ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 101-102

ทว่าซีอินกลับชะงักอยู่นาน นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ข้าแต่งงานเป็นภรรยาผู้อื่นแล้ว จะกลับบ้านเดิมของตนเองได้อย่างไร ที่นี่ดีมาก ข้า…ไม่ขอทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องเหนื่อยใจอีก”

“เจ้าว่าอะไรนะ!” นายท่านผู้เฒ่าซีโกรธจัด

ฮูหยินผู้เฒ่าซีก็โน้มน้าวอีกแรง “อาอิน! หรือว่าหลายปีมานี้เจ้ายังลำบากไม่พอ ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังจะขัดคำสั่งบิดามารดาอีกหรือ”

ซีอินหวาดกลัวบิดาเชื่อฟังมารดา

เดิมทีนางเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์และเชื่อฟังมากที่สุดคนหนึ่ง ภายหลังถูกหวงซู่ล่อลวง กระทำเรื่องที่สร้างความอับอายขายหน้าให้ทางบ้านเดิม

แต่เวลานี้นางกลับยืดตัวตรง ชั่วชีวิตนี้ของนางไม่เคยแน่วแน่เช่นนี้มาก่อน

นางกล่าว “เรียนท่านพ่อท่านแม่ อาอินแต่งเข้าสกุลหวงแล้ว ชั่วชีวิตนี้ย่อมเป็นสตรีสกุลหวง มิกล้ารบกวนท่านพ่อและพี่ชายอีก!”

“อาอิน!” ฮูหยินผู้เฒ่าซีน้ำตาไหลริน ทุกถ้อยคำล้วนทุกข์ระทม “ลูกแม่ เหตุใดเจ้าถึงเลอะเลือนเพียงนี้! บัดนี้เจ้าเองก็เป็นมารดาคนแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าบุตรสาวเจ้ากำลังจะแต่งงาน สำนักกระบี่หรูอี้แห่งนั้นแขวนโคมไฟผูกผ้าแพร แต่เจ้าดูสถานที่แห่งนี้ของเจ้า มีใครสนใจคนเป็นมารดาอย่างเจ้าบ้าง”

ซีอินเงยหน้าขึ้น มองมารดาแท้ๆ ของตน เนิ่นนานผ่านไปนางจึงพูดเสียงแผ่วเบา “ท่านแม่ ข้าไม่เคยตระหนักอย่างชัดเจนเท่าวันนี้มาก่อนเลยว่าข้าเป็นมารดาคนหนึ่ง”

ฮูหยินผู้เฒ่าซีพลันเงียบงัน

ซีอินจ้องตานางพลางพูด “เมื่อก่อนข้าคิดอยู่มิวายว่าหากมิใช่เพราะอาจวิน ข้าคงไม่ถึงขั้นต้องแต่งให้หวงซู่ ภายหลังข้าคิดอีกว่าหากอาหร่างเป็นเด็กชาย ข้าคงไม่ถึงขั้นถูกหยามหมิ่น หลายปีมานี้ข้าโทษสวรรค์โทษคนอื่น เป็นทุกข์และเวทนาตนเอง แต่กลับไม่เคยตระหนักเลยว่าข้าเป็นมารดาคนหนึ่ง ทว่าตอนนี้ข้ารู้แล้ว”

เพราะเป็นมารดา ดังนั้นนางจึงมิอาจกลับไปสกุลซีได้อีก

หาไม่แล้วหากนางกลับไป หวงหร่างย่อมต้องอยู่ภายใต้การบงการของสกุลซี

คำพูดเหล่านี้ทุกคนล้วนไม่ได้พูดออกมา

แต่เรื่องที่รู้ดีแก่ใจไยต้องพูดออกมาด้วยเล่า

นายท่านผู้เฒ่าซียิ้มเย็นชา “เดิมทีคิดว่าเจ้าผ่านความยากลำบากมาจะฉลาดกว่านี้สักหน่อย คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังคงโฉดเขลา หมดหนทางเยียวยาจริงๆ” กล่าวจบเขาก็โบกมือ สั่งการว่า “ใครก็ได้พาตัวนางกลับไป!”

ซีอินตกใจ หลายคนก้าวเข้ามาทำท่าจะมัดร่างนาง

แต่ในเวลานี้เองเสียงคนผู้หนึ่งก็ดังขึ้น “นี่นายท่านผู้เฒ่าซีจะชิงตัวคนหรือไร”

นายท่านผู้เฒ่าซีกับฮูหยินผู้เฒ่าซีต่างตกใจ ทั้งสองคนหันกลับไปพร้อมกัน เห็นเพียงนอกประตูมีชาวยุทธ์ร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งเดินเข้ามาช้าๆ

เขาสวมเสื้อหนังสัตว์ เอวห้อยดาบทอง ในมือยังอุ้มลูกแมวสีเทามอมแมมตัวหนึ่ง

ลูกแมวตัวเล็กเกินไป ส่วนเขาสูงใหญ่เกินไป จึงดูขัดกันอย่างยิ่ง

“เป้าอู่?!” นายท่านผู้เฒ่าซีมองเขาคราหนึ่ง โทสะพุ่งขึ้นในใจ “เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่!”

เป้าอู่เดินไปตรงหน้าซีอิน ถือโอกาสนี้ยื่นลูกแมวให้นาง

ลูกแมวตัวนี้เล็กเกินไปจริงๆ หิวจนแม้กระทั่งเสียงร้องยังแผ่วอ่อนน่าสงสาร

ซีอินรีบรับไว้ในมือ ถามว่า “ตัวเล็กเพียงนี้ ท่านไปเอามาจากที่ใด”

เป้าอู่ตอบส่งเดช “เก็บได้ หากเจ้าชอบก็เลี้ยงไว้เถิด”

ซีอินรับคำ ทำท่าจะหาของกินให้ลูกแมว