ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 763-764

บทที่ 763

เจ็ดวันต่อมารุ่ยอ๋องน้อมรับพระราชโองการออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปขอพรที่เขาหลิงไถแทนโอรสสวรรค์

ผ่านไปครึ่งเดือนเศษกลับมีข่าวด่วนส่งมาจากทางทิศใต้ว่าระหว่างเดินทางกลับจากขอพร รุ่ยอ๋องประสบเหตุคนเร่ร่อนก่อความไม่สงบ บัดนี้ยังไม่พบร่องรอยของเขาและไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นหรือตาย

ในเมืองหลวงเกิดเสียงฮือฮาไปทั่ว

ครึ่งปีมานี้เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าฮ่องเต้เห็นรุ่ยอ๋องเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์แล้ว ครานี้ส่งเขาไปขอพรที่เขาหลิงไถก็เพื่อสร้างผลงานความชอบเพิ่มขึ้น รอหลังจากกลับมาอาจได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทก็ไม่แน่

เพลานี้ยังไม่รู้ว่ารุ่ยอ๋องเป็นตายร้ายดีอย่างไร เช่นนั้นตำแหน่งผู้สืบทอดราชบัลลังก์…

สายตาของหมู่ขุนนางและผู้สูงศักดิ์ต่างจับจ้องไปที่มู่อ๋อง

ด้านมู่อ๋องนั้นนอกจากจะปีติยินดีแล้วยังฉงนใจอยู่สักหน่อย “หรือว่าฟ้าเข้าข้างพวกเรา นักฆ่าที่ส่งไปยังไม่ได้ลงมือ คนเคราะห์ร้ายอย่างเจ้าห้าก็เจอกับคนเร่ร่อนก่อความไม่สงบแล้ว…”

ที่ปรึกษากล่าวอย่างสรรเสริญเยินยอ “สรรพสิ่งพึงควรเป็นไปตามสวรรค์ลิขิตพ่ะย่ะค่ะ”

สวรรค์ลิขิต? เช่นนั้นก็หมายความว่าข้าต่างหากคือผู้สืบทอดราชบัลลังก์ เป็นฮ่องเต้ในวันหน้าที่ฟ้ากำหนดไว้

มู่อ๋องหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างชอบอกชอบใจกับถ้อยคำสรรเสริญเยินยอนี้

ไม่ต้องลงมือเองย่อมเป็นเรื่องดีแน่ เช่นนี้ก็ช่วยเบาแรงเขาไปมาก

คนที่เขาอยากสังหารให้ดับดิ้นถูกสวรรค์รับตัวไปแล้วโดยที่ตนเองไม่ทันได้ลงมือ ยังจะมีเรื่องที่น่าสำราญใจยิ่งกว่านี้อีกหรือ

ในจวนของหลันซาน สองพ่อลูกหารืองานกันอยู่ในห้องหนังสือ

“เหตุการณ์คนเร่ร่อนลุกฮือขึ้น นั่นเป็นฝีมือเจ้าหรือ” หลันซานเอ่ยถาม

หลันซงเฉวียนหยักยิ้มกล่าว “มิใช่ข้าแล้วจะเป็นผู้ใดได้เล่าขอรับ หรือจะฝากความหวังกับมู่อ๋องคนเบาปัญญาผู้นั้นที่ส่งนักฆ่าไปลอบสังหารรุ่ยอ๋องเอาดื้อๆ ทำอย่างนั้นจะมิเท่ากับตกเป็นเป้าสายตาของคนทั่วแผ่นดินหรือ ดีไม่ดียังจะโดนฮ่องเต้ระแวงสงสัย แต่คนเร่ร่อนลุกฮือนั้นต่างกันออกไป ขณะนี้เกิดอุทกภัยข้าวยากหมากแพงหลายพื้นที่ จะมีคนเร่ร่อนก่อความไม่สงบกลับไม่แปลกประหลาดแต่อย่างใด”

หลันซานพยักหน้า เขากล่าวชมเชยวิธีการของบุตรชาย “ใช้แผนนี้ไม่เลวจริงๆ ทว่าคนที่ทำงานให้เจ้าเชื่อใจได้หรือไม่”

“ท่านพ่อวางใจได้ขอรับ ข้าว่าจ้างชาวยุทธ์ ถึงเวลาเสร็จงานแล้วจ่ายเงินก็เรียบร้อยขอรับ”

มาตรว่าหลันซานกับบุตรชายใช้มือเดียวปิดฟ้าในราชสำนักได้ แต่ขุนนางฝ่ายบุ๋นไม่เหมือนกับแม่ทัพนายกอง ยามที่จำเป็นต้องใช้กำลังแก้ไขปัญหา พวกบ่าวไพร่หรือผู้คุ้มกันในจวนกลับพึ่งพาอาศัยไม่ได้

“จำไว้ว่าต้องตกรางวัลก้อนใหญ่ๆ ด้วย” หลันซานพูดกำชับ

“เรื่องนี้ท่านพ่อสบายใจได้เลยขอรับ”

สองพ่อลูกสบตากันยิ้มๆ