ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 429-บทที่ 430

บทที่ 429

“พี่เซ่า” เฉียวเจามองเขาด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

นางเคยเรียกพี่ฉือกับพี่หยางมาแล้ว อันที่จริง ‘พี่เซ่า’ ก็แค่คำเรียกขานอย่างหนึ่งเท่านั้นมิได้หมายถึงอะไร

เซ่าหมิงยวนย่อมฟังออกว่าเสียงเรียก ‘พี่เซ่า’ นี้เป็นเชิงสัพยอก หาได้แฝงความรู้สึกไว้สักเท่าไรไม่

กระนั้นเขาไม่เพียงไม่ท้อใจ กลับยังลิงโลดใจอีกต่างหาก

คติที่เฉินกวงสอนเขาเอาไว้นั้นถูกต้องแล้ว สตรีที่ชาญฉลาดเยือกเย็นเฉกเจาเจา หากเขามัวแต่ทำหน้าบางสงวนท่าทีไปเรื่อยๆ ชาตินี้อย่าหมายว่าจะได้บอกลาชีวิตบุรุษซึ่งไร้คู่

เมื่อก่อนนางเรียกขานเขาว่า ‘แม่ทัพเซ่า’ อย่างสุภาพ ตอนนี้นางเรียกเขาว่า ‘พี่เซ่า’ ด้วยน้ำเสียงเฉยเมยเย็นชา ในอนาคตต้องมีสักวันที่นางจะเรียกเขาเสียงอ่อนเสียงหวานว่า ‘ท่านพี่’ แน่

เขาเชื่อมั่นในจุดนี้และเต็มใจทุ่มเทความพยายามทั้งหมดเพื่อวันนั้น ถึงตายก็ไม่พรั่น

ในยามนี้เองสตรีผมเผ้ายุ่งเหยิงนางหนึ่งวิ่งเข้ามา มีคนหลายคนไล่ตามมาข้างหลัง

“ซานหนี อย่าวิ่งสะเปะสะปะ!”

“ซานหนี เจ้ากลับมานะ…”

เด็กสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงวิ่งผ่านข้างตัวเฉียวเจาไป แต่สะดุดเท้าตนเองจนล้มคะมำไปข้างหน้า

เฉียวเจาตาไวมือไวคว้าตัวไว้หมับ อีกฝ่ายกลับหงายข้อมือผลักนาง

คนสติฟั่นเฟือนมักเรี่ยวแรงดี ทั้งที่เป็นเด็กสาวอายุเพียงสิบกว่าๆ แต่เฉียวเจารู้สึกถึงพลังมหาศาลระลอกหนึ่ง ตัวก็หงายไปด้านหลังอย่างควบคุมไม่อยู่

นางตกลงไปในอ้อมกอดอบอุ่นของคนผู้หนึ่ง

เด็กสาวที่วิ่งเตลิดไปข้างหน้าต่อถูกเฉินกวงที่ยืนอยู่ไม่ไกลขวางหน้าไว้ นางพุ่งถลาเข้าสู่วงแขนของเขา

ปิงลวี่เบิกตากว้างทันใด

เจ้าคนทึ่มเฉินกวงยังโชคดีมีหญิงงามโผมาซบอกเช่นนี้กับเขาด้วยหรือ

มิหนำซ้ำยังกอดไว้ไม่ปล่อยอีก! ฮึ ข้าไม่สนใจเจ้าทึ่มผู้นี้อีกแล้ว ไปหาคุณหนูดีกว่า!

สาวใช้น้อยเดินกระฟัดกระเฟียดไปหาเฉียวเจาก็เห็นท่านแม่ทัพกอดเอวคุณหนูของตนไว้นิ่งๆ

ปิงลวี่ชะงักฝีเท้าทำตาปริบๆ

หรือว่าผู้คนสมัยนี้ล้วนชอบกอดกันไม่ปล่อยมือแล้ว

น่าชังนัก เหตุใดไม่มีบุรุษรูปงามกอดข้าบ้างเล่า

“กอดพอหรือยัง” เฉียวเจายกมือหยิกเอวคนบางคนทีหนึ่ง

เซ่าหมิงยวนส่งเสียงไอเบาๆ ก่อนปล่อยมือออก

คนด้านหลังไล่ตามมาทันแล้วมองเซ่าหมิงยวนอย่างเกรงกลัวอยู่บ้าง เขาโค้งตัวพลางกล่าว “ท่านโหว ขอบคุณท่านมากที่จับตัวซานหนีไว้ให้ขอรับ”

เซ่าหมิงยวนจำหน้าคนที่พูดได้ว่าเป็นบุตรชายคนรองของผู้ใหญ่บ้าน ส่วนอีกสองคนที่ตามมาข้างหลังคือหลานชายของผู้ใหญ่บ้าน

“เฉินกวง พาซานหนีมานี่”

ซานหนีหันหน้ามาเห็นว่าคนในครอบครัวตามมาทัน นางก้าวขาจะออกวิ่งต่อไป

เฉินกวงกำข้อมือนางไว้ฉุดตัวกลับมาโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

“ซานหนี เจ้าหยุดคลุ้มคลั่งได้แล้ว รีบตามพวกข้ากลับเรือนเถอะ” บุตรชายคนรองของผู้ใหญ่บ้านพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

“ข้าจะไปหาพี่ซานตั้น ข้าจะไปหาพี่ซานตั้น!” ซานหนีเห็นญาติพี่น้องเข้ามาใกล้ อารมณ์ก็พลุ่งพล่านมากขึ้น เฉินกวงต้องยึดตัวไว้แน่นๆ ถึงไม่ปล่อยให้นางดิ้นหลุด

สายตาของเฉียวเจาทอแววพิกลๆ

ทิศทางที่ซานหนีจะวิ่งหนีไปเป็นสวนซิ่งจื่อ…