยนจู่ไว้ พอมองเห็นพวกนางไม่กี่คนก็ยิ้มอย่างขอไปที

“พวกเจ้ายังยืนกันอยู่อีกหรือ วันนี้ยุ่งมาทั้งวันพวกเจ้าก็เหน็ดเหนื่อยแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถิด”

ฉู่จิ่นเหยารอฟังคำนี้มานาน นางยอบกายคารวะแล้วพาสาวใช้เดินออกไปข้างนอกทันที ทว่าฉู่จิ่นเมี่ยวกลับไม่พอใจยิ่ง ชะงักฝีเท้าไว้ ไม่ยอมออกมา

นางไม่อยากไป! ยามปกติชอบสั่งให้พวกนางอยู่ข้างกายเซี่ยนจู่ทั้งวัน บัดนี้ต้องการหารือเรื่องเป็นงานเป็นการก็ไล่พวกนางไปเสียแล้ว ฉู่จิ่นเมี่ยวไม่ยินยอมอย่างยิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนอยู่เป็นนาน แต่ที่สุดแล้วนางก็ไม่กล้าขัดขืนชายาจวิ้นอ๋องอย่างโจ่งแจ้ง สุดท้ายจึงเดินหน้าบึ้งตึงตามคนทั้งหลายออกนอกประตูไป

ชายาจวิ้นอ๋องมองส่งพวกนางจากไปโดยรักษารอยยิ้มไว้ นางมีชีวิตอยู่มากี่ปี มีหรือจะอ่านความคิดของฉู่จิ่นเมี่ยวไม่ออก นางเพียงแต่คร้านจะเปิดโปงออกมาเท่านั้นเอง ชายาเฒ่าเดิมทีไม่เห็นด้วยที่จะให้ฉู่จิ่นเมี่ยวเข้ามาเป็นสหายร่วมเรียน แต่ชายาจวิ้นอ๋องยืนกราน อีกทั้งฉู่จูก็รับรองเต็มที่ เรื่องนี้จึงสำเร็จลงได้ ชายาจวิ้นอ๋องเองก็รู้ว่าเด็กสาวอย่างฉู่จิ่นเมี่ยวมีเจตนาไม่ซื่อ มีแผนสกปรกมากมาย แต่แล้วอย่างไรเล่า มีนางอยู่เด็กสาวที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ปีอย่างฉู่จิ่นเมี่ยวมีหรือจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ ในทางกลับกันการวางหินลับมีดเช่นนี้ไว้ข้างกายเซี่ยนจู่ให้เซี่ยนจู่ได้ลับเขี้ยวเล็บต่างหากจึงนับว่าได้ประโยชน์สูงสุดอย่างแท้จริง

ชายาจวิ้นอ๋องกวาดตามองแผ่นหลังของฉู่จิ่นเมี่ยวอย่างเยาะหยัน ก่อนที่สายตานางจะกวาดไปที่ฉู่จิ่นเหยาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

รอยยิ้มของชายาจวิ้นอ๋องชะงักไปเล็กน้อย ต่างจากความคิดของมารดาสามี นางถูกใจฉู่จิ่นเมี่ยว แต่กลับไม่ยินดีจะให้คุณหนูห้าผู้นี้รั้งอยู่ข้างกายบุตรสาวตลอดมา เข้าจวนมาพร้อมกัน นี่เพิ่งผ่านมาไม่นานเท่าไร ทว่าหลินเป่าจูชอบใกล้ชิดกับฉู่จิ่นเหยามากกว่าใคร แม้กระทั่งเหล่าบ่าวไพร่ในจวนก็ยังมีคำวิพากษ์วิจารณ์ที่ดีต่อฉู่จิ่นเหยา ฝีมือเช่นนี้กอปรกับรูปโฉมเช่นนี้ของฉู่จิ่นเหยาไม่มีทางทำให้ชายาจวิ้นอ๋องไม่ถือสาได้

“ท่านแม่ ท่านมองอะไรอยู่เจ้าคะ” เซี่ยนจู่ดึงแขนเสื้อชายาจวิ้นอ๋อง เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

ชายาจวิ้นอ๋องได้สติกลับมา ยิ้มพลางตอบบุตรสาวเพียงคนเดียวว่า “ไม่มีอะไร ข้ากำลังพิจารณาบางเรื่อง เจ้าไม่ต้องสนใจ ข้าย่อมจัดการให้เจ้าเป็นอย่างดี”

เซี่ยนจู่ได้ยินก็วางใจลงได้ คิดไปเรื่อยเปื่อยว่าตนเองจะเล่นอะไรดี ส่วนชายาจวิ้นอ๋องเห็นบุตรสาวไร้ทุกข์ไร้กังวลก็คิดในใจ ไม่เป็นไร จูเอ๋อร์ยังเล็ก ปล่อยให้นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอีกสักระยะ วันหน้าค่อยสอนก็ยังไม่สาย