ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 17-บทที่ 18

‘ฮูหยินอย่าโกรธท่านแม่ทัพเลยนะขอรับ แม้ว่าท่านแม่ทัพจะนำทัพออกศึกในวันงานมงคลจะผิดต่อท่าน แต่ท่านคงไม่รู้ว่าหากท่านแม่ทัพมาช้าไปก้าวเดียวจะมีผู้บริสุทธิ์มากมายเท่าไรต้องตายอย่างอเนจอนาถ แล้วสตรีที่จะมีสภาพเฉกเดียวกับหญิงสาวสองคนในวันนี้จะเพิ่มมากขึ้นเท่าไร อันที่จริงแม่ทัพของพวกข้าใจอ่อนยิ่งกว่าผู้ใด…’

ตลอดทางเฉียวเจาได้ยินเรื่องราวของคนผู้นั้นมากขึ้นอีก

เขาเคยดักซุ่มอยู่บนพื้นหิมะหนึ่งวันหนึ่งคืนเพื่อช่วยเด็กที่ถูกชาวต๋าจื่อลักพาตัวไปเป็นเสบียงสำรองกลับมา

เขาเคยว่ายน้ำลอดใต้พื้นน้ำแข็งข้ามแม่น้ำซงเจียงไปลอบสังหารหัวหน้าเผ่าชาวต๋าจื่อที่บั่นศีรษะราษฎรต้าเหลียงไปทำเป็นกาสุรา

เขายังเคยใช้เบี้ยหวัดทหารทั้งหมดซื้อหาอาภรณ์มาให้พวกสตรีที่โดนชาวต๋าจื่อกระทำย่ำยีเป็นเสื้อห่มกายกันความหนาว

รองแม่ทัพน้ำตารื้นกล่าวเสียงเครือ ‘คนทั้งแผ่นดินจดจำได้แต่เกียรติยศมากมายสุดประมาณของท่านแม่ทัพ แต่พวกข้ากลับจำบาดแผลความเจ็บปวดทั่วกายของท่านได้ ท่านแม่ทัพเคยพูดว่าเขาทุ่มเทกำลังทั้งหมดทำเพื่อบ้านเมืองและราษฎร แต่ทำผิดต่อท่านเพียงผู้เดียว รอเมื่อแดนเหนือสงบสุข…’

รองแม่ทัพมิได้กล่าวต่อจนจบ แต่เฉียวเจาเข้าใจแล้ว

บุรุษผู้ที่ยอมสละเลือดจนหยดสุดท้ายเพื่อชาวบ้านแดนเหนือเยี่ยงนี้ นางจะชิงชังได้อย่างไรเล่า

นางก็แค่…ขุ่นเคืองอยู่บ้าง

นางฟังเรื่องราวของเขามาตลอดทางแล้ว ว่าแต่เหตุใดเขายิงธนูเร็วถึงเพียงนั้น

เด็กสาวเท้าคางมองไปนอกหน้าต่าง แสงแดดอบอุ่นส่องกระทบผิวแก้มนางเป็นประกายเกือบโปร่งใส แลดูขาวผ่องบอบบางน่าทะนุถนอม กอปรกับท่วงท่ากิริยาใสซื่อไร้มารยาทของนาง ทำให้ผู้ที่พิศดูนางรู้สึกจิตใจสงบตามไปด้วย

หมอเทวดาหลี่มองดูนางเช่นนี้แล้วความรู้สึกคุ้นเคยที่ว่านั่นยิ่งเพิ่มพูนขึ้น

นานครู่ใหญ่เขาถึงเอ่ยปากขึ้นว่า “คิดอะไรอยู่หรือ”

เฉียวเจาดึงความคิดคืนมา นางกล่าวตอบอย่างซื่อสัตย์มาก “ก็แค่ใจลอยเท่านั้นเจ้าค่ะ”

มุมปากของหมอเทวดาหลี่กระตุกริกๆ คนที่บอกว่า ‘ใจลอย’ ได้เต็มปากเต็มคำเช่นนี้พบเจอได้ไม่มากจริงๆ

ยิ่ง…ยิ่งเหมือนมากขึ้น…