ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 3 บทที่ 174-บทที่ 175

บทที่ 174

รอยยิ้มตรงมุมปากของเจียงหย่วนเฉาชะงักค้างไปกะทันหัน

“พี่สือซาน?”

“เอ่อ…ข้ารู้แล้ว ข้าจะส่งคนไปสืบดู”

เจียงซือหร่านยิ้มอย่างอ่อนหวาน นางคล้องแขนกับชายหนุ่มพลางพูด “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่สือซานดีกับข้าที่สุด”

ชายหนุ่มหลุบตาลงมองที่มือนาง ฝ่ามือของเด็กสาวเนียนนุ่มขาวกระจ่างงามตาอย่างยิ่งยวด

เขาเบนสายตาออก ทำทีไต่ถามคล้ายไม่ตั้งใจ “แล้วบาดแผลบนหน้าของคุณหนูท่านนั้นหนักหนาถึงเพียงใดกันแน่”

เจียงซือหร่านนิ่วหน้า “เลือดไหลเยอะมากเจ้าค่ะ ข้าก็มองเห็นไม่ชัด ไม่รู้ว่าจะเสียโฉมหรือไม่”

“อย่างนี้เองหรือ” เจียงหย่วนเฉาหัวเราะเบาๆ ดึงแขนออกจากมือของนาง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ข้าทางนี้ยังมีงานต้องสะสางอีกมาก หร่านราน เจ้ากลับไปก่อนเถอะนะ”

“ได้เจ้าค่ะ” เจียงซือหร่านกล่าวลาอย่างอาลัยอาวรณ์ “พี่สือซาน เช่นนั้นวันนี้ท่านกลับไปเร็วหน่อยนะ ข้าอารมณ์ไม่ดี อยากให้ท่านอยู่เป็นเพื่อน”

เจียงหย่วนเฉาผงกศีรษะเล็กน้อย “ได้”

นางเห็นเขารับคำแล้วอดยกมุมปากโค้งขึ้นไม่ได้ จากนั้นออกไปอย่างเบิกบานใจเต็มเปี่ยม

เมื่อเจียงซือหร่านกลับไป รอยยิ้มบนริมฝีปากชายหนุ่มเลือนหายไปในพริบตา เขาออกคำสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาตรงนอกประตู “ไปส่งคุณหนูเจียงกลับจวนแทนเจียงเฮ่อ แล้วให้เขาไสหัวมาพบข้า”

ไม่นานนัก เจียงเฮ่อก็วิ่งเข้ามาอย่างกระฉับกระเฉง “ใต้เท้า ท่านเรียกข้าหรือขอรับ ข้ามีเรื่องรายงานท่านอยู่พอดี”

เจียงหย่วนเฉานั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ เอนหลังพิงพนักมองเขาด้วยสีหน้าปราศจากความรู้สึก

ใต้เท้าไม่ได้ยิ้มหรือนี่! เจียงเฮ่อใจหล่นดังตุบ แต่เขาไม่ได้ทำอะไรนี่นา

“บอกให้เจ้าไสหัวเข้ามามิใช่หรือ” เจียงหย่วนเฉาอ้าปากพูดเสียงเย็นๆ

“เอ๊ะ?”

“ออกไป เข้ามาใหม่”

เจียงเฮ่อกะพริบตาปริบๆ “ใต้เท้า?” ยังต้องไสหัวจริงๆ หรือ

“หือ?”

ใต้เท้าไม่ยิ้มน่ากลัวเหลือเกิน เขา ‘ไสหัว’ เข้ามาดีกว่า

เจียงเฮ่อลนลานถอยกรูดออกไปทิ้งตัวลงบนพื้นกลิ้งเข้ามา

เขากลิ้งตัวไปจนถึงข้างเท้าเจียงหย่วนเฉาถึงผุดลุกขึ้นกอดขาผู้เป็นนาย กล่าวอย่างคับข้องหมองใจ “ใต้เท้า ท่านอารมณ์ไม่ดีใช่หรือไม่ ถ้าอารมณ์ไม่ดี ท่านพูดออกมาสิขอรับ ให้ข้ารู้ว่าเป็นใครทำให้ท่านอารมณ์ไม่ดีล่ะก็ ข้าจะไปซ้อมเขาเอง”

“เจ้าซ้อมเลยสิ”

“เอ๊ะ?” เจียงเฮ่อตกอกตกใจ “ใต้เท้า ข้าซ้อมท่านไม่ได้ขอรับ ข้าทำไม่ลงคอ!”

เจียงหย่วนเฉาถึงกับพูดอะไรไม่ออก “…”

เขาโกรธจนไม่พูดไม่จานานสองนาน ผ่านไปครู่หนึ่งถึงยกนิ้วโป้งให้ผู้ใต้บังคับบัญชา

เจียงเฮ่อเกาท้ายทอยอย่างเก้อเขิน “ไม่ถึงเพียงนั้นกระมังขอรับ ข้ามิได้ทำอะไรเลย ใต้เท้าชมกันถึงเพียงนี้ ข้ารับไม่ไหว”

เจียงหย่วนเฉากล่าวเสียงเย็นๆ “เจียงเฮ่อ เจ้าเป็นคนแรกที่อารักขาคุณหนูเจียงแล้วโดนนางจับได้”

เขาต้องเสียสติไปแล้วเป็นแน่ ถึงปล่อยถังส้วมทิ้งไว้เฉยๆ ไม่ให้เจ้าโง่ผู้นี้ไปขัด กลับส่งตัวไปอารักขาเจียงซือหร่านเสียได้!

เจียงเฮ่อเพิ่งรู้ในตอนนี้ว่าทำงานผิดพลาดอีกแล้ว เขายกมือตบหน้าตนเองสองฉาด ถึงมองเจียงหย่วนเฉาตาละห้อย

เจียงหย่วนเฉานวดหว่างคิ้ว กล่าวอย่างอ่อนใจ “พูดมา เรื่องในวันนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่”

เจียงเฮ่อรีบเล่าสิ่งที่ได้ยินได้เห็นในจวนกู้ชางป๋อตั้งแต่ต้นจนจบรอบหนึ่งแล้วไม่ลืมกล่าวสรุปว่า “ใต้เท้า วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่เลยทีเดียว คุณหนูพวกนั้นรู้จักสรรหาเรื่องเล่นสนุกกันเหลือเกินจริงๆ ขอรับ”

จุๆ วันหน้าข้าตบแต่งหญิงสาวชาวบ้านดีๆ สักคนเป็นภรรยาจะดีกว่า บุตรสาวตระกูลใหญ่ๆ ล้วนน่ากลัวยิ่งนัก!