ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 5

ฉือชั่นเอ่ยถามเสียงเรียบ “เจ้าเดินหมากกับข้าถึงกับนอนหลับเชียวหรือ”

เฉียวเจาสะดุ้งตื่นขึ้น ยกมือวางหมากบังเกิดเสียงกังวานใส

“ท่านดูผิดแล้ว” สุ้มเสียงของสาวน้อยอ่อนหวานนุ่มนวล นางแค่สัปหงกเท่านั้นเอง

“ข้าเห็นเมื่อครู่นี้เจ้าหลับตาอยู่นะ” ฉือชั่นฉีกยิ้มกล่าวขึ้น หากแต่น้ำเสียงชวนให้หนังศีรษะคนฟังชาวาบ

“ไม่เชื่อท่านดูสิว่าข้าเดินหมากผิดหรือไม่” นิ้วมือขาวนวลเนียนดุจหยกของเด็กสาวแตะกระดานหมากทำจากไม้ชิว^* เบาๆ

ในช่วงชีวิตอันสงบสันโดษ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า การเดินหมากจึงเหมาะสำหรับฆ่าเวลาอย่างยิ่ง คนที่เคยดวลหมากกับท่านปู่เช่นนางประมือกับคนเบื้องหน้าผู้นี้ ถึงนางหลับตาก็ไม่มีทางเดินผิดจริงๆ

เมื่อคิดไปเยี่ยงนี้คล้ายจะรังแกคนอยู่บ้าง

ฉือชั่นไล่สายตาไปยังจุดที่นิ้วมือของเด็กสาวหยุดนิ่งโดยไม่รู้ตัว มองเห็นหลังอีกฝ่ายวางหมากเม็ดนั้นแล้ว เขาก็เสียหมากอย่างหนักอีก เป็นคราแรกที่นึกสงสัยในความเข้าใจของตน

เมื่อครู่นี้คงจะ…น่าจะ…เป็นไปไม่ได้ที่แม่นางน้อยผู้นี้จะนอนหลับกระมัง

“เลิกได้แล้ว เก็บข้าวของกันเร็วเข้า ใกล้เทียบฝั่งแล้ว” หยางเอ้อร์กลั้นยิ้มตัดบทคนทั้งคู่

ไม่นานนักเรือก็เข้าเทียบฝั่ง จากนั้นก็มิได้เข้าเมืองตามที่หยางเอ้อร์พูดไว้ ฉือชั่นเสาะหาคอกม้าแห่งหนึ่งพบที่นอกเมืองอย่างคุ้นเคยที่ทางแล้วคัดเลือกอาชาพ่วงพีมาสามตัว

เขาตบๆ หลังม้าพลางเอ่ยกับเฉียวเจา “พวกข้าสามคนไม่มีใครสะดวกจะขี่ม้าตัวเดียวกับเจ้า ประเดี๋ยวข้าพาเจ้าเข้าเมืองไปหาที่พักในโรงเตี๊ยมสักแห่งก่อน”

“ข้าขี่ม้าเป็นเจ้าค่ะ” เฉียวเจากล่าว

ฉือชั่นชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มศีรษะลงมองสำรวจแม่นางน้อยที่ยังตัวสูงไม่ถึงใต้รักแร้ตน เหยียดมุมปากออกแล้วเลือกม้าอีกหนึ่งตัว “ในเมื่อขี่เป็น เช่นนั้นก็พาเจ้าไปด้วย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เฉียวเจาระบายลมหายใจเฮือก เผยรอยยิ้มกว้างๆ สาวเท้าไปหาม้าสีปลั่งตัวนั้น

หยางเอ้อร์อดพูดกระซิบกับจูเยี่ยนไม่ได้ “จู่ๆ สือซีกลายเป็นคนพูดง่ายได้อย่างไร”

จูเยี่ยนเหลือบมองเฉียวเจาแล้วกล่าวคาดคะเนแบบไม่ถนอมน้ำใจคน “คงจะเห็นว่าแม่นางน้อยปีนขึ้นม้าไม่ได้ เลยอยากจะหัวเราะเยาะนางกระมัง”

“ข้าว่านะ สงสัยสือซีคงต้องผิดหวังแล้ว แม่นางน้อยนั่นลึกล้ำน่าดู อายุเพียงแค่นี้ก็เดินหมากชนะเจ้าได้ ไม่แน่ว่าทักษะการขี่ม้าอาจสูงส่งกว่าข้าก็เป็นได้นะ”

จูเยี่ยนมองตรงไปเบื้องหน้าด้วยสีหน้าแปลกพิกล

หยางเอ้อร์มองตามสายตาของอีกฝ่ายไป เห็นอาชาสีปลั่งสูงใหญ่ตัวนั้นสลัดเด็กสาวตกพื้นด้านข้าง แล้วออกวิ่งเหยาะๆ ไป

เด็กสาวล้มหน้าคว่ำจูบดิน สำลักกระอักกระไอยกใหญ่

“ทักษะการขี่ม้าสูงส่งดังคาด” จูเยี่ยนหัวร่อเสียงดัง

เฉียวเจามองม้าที่วิ่งจากไปอย่างงุนงงอยู่สักหน่อย นางขี่ม้าเป็นจริงๆ นะ…