ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 101-102

ทางด้านหวงหร่างหลังจากถูกบรรดาผู้อาวุโส ‘ทักทายอย่างใกล้ชิด’ พิธีแต่งงานของนางก็อยู่ในขั้นตอนการดำเนินการ

ราชสำนักไม่คัดค้านเรื่องที่หวงหร่างกับตี้อีชิวจะแต่งงานกันแต่อย่างใด

…น้ำปุ๋ยมิพึงปล่อยให้ไหลเข้านาผู้อื่น ในแต่ละปีนางหาเงินได้มหาศาลเพียงใด

ดังนั้นฎีกาตอบตกลงของราชสำนักจึงถูกส่งมายังกรมพิธีการอย่างฉับไว

กรมพิธีการถูกใต้เท้าเจ้ากรมเร่งรัดจนหนังศีรษะชาไปหมด ครั้นได้รับฎีกาจึงเตรียมการอย่างพร้อมสรรพทันที เจรจาสู่ขอกับสำนักกระบี่หรูอี้

ใต้เท้าเจ้ากรมเดินทางไปกลับระหว่างสำนักกระบี่หรูอี้กับกรมซือเทียนครั้งแล้วครั้งเล่า

หวงหร่างก็มิได้อยู่ว่าง ลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเอง ช่วยกันกับตี้อีชิวจัดการตั้งแต่ชุดแต่งงาน

ชานเมืองของเมืองหลวง หมู่บ้านเกษตร

ซีอินเปิดจดหมายที่ชวีม่านอิงส่งมาให้ ชวีม่านอิงบอกนางเรื่องหวงหร่างอย่างละเอียด พูดถึงเรื่องที่หวงหร่างปรับปรุงเมล็ดพันธุ์เลื่องชื่อขึ้นมาอย่างไร จากนั้นก็ปกปิดฐานะ หลอกให้ผู้อาวุโสทั้งหลายแย่งกันโขกศีรษะให้ สุดท้ายก็เอ่ยถึงการแต่งงานของหวงหร่างกับตี้อีชิว

ซีอินอ่านแล้วมุมปากก็ยกขึ้น

ท้ายจดหมายชวีม่านอิงสอบถามนางว่าจะกลับมาสำนักกระบี่หรูอี้หรือไม่ ถึงอย่างไรนางก็เป็นมารดาของหวงหร่าง หวงหร่างแต่งงาน นางก็ควรจะอยู่ด้วย

ซีอินปิดจดหมายพลางยิ้ม ขณะกำลังจะตอบจดหมาย ทันใดนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในลานเรือน

“ซีอิน!” น้ำเสียงเฉียบขาดร้องเรียก

ซีอินเงยหน้ามองไป นางเหมือนถูกฟาดที่ศีรษะกะทันหัน นิ่งงันอยู่กับที่

ผู้ที่มาคือนายท่านผู้เฒ่าซี…บิดาของนาง

ซีอินลุกขึ้น ข้างหลังนายท่านผู้เฒ่าซีมีฮูหยินผู้เฒ่าซียืนอยู่ อีกฝ่ายเป็นมารดาแท้ๆ ของซีอิน

เมื่อใบหน้าที่คุ้นเคยที่สุดในความทรงจำปรากฏตรงหน้าอีกครั้ง ซีอินกลับรู้สึกหวาดกลัว

เวลาช่างไร้ความปรานี ตอนนางออกจากบ้านยังเป็นสตรีสูงศักดิ์ในตระกูลใหญ่ เป็นคุณหนูผู้สูงส่งที่ยังอ่อนต่อโลก เป็นเพราะนางหลงเชื่อคำหวานของบุรุษผู้หนึ่งจึงต้องอยู่อย่างเดียวดาย ถูกครอบครัวและมิตรสหายทอดทิ้ง จมสู่เหวลึกหมื่นจั้ง บัดนี้ได้พบครอบครัวอีกครั้ง เหตุการณ์ก็เปลี่ยนผันไปร้อยพัน คนแตกต่างไปจากในอดีต

“ลูกอกตัญญู! หลายปีมานี้เจ้ายังไม่รู้ผิดอีกหรือ!” เสียงของนายท่านผู้เฒ่าซียังคงเย็นชาเฉียบขาด ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าซีที่อยู่ด้านข้างเขากลับขอบตาแดงก่ำ

“อาอิน…” ฮูหยินผู้เฒ่าซีถอนหายใจติดๆ กัน “ยังไม่รีบมานี่อีก!”

ซีอินก้าวไปข้างหน้าสองก้าว จากนั้นก็หยุดลงช้าๆ

เนื้อความในจดหมายของชวีม่านอิงเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในสมองนางอีกครั้ง

…หวงหร่างคือตี้ซานเมิ่ง อีกทั้งนางกำลังจะแต่งงานกับพระโอรสของซือเวิ่นอวี๋

ซีอินใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดควบคุมน้ำตาตนเองไว้ นางพยายามยืนตัวตรง เอ่ยว่า “ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านมาได้อย่างไร”

ฮูหยินผู้เฒ่าซีถอนหายใจอีกครา “นี่เจ้าอยู่ในสถานที่เช่นไร แม้กระทั่งบ่าวไพร่สักคนก็ไม่มี ดีร้ายหวงหร่างกับหวงจวินก็เติบใหญ่แล้ว พวกนางดูแลมารดาแท้ๆ ของตนเองเช่นนี้หรือ”

ซีอินหลุบตาลงพลางตอบว่า “ที่นี่ดีมาก ข้าชอบความเงียบสงบเอง จึงมิได้ซื้อคนเจ้าค่ะ”

นายท่านผู้เฒ่าซีแค่นเสียงเยาะหยัน “ตอนนั้นเป็นเจ้าดึงดันจะติดตามคนชั้นต่ำอย่างหวงซู่ผู้นั้นให้จงได้! ลำบากทั้งชีวิตเช่นนี้ย่อมได้แต่โทษตัวเจ้าเอง!”

ซีอินตอบ “ท่านพ่อสั่งสอนถูกต้องแล้ว ตอนนั้น…เป็นข้าที่ตื้นเขินโง่เขลา”

นายท่านผู้เฒ่าซีจึงเอ่ยว่า “ช่างเถิด หลายปีมานี้คิดว่าเจ้าก็คงได้รับบทเรียนแล้ว เจ้าเก็บข้าวของแล้วกลับกันเถิด ดีร้ายเจ้าก็เป็นบุตรสาวสกุลซี มาอยู่ในที่เช่นนี้ดูได้หรือ!”

กล่าวจบเขาก็หันกาย รอให้ซีอินตามเขากลับไปแต่โดยดี