ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 421-บทที่ 422

บทที่ 421

ด้านเจ้าเมืองหลี่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นหลิวหู่กลับมา แต่กลับได้รับข่าวหนึ่งว่า ‘พบศพสายสืบที่นายอำเภอหวังส่งไปสะกดรอยตามกวนจวินโหวบนถนนนอกเมือง’

“กวนจวินโหวถึงกับสังหารคนเลยหรือนี่” ใบหน้าของเจ้าเมืองหลี่เริ่มตั้งเค้าพายุอารมณ์ เขาย่ำเท้าวนไปวนมาในห้องหนังสือ

“ใต้เท้าอย่าเพิ่งร้อนใจ” ที่ปรึกษาพูดกล่อม

เจ้าเมืองหลี่หยุดนิ่ง “อาจารย์หาน ท่านว่าเขาจะตกอยู่ในมือของกวนจวินโหวหรือไม่”

“รอคนที่ไปสืบข่าวกลับมาก็จะรู้แล้ว เส้นทางที่กวนจวินโหวกลับจากเมืองจยาเฟิงมาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นสายนั้นมีคนผ่านไปผ่านมาไม่มาก แต่อย่างไรก็ต้องมีคนมองเห็น กวนจวินโหวเลือกลงมือตอนกลางวัน ถ้าหลิวหู่ตกอยู่ในมือเขาจริงๆ คนทั้งคนจะหายสาบสูญไปมิได้”

เจ้าเมืองหลี่รอคอยอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน เขาฝืนใจพยักหน้า

ที่ปรึกษาลอบถอนใจเฮือกหนึ่ง

หากรู้เช่นนี้แต่แรก จะเรียกหลิวหู่กลับมาเฝ้าดูกวนจวินโหวไปไยเล่า หลายปีมานี้ใต้เท้าพึ่งพาหลิวหู่มากเกินไป

ขณะที่เจ้าเมืองหลี่รู้สึกว่าหนึ่งวันเนิ่นนานราวกับหนึ่งปี ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ออกไปสืบข่าวก็นำข่าวกลับมาในที่สุด “ใต้เท้า มีชาวบ้านหลายคนเห็นคนหนุ่มเรือนกายสูงใหญ่รูปโฉมหล่อเหลาจับกุมคนผู้หนึ่งไปตอนกลางวันแสกๆ”

แม้ว่าจะสังหรณ์ใจอยู่แล้ว แต่เมื่อยืนยันว่าเป็นจริง เจ้าเมืองหลี่ยังคงใจหายวาบ “แย่แล้ว หลิวหู่ต้องตกอยู่ในมือกวนจวินโหวเป็นแน่ อาจารย์หาน ท่านมีความเห็นเช่นไรกับเรื่องนี้”

ที่ปรึกษาลูบเคราแพะ สีหน้าเขาเคร่งเครียด “กวนจวินโหวปราศจากความกริ่งเกรงระวังใดๆ เฉกนี้ เป็นไปได้มากว่าได้รับสิ่งที่เขาต้องการแล้ว”

“สิ่งที่เขาต้องการ?” เจ้าเมืองหลี่พึมพำทวนคำแล้วหน้าเปลี่ยนสีฉับพลัน “หรือว่าเขาพบหลักฐานอะไรอีกแล้ว”

“พิจารณาตามเหตุผลที่พึงเป็นแล้วมีความเป็นไปได้นี้อยู่”

“สมควรตาย!” เจ้าเมืองหลี่ทิ้งตัวลงนั่ง เขาตบโต๊ะปังใหญ่ “ข้าว่าแล้วเชียว สหายเก่าของสกุลเฉียวพวกนั้นต้องมีคนที่ทำเสียเรื่องจนได้ น่าชังนักที่จะสังหารให้หมดเป็นการตัดปัญหาไม่ได้”

“ใต้เท้า สิ่งสำคัญตอนนี้มิใช่สหายเก่าของสกุลเฉียว แต่เป็นกวนจวินโหว”

แววอำมหิตฉายชัดในดวงตาของเจ้าเมืองหลี่ “กวนจวินโหว ในเมื่อเขารนหาที่ตาย ก็อย่าโทษว่าข้าใจคอโหดเหี้ยม อาจารย์หาน คนพวกนั้นเตรียมพร้อมแล้วใช่หรือไม่”

“ใต้เท้าวางใจได้ เตรียมการพร้อมพรักแล้ว”

เจ้าเมืองหลี่ลุกขึ้นยืน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “ฤกษ์ดีมิสู้ฤกษ์สะดวก ลงมือราตรีนี้เลย!”

ที่พำนักขององครักษ์จินหลิน

เจียงอู่นวดๆ หว่างคิ้วพลางพูดเสียงพึมพำว่า “เหตุใดเจ้าเมืองหลี่ส่งคนสะกดรอยตามกวนจวินโหว เขามีแผนการร้ายอะไรอยู่”

เมื่อนึกไปถึงสองวันก่อนที่เจ้าเมืองหลี่เชิญเขาไปสังสรรค์ที่หอสุราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแล้วกล่าวถ้อยคำแปลกๆ พวกนั้น ความรู้สึกในใจเจียงอู่ปนเปซับซ้อนอยู่บ้าง เขาสั่งกำชับผู้อยู่ใต้อาณัติ “จับตาดูเจ้าเมืองหลี่กับกวนจวินโหวอย่างใกล้ชิด หากมีอะไรผิดปกติรีบมารายงาน!”

ต้นอิ๋นซิ่งในลานเรือนงามสะพรั่งละลานตา เจียงอู่ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง หากความคิดลอยไปไกลถึงเมืองหลวงแล้ว