ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 99-100

กรมพิธีการ

ใต้เท้าจั๋วเสนาบดีกรมพิธีการถูกก่อกวนจนทนไม่ไหว

เจ้ากรมซือเทียนมาที่นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว

ใต้เท้าจั๋วยังคงต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่รอให้ใต้เท้าเจ้ากรมเอ่ยปาก เขาก็พูดว่า “เจ้ากรมวางใจได้ การแต่งงานของท่านข้าได้แจ้งไปยังวังหลวงแล้ว ตอนนี้แค่รอให้ฝ่าบาททรงตอบฎีกากลับมา พวกข้าก็จะลงมือจัดการเรื่องการสู่ขอให้ท่านได้”

“ฝ่าบาทยังไม่ทรงตอบฎีกาหรือ” เห็นได้ชัดว่าใต้เท้าเจ้ากรมรอจนร้อนใจแล้ว

ใต้เท้าจั๋วได้แต่เตือนสติเขาอย่างอ้อมค้อม “เจ้ากรม พวกเราเพิ่งจะยื่นฎีกาไปเมื่อวานนี้เอง…”

แต่ท่านมาถามเป็นรอบที่สี่แล้ว!

ใต้เท้าเจ้ากรมไม่สนใจโดยสิ้นเชิง เอ่ยเพียงว่า “เช่นนั้นหรือ เช่นนั้นยามบ่ายข้าค่อยมาดูใหม่”

“เอ่อ…” ใต้เท้าจั๋วแทบจะรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่

อันที่จริงเรื่องนี้…ไม่มีความจำเป็นสักนิด

เฮ้อ คนหนุ่มก็ใจร้อนเช่นนี้เอง อดทนรอไม่ได้แม้แต่นิดเดียว…

ยามบ่าย กรมซือเทียนมีข่าวแพร่ออกมาว่าใต้เท้าเจ้ากรมจะว่าจ้างตี้ซานเมิ่งมาเป็นซือเสวีย ในสำนักปรับปรุงพันธุ์พืช

ตอนนี้ชื่อเสียงบารมีของตี้ซานเมิ่งในหมู่ราษฎรเหนือกว่านักปรับปรุงพันธุ์พืชตระกูลใหญ่ๆ ทั้งหมดไปแล้ว ทั้งยังรวมถึงสกุลซีด้วย หากคนผู้นี้เข้าทำงานในราชสำนัก มิต้องสงสัยเลยว่ากรมซือเทียนย่อมเป็นดั่งพยัคฆ์ติดปีก

และเห็นได้ชัดว่าราชสำนักเองก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก

ขุนนางในกรมกองอื่นๆ ไม่เห็นด้วยกับกรมซือเทียนมาโดยตลอด เว้นเพียงเรื่องนี้ที่ทุกคนสนับสนุนเป็นพิเศษ

เมล็ดพันธุ์จำหน่ายที่ตี้ซานเมิ่งเป็นผู้ปรับปรุงไม่ได้เป็นพันธุ์พืชที่มีแปลกใหม่เหมือนของตระกูลนักปรับปรุงพันธุ์พืชอื่นๆ

สิบแปดปีที่ผ่านมาเขาทุ่มเทความตั้งใจไปกับการปรับปรุงธัญพืชหลักมาโดยตลอด อีกทั้งพื้นฐานยังแข็งแกร่งเกินเปรียบปาน เมล็ดพันธุ์จำหน่ายที่ปรับปรุงขึ้นมาในแต่ละครั้งสามารถสร้างประโยชน์แก่ราษฎรได้อย่างแท้จริง

ยามนี้เมล็ดพันธุ์จำหน่ายของตี้ซานเมิ่งไม่ต้องให้ราชสำนักช่วยซื้อก็มีราษฎรนับไม่ถ้วนแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง

ไม่ว่าเวลาใดมีเพียงยามที่เมล็ดพันธุ์จำหน่ายของตี้ซานเมิ่งขายหมดเท่านั้น ตระกูลนักปรับปรุงพันธุ์พืชอื่นๆ จึงจะขายเมล็ดพันธุ์จำหน่ายของตนเองได้

เช่นนี้จะไม่ให้คนโกรธแค้นได้อย่างไร

และบัดนี้คนที่ต่อกรด้วยยากผู้นี้จะฝากตัวอยู่กับราชสำนักแล้ว

นายท่านผู้เฒ่าซีทราบข่าวนี้แล้วก็กินอะไรไม่ลงไปหนึ่งวัน ตระกูลนักปรับปรุงพันธุ์พืชอื่นๆ ก็มิได้ดีไปกว่ากันนัก

ส่วนราชสำนักมีเรื่องน่ากระหยิ่มยิ้มย่องเช่นนี้ย่อมต้องจัดพิธีสำคัญอย่างเอิกเกริก

ฮ่องเต้ซือเวิ่นอวี๋ที่เร้นกายอยู่ในเจดีย์หยวนหรงฝึกบำเพ็ญเงียบๆ มาโดยตลอดถึงกับมีรับสั่งว่าจะมอบป้ายทองพระราชทานที่เขียนคำว่า ‘ชี้แนะใต้หล้า’ ให้ตี้ซานเมิ่งด้วยพระองค์เอง

เพื่อให้ราษฎรได้เป็นสักขีพยานในพิธีสำคัญครั้งนี้ ราชสำนักจึงสร้างหอสักการะห้าธัญพืชไว้ที่ชานเมืองทางทิศใต้ของเมืองหลวง สามวันให้หลังฮ่องเต้จะพระราชทานป้ายให้ตี้ซานเมิ่งด้วยพระองค์เอง อีกทั้งประกาศว่าราษฎรทุกคนล้วนมาชมพิธีได้

ชั่วเวลานั้นหลังอาหารและระหว่างมื้อน้ำชาของชาวบ้านทุกคนล้วนพูดคุยกันแต่เรื่องนี้