ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 15-บทที่ 16

เจียงหย่วนเฉาแหงนคอมองผืนเมฆตรงขอบฟ้าทิศเหนือ ถอนใจเบาๆ เฮือกหนึ่ง

เขานึกว่าสตรีอย่างนางไม่ว่าออกเรือนหรือไม่ จะต้องใช้ชีวิตดั่งใจปรารถนา คิดไม่ถึงว่าจะพบจุดจบเยี่ยงนี้

หากรู้เช่นนี้แต่แรก…

เจียงหย่วนเฉาไม่คิดต่ออีก หากอาการปวดหน่วงๆ ค่อยๆ แผ่ลามจากส่วนลึกของใจ นั่นมิใช่ความเจ็บปวดแบบเสียดแทง แต่คล้ายมีแรงบีบรัดจนเขาแค่หายใจก็เริ่มรู้สึกเจ็บไปด้วย

ถึงจะเลือนรางบางเบา และต่อให้เขายิ้มแย้มพูดคุยดุจปกติหรือเก็บงำความรู้สึกนึกคิดได้ลึกปานใด ก็ยังคงสลัดมันทิ้งไม่ได้

“ใต้เท้า…” ชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่ข้างกายเจียงหย่วนเฉาอดส่งเสียงเรียกไม่ได้

เขาอุปาทานไปเองหรือไม่ ถึงกับรู้สึกว่าใต้เท้าดูเศร้าสร้อยมาก นี่แทบจะเป็นเรื่องน่าแตกตื่นตกใจเลยทีเดียว

เจียงหย่วนเฉาดึงความคิดคืนมา มุมปากประดับรอยยิ้มบางๆ “ไปเถอะ”

บนรถม้า หมอเทวดาหลี่สะบัดมือเฉียวเจาออก สีหน้าของเขาโกรธเกรี้ยว

“แม่นางน้อยตัวดีฉุดข้าด้วยเหตุใด ข้ายังไม่ทันได้วางยาเลย”

น่าจะกรอกยาให้เจ้าพวกไม่รู้กาลเทศะกลุ่มนั้นกินจะได้ท้องเสียทุกคน

หมอเทวดาไม่ใช่คนพูดเสียงเบา พวกองครักษ์นอกรถม้าพากันย่นคอห่อไหล่โดยไม่รู้ตัว

ชีวิตนี้ช่างแสนยากเย็นนัก เดินทางติดตามหมอเทวดาต้องกลัวทุกเวลาว่าจะโดนเขาวางยา ยังต้องคอยกลัวว่าเขาจะวางยาผู้อื่นได้ทุกเมื่อ ซ้ำต้องกลัวอีกว่าจะสะสางปัญหายุ่งยากที่เกิดจากปากเขาเช่นไร

เหล่าองครักษ์ที่ตอนออกจากเมืองหลวงยังคึกคักกระชุ่มกระชวย แต่ตอนนี้กลับซูบซีดแก้มตอบต่างคิดคำนึงในใจ

“ท่านปู่หลี่จะถือสาหาความพวกเขาไปไยเจ้าค่ะ” ภายในตัวรถม้าตกแต่งให้นั่งสบาย เฉียวเจาพิงหมอนกระเบื้องเขียนลายเส้นหมึกดำใบหนึ่งคลี่ยิ้มบางๆ มิได้รู้สึกตัวสักนิดว่านางเป็นฮูหยินผู้เคราะห์ร้ายน่าสงสารของแม่ทัพเซ่าผู้นั้น