ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทนำ-บทที่ 2

บทที่ 1

สายลมแห่งวสันตฤดูเปรียบดั่งจิตรกรผู้แต่งแต้มสีสันสดใสให้กับธรรมชาติ ยิ่งมุ่งหน้าลงทิศใต้ หมู่มวลพฤกษานานาพันธุ์ยิ่งเขียวชอุ่มขึ้นตามลำดับ

จวนเจียนเที่ยงวันแล้ว หากแต่ในเพิงน้ำชาโกโรโกโสริมทางกลับมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย ผู้ชงชาสูงวัยถือกาทองแดงปากยาวเดินวนไปรอบๆ คอยรินชาเติมให้พวกลูกค้าอย่างรวดเร็วทันใจ

ที่นี่ห่างจากเมืองเป่าหลิงสิบลี้^*** เศษ คนที่ออกจากเมืองจะพูดคุยถึงเรื่องน่าสนใจที่เกิดขึ้นในเมืองระยะนี้ ส่วนลูกค้าที่กำลังจะเข้าเมืองก็รับฟังด้วยความสนอกสนใจอย่างยิ่ง

เพลานี้เองคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นว่าวันนี้มีคุณชายหนุ่มหลายคนมายังเมืองเป่าหลิง ฟังสำเนียงพูดแล้วคล้ายจะมาจากเมืองหลวง แต่ละคนล้วนรูปงามผึ่งผาย หนึ่งในบรรดานั้นยังทัดเทียมได้กับชายงามระดับพานอันและซ่งอวี้^****เลยทีเดียว

มีคนพูดอย่างไม่เชื่อถือ “จะเทียบกับบุรุษหน้าหยกสกุลเฉียวแห่งจยาเฟิงได้หรือ”

จยาเฟิงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองเป่าหลิง นั่งเรือไปต้องใช้เวลาถึงสองสามวัน ทว่ากิตติศัพท์ของบุรุษหน้าหยกสกุลเฉียวยังเลื่องลือมาถึงที่นี่ เพียงพอจะบ่งบอกได้ว่าเป็นผู้มีความโดดเด่นชั้นใดแล้ว

ผู้กล่าววาจาก่อนหน้าดื่มน้ำชาเย็นๆ หลายคำก่อนยิ้มอวดฟันที่ซ้อนเกกันทั้งปาก “ข้าไม่เคยเห็นบุรุษหน้าหยกสกุลเฉียว แต่ถ้าพูดว่าสู้คุณชายที่ข้าเจอในเมืองท่านนั้นได้ล่ะก็…ข้ามิเชื่อหรอก”

พอคำกล่าวนี้ดังขึ้น มีคนไม่น้อยส่งเสียงร้องค้านทันควัน ยังมีคนหลายคนที่เคยเห็นพวกคุณชายในเมืองร่วมวงโต้เถียง

“ท่านลุง ขอชาหนึ่งกา แล้วก็ขนมสองจาน” เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะการถกเถียงของทั้งสองฝ่าย

ทุกคนหันไปตามต้นเสียง มองเห็นบุรุษอายุสามสิบเศษหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากเพิงน้ำชา เขาหมุนกายไปพยุงเด็กสาววัยราวสิบสองสิบสามผู้หนึ่งลงจากหลังลา

ครั้นเห็นทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวกัน ก็เอาลาผูกโยงไว้กับต้นไม้ริมถนนแล้วใช้ตัวบังร่างเด็กสาวไว้เกือบมิด เขาพูดเสียงดังแกมหงุดหงิด “ยกน้ำชามาเร็วเข้า บุตรสาวข้าไม่ค่อยสบาย ต้องรีบเข้าเมือง”

“ได้ขอรับ…”

ผู้ชงชากุลีกุจอยกน้ำชาหนึ่งกากับขนมหวานสองจานมาวางบนโต๊ะ

เขาเลื่อนจานขนมไปตรงหน้าเด็กสาว บอกด้วยสุ้มเสียงไม่เบาไม่ดัง “กินสิ”

จากนั้นเขาก็หยิบกาน้ำชาขึ้นดื่มอักๆ หลายอึก

ครอบครัวสามัญชนมักไม่พิถีพิถันนัก เด็กสาวขี่ลาเดินทางจึงเป็นเรื่องปกติอย่างมาก ทุกคนดึงสายตากลับ มีเพียงพวกตาไวไม่กี่คนที่ตะลึงในความงามของเด็กสาวจนเหลียวมองซ้ำๆ อย่างอดใจไม่อยู่

เขาแค่นเสียงฮึดังๆ หลายที ท่าทางไม่พึงใจที่ผู้อื่นมองบุตรสาวตนอย่างชัดเจนเช่นนี้

บุรุษผู้นั้นมีเรือนกายสูงใหญ่บึกบึน ดูท่าทางมิใช่ผู้ที่จะตอแยได้ คนที่นั่งดื่มน้ำชาในเพิงโกโรโกโสแห่งนี้ล้วนเป็นชาวบ้านธรรมดาๆ ย่อมไม่อยากก่อเรื่อง พวกเขาเลิกสนใจทางนี้หันกลับไปคุยหัวข้อสนทนาเมื่อครู่ต่อ