ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 11-บทที่ 12

จูเยี่ยนนิ่งคิดในใจแล้วมองไปทางฉือชั่น “สือซี เจ้าเห็นว่าสมควรทำเช่นไรดี”

“ยังจะทำเช่นไรได้ ถึงท่าเรือข้างหน้า เรือเข้าเทียบฝั่งก็ตามหมอมาดูอาการนางสิ” ฉือชั่นมองเฉียวเจาแวบหนึ่งก่อนพูดเสียงราบเรียบ “จะอย่างไรคงปล่อยให้นางตายบนเรือไม่ได้”

“ตายไม่ตายอะไรกัน ข้าดูแล้วแม่นางน้อยต้องไม่เป็นไรแน่” หยางโฮ่วเฉิงพูดปลุกปลอบ “เจ้าก็ปากแข็งใจอ่อนเช่นนี้ ทั้งที่เป็นห่วงมากแท้ๆ”

ฉือชั่นเบนสายตาออกอย่างขุ่นเคือง เจ้าคนแซ่หยางหมายความว่าอะไร ข้าไม่ได้เป็นห่วงนะ!

ทั้งสามคนยืนอยู่ในห้องเฉียวเจา พากันเงียบขรึมลงชั่วขณะ

ยามนี้เองเด็กสาวบนเตียงกลับขยับตัว นางพลันเปล่งเสียงเรียกเบาๆ “ท่านพ่อ ท่านแม่…”

ภายในห้องเงียบงันมากขึ้น

ชั่วครู่ใหญ่หยางโฮ่วเฉิงกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ที่แท้คิดถึงบ้านนั่นเอง”

จูเยี่ยนส่ายหน้า “มิใช่คิดถึงบ้านอย่างเดียวเท่านั้น นางเป็นสตรีผู้หนึ่งแต่ถูกล่อลวงมาทางทิศใต้ พอกลับถึงเรือนเกรงว่าจะไม่เป็นสุขนัก”

“พอเถอะ เรื่องพวกนี้หาใช่เรื่องที่พวกเราพึงวุ่นวายใจไม่” ฉือชั่นก้าวขาเดินออกไปถึงหน้าประตูแล้วย้อนกลับมาหย่อนบั้นท้ายลงนั่งบนเก้าอี้ ครั้นมองสบสายตาประหลาดใจของสองสหายรัก เขาพูดเสียงฮึดฮัด “ใครรั้งอยู่ล้วนไม่เหมาะสม ก็เฝ้าอยู่ด้วยกันหมดเถอะ พวกสตรีไม่ว่าอายุเท่าไรก็น่ารำคาญจริงๆ”

จูเยี่ยนส่งเสียงหัวเราะแผ่วๆ เขามองเฉียวเจาแล้วเริ่มวิตกกังวลอีก

แม่นางน้อยเป็นอย่างนี้ดูท่าทางจะป่วยหนักเอาการอยู่

“คุณหนูหลี…” เขาเรียกเสียงเบา

แพขนตาของเด็กสาวบนเตียงกระดิกเบาๆ แต่มิได้ลืมตาขึ้น

พวกเขาล้วนเป็นบุรุษ ไม่ว่าคนใดก็ไม่เหมาะจะแตะเนื้อต้องตัวนางดูว่าเป็นไข้หรือไม่ เลยได้แต่จับเจ่าเฝ้ารอไปเรื่อยๆ

เรือเทียบฝั่งในที่สุด

ฉือชั่นสั่งให้คนเรือคนหนึ่งไปเชิญหมอในเมืองมา แต่หยางโฮ่วเฉิงทักท้วงขึ้น “ช่างเถอะ ข้าไปเองดีกว่า ฝีเท้าข้าว่องไว”

จูเยี่ยนเดินตามออกไป “ข้าเข้าเมืองซื้อสาวใช้กลับมาสักคน จะได้ดูแลนางสะดวก สือซี สภาพของคุณหนูหลีเช่นนี้ไม่มีคนเฝ้าไม่ได้ เจ้าก็คอยดูแลนางเถอะ”

รอเมื่อสองคนนั้นไปแล้ว ในห้องจึงเหลือเพียงฉือชั่นที่มีสติแจ่มใสคนเดียว เขาก้มลงมองสำรวจเฉียวเจาที่นอนสลบไสลอยู่พลางพูดกับตนเอง “แม่นางน้อยเก่งกาจไม่เบา ทำให้พวกเขาสองคนวิ่งวุ่นรับใช้เจ้าได้”

เด็กสาวบนเตียงไม่มีท่าทีโต้ตอบใด แต่ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นๆ มันเป็นสีแดงเรื่อที่ไม่ปกติ

ฉือชั่นเม้มปากหันหน้ามองประตูแวบหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครมา เขาเอื้อมมือไปวางบนหน้าผากเฉียวเจาอย่างฉับไว