ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 417-บทที่ 418

หากว่าเอาสมุดบัญชีเล่มนี้ไปถวายให้ฮ่องเต้ โอรสสวรรค์ที่ฝักใฝ่กับชีวิตอมตะจนไม่อยากเจอกับความวุ่นวายพระองค์นั้นยังจะทำละเลยเพิกเฉยได้อีกหรือไม่

“กลับไปก่อนค่อยว่ากันอีกที” เซ่าหมิงยวนตบมือนางเบาๆ

เฉียวเจาส่ายหน้า “ไม่ รอประเดี๋ยวก่อน”

เขาหันไปมองเด็กสาวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงนใจ

นางหลุบตาลงพลิกเปิดสมุดบัญชีหน้าแรก ปากก็กล่าวว่า “ข้าท่องจำไว้ได้แล้วค่อยไป”

หลังผ่านเรื่องต่างๆ มามากมายถึงเพียงนี้ นางประจักษ์แจ้งกับคำว่า ‘ยิ่งยืดเยื้อยิ่งบานปลาย’ ดีเหลือเกิน ของสำคัญอย่างนี้เก็บไว้ที่ใดก็ไม่ปลอดภัยเท่าเก็บไว้ในสมองตน

เด็กสาวเหยียดนิ้วมือเรียวงามขาวผ่องลากไล้ไปตามทุกๆ ตัวอักษรบนสมุดบัญชี

“แม่ทัพเซ่า ขยับตะเกียงมาใกล้ๆ”

เซ่าหมิงยวนหักใจรบกวนนางไม่ได้ เขาจึงชูตะเกียงไว้ตรงจุดที่ใกล้ขึ้นเงียบๆ

เมื่อมีแสงสว่างมากขึ้น นางก็เปิดอ่านได้เร็วขึ้นตามไปด้วย

เขามองนางจนตาไม่กะพริบ คิดว่าใต้หล้านี้ไม่มีสตรีใดที่ฉลาดไปกว่าเจาเจาอีกแล้ว

เมื่อพลิกไปถึงหน้าสุดท้าย นางปิดสมุดบัญชีแล้วห่อมันกลับตามเดิม “ไปกันเถอะ”

พอกลับถึงเรือนของหญิงขายเต้าหู้ เฉียวเจามอบสมุดบัญชีให้เซ่าหมิงยวน “ข้าจดจำเนื้อความในนี้ไว้ในหัวสมองแล้ว สมุดบัญชีเล่มนี้ก็มอบให้ท่านเก็บรักษาเถอะ อยู่ที่ตัวท่านปลอดภัยกว่าตัวข้า”

มาตรว่าจะอดตาหลับขับตานอนจนตอนนี้ แต่เพราะได้สมุดบัญชีมาแล้วทำให้คนทั้งคู่ปราศจากความง่วงงุนแต่อย่างใด

“แม่ทัพเซ่า ท่านว่าหากฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นสมุดบัญชีเล่มนี้แล้วจะเป็นเช่นไร”

เขาตรึกตรองแล้วกล่าวตอบ “พระทัยฮ่องเต้ยากหยั่งถึง แม้ว่าสิ่งที่บันทึกในสมุดบัญชีเล่มนี้จะน่าตกใจ แต่เป็นไปได้ว่าฮ่องเต้จะทรงคิดว่าตราบเท่าที่ชายทะเลแดนใต้ไม่วุ่นวายระส่ำระสาย การสละผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ที่ทรงเห็นว่าไม่จำเป็นไปบ้างก็ไม่ก่อความเสียหายกับส่วนรวม”

เฉียวเจาเม้มปากแน่น ไฟโทสะตรงกลางอกลุกโชน

บิดาของนางรั้งตำแหน่งข้าหลวงตรวจการฝ่ายซ้ายอยู่ในราชสำนักมาเนิ่นนาน จะไม่ล่วงรู้พระอัชฌาสัยได้เยี่ยงไร

แต่ท่านยังคงทำเช่นนั้น ยอมเสี่ยงอันตรายร้ายแรงเก็บสมุดบัญชีสองเล่มไว้ ผลสุดท้ายต้องลงเอยด้วยการสิ้นชีวิตครอบครัวล่มจม

หรือเพราะบิดาของนางโฉดเขลา ท่านจะไร้เดียงสาจนคิดว่าโอรสสวรรค์องค์ปัจจุบันเห็นสมุดบัญชีแล้วก็ต้องจับกุมพวกบ่อนทำลายแผ่นดินมาลงโทษตามอาญาบ้านเมืองหรือ

ไม่ใช่ ท่านพ่ออาจไม่เป็นเช่นท่านปู่ผู้ไม่ยึดติดกับสิ่งใด แต่มิใช่คนโฉดเขลาอย่างเด็ดขาด

ท่านเพียงปฏิบัติตามหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดตามคำสั่งสอนของนักปราชญ์ที่ว่า ‘ขุนนางพึงถวายความจงรักภักดีต่อกษัตริย์’ ก็เท่านั้นเอง

ทว่าขุนนางพึงถวายความจงรักภักดีต่อกษัตริย์ แล้วกษัตริย์เคยนับถือให้เกียรติขุนนางบ้างหรือไม่เล่า

นางเคารพในทางเลือกของบิดา แต่รู้สึกคับแค้นแทนท่าน แทนสกุลเฉียว แทนขุนนางนับหมื่นนับพันที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อฮ่องเต้

“เจาเจา อย่าท้อใจ” บุรุษข้างกายตบไหล่นางเบาๆ

เฉียวเจาดึงความคิดคืนมา

ดวงตาสีดำสนิทของเซ่าหมิงยวนฉายแววหมายมั่นปั้นมือ “ก่อนหน้ามีสมุดบัญชีที่สิงอู่หยางยักยอกเบี้ยหวัดทหาร ตอนนี้มีสมุดบัญชีที่เป็นการสมคบคิดระหว่างขุนนางคหบดีทางแถบชายทะเลแดนใต้กับชาววอโค่วอีก ข้าคิดว่าแถบชายทะเลแดนใต้ในเวลานี้อาจมิได้รุ่งเรืองสงบสุขดังเช่นที่ราชสำนักมองเห็นเพียงผิวเผินก็เป็นได้”

“ความหมายของท่านคือ…”

เซ่าหมิงยวนยิ้มน้อยๆ “เจ้าจะไปเสาะหาตัวยาทางทิศใต้พอดี พวกเราก็ไปดูให้เห็นเองกับตาว่าทางนั้นเป็นอย่างไรกันแน่”

ฮ่องเต้กลัวปัญหายุ่งยากมิใช่หรือ หากทิศใต้เกิดความวุ่นวายขึ้นเล่า

สันติภาพจอมปลอมมิใช่สันติสุขที่แท้จริงวันยังค่ำ เมื่อสถานการณ์ทางแดนใต้รุนแรงถึงขั้นสั่นคลอนรากฐานของต้าเหลียง เขาไม่เชื่อว่าโอรสสวรรค์ที่ใฝ่หาชีวิตอมตะเพ้อฝันอยากครอบครองใต้หล้าตลอดกาลจะยังไม่อนาทรร้อนใจอยู่ได้!

“ได้ พวกเราหาตัวฆาตกรที่เถี่ยจู้เคยเห็นออกมาก่อน แล้วออกเดินทางไปชายทะเลแดนใต้ทันที”