ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่ 7

เฉียวเจารู้ตัวว่าพลั้งปาก นางเห็นสายตาประหลาดใจของทุกคนก็กลอกตามองไปทางฉือชั่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “จะกลับเมืองหลวงเมื่อไรเจ้าคะ”

พวกฉือชั่นเงียบขรึมไปชั่วครู่

ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กสาวนางหนึ่ง เจอะเจอเรื่องน่าสลดใจพรรค์นี้ ในใจคงไม่วายเฝ้าคิดแต่จะรีบกลับบ้านไปสินะ… จูเยี่ยนคิดคำนึง

ด้านหยางเอ้อร์กลับคิดว่า แม่นางน้อยพูดสอดขึ้นส่งเดช สือซีน่าจะโมโหมากขึ้นอีกกระมัง

ฉือชั่นโมโหมากจริงๆ

แม่นางน้อยนี่พูดไม่ขาดปากว่านับถือเลื่อมใสอาจารย์เฉียว ครั้นรู้ว่าสกุลเฉียวประสบกับความหายนะกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพียงคิดจะกลับบ้านโดยเร็วที่สุด เห็นได้ว่าเป็นคนแล้งน้ำใจ ไม่แน่ว่าที่นางบอกว่านับถือเลื่อมใสอาจารย์เฉียวก็เพื่อหลอกลวงเขาเหมือนกัน

เฉียวเจาดึงสายตาคืน

เรื่องที่นางเผลอตัวเป็นอันว่ากลบเกลื่อนพอให้พ้นตัวไปได้แล้วกระมัง ส่วนคนอื่นจะรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไร นางไม่มีแก่ใจรับมือโดยสิ้นเชิงแล้ว

“ที่แท้พวกท่านผู้มาเยือนทั้งหลายมาจากเมืองหลวงนี่เอง เสียมารยาทแล้วๆ” ผู้ใหญ่บ้านรินน้ำชาเติมให้ทั้งสี่คนด้วยตนเอง คลี่คลายบรรยากาศที่แฝงความกระอักกระอ่วนไว้จางๆ

เฉียวเจาจมจ่อมอยู่ในภวังค์ความคิดของตน

นับเวลาดูแล้ว ข่าวการตายของนางยังไม่แพร่มาถึงที่นี่ เรือนของตระกูลสามีนางอยู่เมืองหลวง ครอบครัวของท่านตาก็อยู่เมืองหลวง พี่ใหญ่ไปจากที่นี่ สถานที่ที่เขาอาจจะไปมากที่สุดต้องเป็นที่นั่นอย่างไร้ข้อกังขา

แต่ครอบครัวนางพบเจอเคราะห์ภัยอย่างไม่คาดฝันเช่นนี้ เพราะอะไรพี่ใหญ่ถึงไม่รั้งรออยู่ที่สวนซิ่งจื่อเพื่อไว้ทุกข์ แต่กลับรีบร้อนจากไปเล่า

เฉียวเจารู้สึกแปลกใจรางๆ ทว่าความปวดร้าวขมขื่นท่วมท้นหัวใจทำให้นางยากจะขบคิดให้ลึกลงไป เหลือเพียงความคิดประการเดียวคือ กลับไปเมืองหลวงต้องตามหาพี่ใหญ่ให้พบให้ได้!

คนรอบข้างพูดคุยอะไรกันอีกบ้างนั้น เฉียวเจาฟังไม่เข้าหูเลยสักนิด จนกระทั่งฉือชั่นลุกขึ้นกล่าวเสียงเรียบ

“พวกข้ายังต้องรุดกลับไปที่เมืองจยาเฟิง คงไม่กินอาหารแล้ว”

นางเดินตามคนทั้งสามไปข้างนอกด้วยสติที่เลื่อนลอย

ฉือชั่นจูงม้าพลางตวัดมองมาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ “โอ้เอ้อะไรอยู่ เร็วๆ เข้า ไม่เช่นนั้นเจ้าอยู่ที่นี่ต่อก็แล้วกัน”

อยู่ต่อ?

แพขนตาของเฉียวเจากระพือเบาๆ หากทำได้ นางอยากอยู่ต่อมากกว่าผู้ใด ก็ที่นี่เป็นเรือนของนาง!