ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 11

เจ้าแมวตัวนั้นทำหน้าที่ของมันได้ดียิ่ง พอกินปลาแห้งจนอิ่มแล้วก็กลับไปนอนพักผ่อนที่จวนซื่อจื่อพร้อมกับจดหมายที่ผูกไว้บนปลอกคอ

บ่าวรับใช้เห็นจดหมายฉบับนั้นแล้วดึงออกไปมอบให้ผู้ดูแล จากนั้นส่งต่อเป็นทอดๆ จนไปถึงมือของหานหลินเฟิง เมื่อคืนเขาจัดงานเลี้ยงจนดึกดื่นจึงตื่นสาย พอได้ยินว่ามีแมวส่งสาร บุรุษซึ่งปล่อยผมสยายลงมาก็เลิกคิ้วสูง ใช้นิ้วเรียวยาวคลี่จดหมายออกอ่าน

เนื้อความในจดหมายกลับเข้าใจได้ง่าย ดูผิวเผินคือรำลึกถึงอดีตฮ่องเต้ แต่แท้จริงแล้วเป็นคำเตือนอย่างอ้อมค้อมว่าหลายวันนี้เขาสมควรลดการเสพสุขลงบ้าง

แต่หานหลินเฟิงเห็นตัวอักษรงดงามไม่กี่บรรทัดนั่นแล้วสายตาก็ทอประกายเย็นเยียบขึ้น…ลายมือนี้…เขาคล้ายเคยเห็นมาก่อน…

ชั่วขณะนั้นข้างหูเหมือนได้ยินเสียงสายน้ำไหลเชี่ยวกับฝ่ามือเรียวขาวข้างหนึ่งตวัดพู่กันไปมาอีกครา…

หรือว่าคนเขียนจดหมาย…คือหญิงตาบอดที่เขาเคยพานพบผู้นั้น

เขาลุกขึ้นยืน ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวคือเขาถูกสตรีเจ้าเล่ห์ผู้นั้นหลอกเสียแล้ว นางไม่เพียงไม่ได้ตาบอด มิหนำซ้ำยังจดจำใบหน้าเขาได้ ถึงได้เขียนจดหมายนี้ตั้งใจขู่กรรโชกเขา

ความคิดที่สองคือสตรีผู้นั้นใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก ถึงกล้าท้าทายอย่างเปิดเผยเช่นนี้ เป็นใครที่หนุนหลังนางอยู่

ในขณะที่คิดกลับไปกลับมาหลายตลบ เขาก็กวักมือเรียกบ่าวรับใช้เข้ามา ถามไถ่ว่าแมวส่งสารอยู่ในจวนตลอดใช่หรือไม่ หลังจากได้ยินว่าแมวตัวนี้ชอบเดินเถลไถลไปทั่ว เขาก็เรียกชิ่งหยางคนสนิทมาบอกให้ไปสืบดูว่าจวนของเขาอยู่ติดกับเรือนของใครบ้าง

ชิ่งหยางเข้าใจความหมายของเจ้านาย ไม่นานนักก็ไปขอสมุดบันทึกเล่มหนึ่งจากคนรู้จักในที่ว่าการที่ดูแลโฉนดเรือน

หานหลินเฟิงไล่ดูไปทีละชื่อ สุดท้ายสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ชื่อซึ่งเพิ่มเข้ามาใหม่…

‘ซูลั่วอวิ๋นแห่งสกุลซู’

ชิ่งหยางเอ่ยขึ้นอย่างรู้จังหวะอยู่ด้านข้าง “เรือนหลังนี้อยู่ในตรอกทางทิศตะวันออกของจวนเรา ติดกับสวนบุปผาด้านหลัง ข้าสอบถามดูแล้วได้ความว่าเพิ่งย้ายมาขอรับ พี่สาวตาบอดพาน้องชายมาอยู่ด้วยกันตามลำพังเพื่อเตรียมสอบ…นายน้อย มีอะไรผิดปกติหรือขอรับ”

หานหลินเฟิงไม่ตอบ เพียงลุกขึ้นยืนผลัดอาภรณ์แล้วตัดสินใจไปดื่มชาที่โรงน้ำชาตรงปากตรอก

ขณะที่นั่งดื่มชาในร้านอยู่นั้น ไม่ถึงชั่วครู่รถม้าคันหนึ่งก็แล่นออกจากตรอกเถียนสุ่ยที่อยู่ติดกับตรอกชิงอวี๋ ป้ายที่แขวนบนรถม้าเป็นตราสัญลักษณ์ของสกุลซูนั่นเอง

พอหานหลินเฟิงเห็นรถม้าก็ก้าวออกจากโรงน้ำชาขึ้นขี่ม้าปะปนไปกับฝูงชนตามหลังรถม้าคันนั้นไปอย่างไม่เร็วไม่ช้า หลังจากผ่านถนนไปสามสายก็มาถึงหน้าร้านเครื่องหอมแห่งหนึ่ง

หานหลินเฟิงลงจากหลังม้าแล้วก้าวเท้าไปที่ด้านหลังรถม้าก็เห็นสาวใช้พยุงสตรีโฉมงามบอบบางนางหนึ่งลงมา

สตรีผู้นั้นยกชายกระโปรงขึ้นเผยให้เห็นรองเท้าผ้าปักวิจิตรประณีตข้างหนึ่ง แต่ว่าเท้าข้างนั้นมิได้วางลงบนพื้นทันที แต่ลองหยั่งดูเล็กน้อยแล้วค่อยเหยียบที่พื้นช้าๆ ดวงตาที่ไร้แววของนางเอาแต่มองตรงไปข้างหน้า

หานหลินเฟิงยืนอยู่ระยะใกล้ย่อมเห็นได้ชัดเจนเป็นธรรมดา สตรีอ่อนเยาว์นางนี้ก็คือสตรีบนเรือผู้นั้น ใบหน้าของนางยังงดงามผุดผาดดังเก่า แค่ว่าอิดโรยไปบ้าง ใต้ตามีร่องรอยของความอ่อนเพลีย