ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 81.1-81.2

จริงอยู่ว่าดวงตาของซูลั่วอวิ๋นกลับมาเห็นแสงสว่างได้อีกครั้งอย่างกะทันหันเป็นเรื่องดี แต่อันตรายที่แอบแฝงอยู่ก็คืบคลานเข้ามาใกล้เต็มทีแล้ว

หานหลินเฟิงเกรงว่าโจรร้ายพวกนั้นจะมาลอบโจมตีอีก เขาจึงโยกย้ายกำลังคนมาที่หมู่บ้านเฟิ่งเหว่ยเพิ่มขึ้น ทั้งยังนำงานบางส่วนกลับมาสะสางที่เรือน จะได้พักอยู่ที่นี่นานหลายวัน

จ้าวกุยเป่ยได้ข่าวเรื่องที่เกิดการปะทะกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเฟิ่งเหว่ยแล้วเช่นกัน เขาจึงตั้งใจพาคนของค่ายเชียนเป่ยมาลาดตระเวนบริเวณภูเขา

ทว่าภูมิประเทศภูเขารอบทิศสลับซับซ้อนจริงๆ มีพี่น้องหลายคนเกือบติดอยู่บนภูเขาลงมาไม่ได้

จ้าวกุยเป่ยมองดูแนวเขาที่เรียงต่อกันเป็นแถวไกลออกไปแล้วก็กลัดกลุ้มหนักอกเช่นเดียวกัน

“หวังอวิ๋นไม่ได้ความจริงๆ ทำให้ฝ่ายเราเสียเมืองจยาหย่งไปทั้งเมือง ถ้ายังมีเมืองจยาหย่งอยู่ โจรกบฏพวกนั้นจะข้ามภูเขาไปมาตามสบายได้อย่างไร พอฉิวเจิ้นผู้นั้นตั้งตัวติดแล้ว อาศัยความคุ้นเคยกับภูมิประเทศเป็นข้อได้เปรียบจะไม่ปิดล้อมเหลียงโจวกับเมืองอื่นๆ หมดหรือไร ท่านพ่อข้ามาถึงก็ต้องรับมือกับปัญหายุ่งยากเสียแล้ว”

หานหลินเฟิงฟังคำกล่าวของจ้าวกุยเป่ยแล้วก็ไม่ปริปาก เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเขาคาดการณ์ได้แต่แรกแล้ว

ตอนแรกเขานึกว่าตนเองพยายามรวบรวมธัญพืชแล้วลำเลียงไปส่งถึงมือหวังอวิ๋น จากนั้นค่อยปลุกปั่นให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ลดทอนความฮึกเหิมลำพองของฉิวเจิ้นลงก็จะช่วยให้หวังอวิ๋นรักษาเมืองจยาหย่งไว้ได้ แต่คิดไม่ถึงว่าดินประสิวไม่กี่แท่งกลับถล่มกำแพงเมืองจนหวังอวิ๋นรักษาเมืองไว้ไม่ได้

ดูจากจุดนี้ก็รู้แล้วว่าเหตุที่หวังอวิ๋นคิดจะถอยทัพให้ได้ในตอนแรก เพราะเขารู้ดีว่าตนเองต้องพ่ายแพ้เป็นแน่

กองทัพเกียจคร้านเฉื่อยชาที่เขาชุบเลี้ยงไว้นั้นจะต้านทานกองทัพที่ดุดันเหี้ยมหาญได้อย่างไร

หลังจ้าวกุยเป่ยพร่ำบ่นยกหนึ่งจบก็เลียบเคียงถามว่าหานเหยามาที่นี่หรือไม่

หานหลินเฟิงเหลือบมองบุรุษทึ่มทื่อผู้นี้คราหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “คุณชายจ้าวมีธุระใดกับน้องสาวข้าหรือ”

แม่ทัพน้อยจ้าวผู้แสนซื่อตรงหัวช้าจับอารมณ์ไม่เป็นมิตรในน้ำเสียงของหานหลินเฟิงไม่ได้แม้แต่น้อย เพียงตอบอย่างตรงไปตรงมา

“คราวก่อนนางบอกว่าจะทำลูกอมมาให้ที่หมู่บ้านเฟิ่งเหว่ยอีก ถ้าข้ามีเวลาว่างให้มารับด้วย”

หานหลินเฟิงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดอย่างเต็มปากเต็มคำเช่นนี้ ไม่ได้ระวังสักนิดว่าชายหญิงแตกต่างกัน ด้วยเหตุนี้เขาจึงเหยียดยิ้มคราหนึ่งแล้วพูดแฝงนัยลึกล้ำ

“น้องสาวข้าหมั้นหมายแล้ว ท่านแม่สอนธรรมเนียมนางอยู่ในจวน เกรงว่าจะมาที่เรือนข้าบ่อยๆ ไม่ได้”

ไม่คิดว่าจ้าวกุยเป่ยจะไม่เข้าใจความหมายของเขาสักนิด พยักหน้าแล้วเกาท้ายทอยพลางถาม “แล้วข้าจะไปรับได้ที่ใดขอรับ”

คราวนี้หานหลินเฟิงต้องอาศัยแรงใจอย่างหนักถึงสะกดกลั้นอารมณ์ชั่ววูบอยากจะตีศีรษะอีกฝ่ายไว้ได้

จ้าวต้งได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษแห่งยุค เหตุใดถึงให้กำเนิดบุตรชายหัวทึบเป็นตอไม้เช่นนี้ พูดดีก็แล้วขู่ก็แล้วยังฟังไม่เข้าใจอีก!

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 4 ธ.ค. 67