ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 1-3

บทที่ 2 เกล้ามวย

หลังอาบน้ำไปห้าถัง ในที่สุดตี้อีชิวก็อุ้มหวงหร่างออกมา ต่อจากนั้นเขาก็มีท่าทางลำบากใจเหลือหลาย ค้นหาในห้องอยู่นาน เห็นได้ชัดว่าไม่มีเสื้อผ้าที่หวงหร่างสามารถสวมใส่ได้

สุดท้ายเขาก็ค้นเสื้อตัวในของตนเองออกมาชุดหนึ่งและสวมให้นาง

หวงหร่างไม่ถือสาแล้วจริงๆ ตอนนี้ต่อให้ตี้อีชิวหยอกเย้านาง ข่มเหงนางอย่างไรล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป เพราะตอนนี้ศักดิ์ศรีของนางถูกน้ำห้าถังนั้นชะล้างไปจนไม่เหลือแล้ว

ตี้อีชิวอุ้มนางไปวางบนเตียงอีกครั้งและเริ่มเช็ดผมให้นาง

เส้นผมของหวงหร่างทั้งดำขลับและเงางาม นุ่มลื่นดุจเส้นไหม แต่ก่อนนางมักออดอ้อนให้เซี่ยหงเฉินเช็ดผมให้นางบ่อยครั้ง ปล่อยให้เรือนผมยาวสีดำของตนพัวพันอยู่ระหว่างนิ้วมือเขา

เซี่ยหงเฉิน…หวงหร่างจมสู่ห้วงความทรงจำ เรื่องในวันวานช่างฉีกทึ้งหัวใจ

ในที่สุดตี้อีชิวก็เช็ดผมให้นางจนเกือบเสร็จแล้ว เขาพาดเรือนผมยาวของนางไว้กับหัวเตียง ลากอ่างไฟเข้ามาอบผมนางให้แห้ง จากนั้นเขาก็นั่งลงตรงขอบเตียง ถอดเสื้อออกครึ่งหนึ่ง สำรวจดูบาดแผลที่หัวไหล่

ตรงกระดูกกุญแจของเขายังมีปลิงพิษตัวหนึ่งเกาะอยู่! นี่คือหนึ่งในกู่เวทพิทักษ์เขาของสำนักเซียนอวี้หู เมื่อเข้าสู่ร่างกายจะวางไข่ทันที มิเพียงดูดกินเลือดคน ทว่ายังมีพิษร้ายแรง หากไม่ได้รับยาถอนพิษ คนทั่วไปจะสลายกลายเป็นน้ำเลือดภายในสิบสองชั่วยาม

หวงหร่างตกใจ ทว่าตอนที่ตี้อีชิวดึงปลิงดูดเลือดตัวนี้ออกมามันกลับตายเสียแล้ว

เจ้าสิ่งนี้มีพลังชีวิตแข็งแกร่งยิ่ง วิธีการทั่วไปยากจะฆ่ามันให้ตายได้ หวงหร่างเหลือบมองหัวไหล่ของตี้อีชิวอย่างอดไม่ได้ หัวไหล่เขาเป็นสีดำคล้ำ ลักษณะเหมือนถูกพิษ ทว่าเขาเพียงกดเบาๆ ลงบนบาดแผล สีดำคล้ำเหล่านั้นก็ค่อยๆ สลายหายไปอย่างช้าๆ ราวกับพิษถูกดูดซับไป จากนั้นเขาก็กลับไปเป็นปกติทุกอย่าง

ร่างกายของคนผู้นี้ประหลาดยิ่งนัก

หวงหร่างบังเกิดความฉงนในใจ แต่ก็แค่ฉงนเท่านั้น ด้วยสภาพของนางในตอนนี้ยังจะมีปัญญาไปสนใจร่างกายของผู้อื่นได้อย่างไร

รอจนผมของนางถูกความร้อนอบจนแห้ง ตี้อีชิวก็ประคองนางให้นอนลง หวงหร่างรู้สึกโล่งสบายไปทั้งร่าง พอขบคิดดูแล้วน่าจะเป็นเพราะเพิ่งอาบน้ำร้อนมาห้าถังนั่นเอง

…ช่างเถิด อย่าคิดถึงการอาบน้ำนั่นอีกเลย

นางเพิ่งจะเอนกายลง ตี้อีชิวพลันยันกายขึ้น ก่อนจะโน้มลงมา

นี่…เอาเถิด ตามสบาย ท่านพอใจก็พอ หวงหร่างจ้องลายปักบนเพดานเตียง ไม่คิดถึงชะตากรรมอันเลวร้ายที่กำลังจะมาเยือน มีอะไรน่ากลัวกันเล่า ในอดีตเพื่อยั่วยวนเซี่ยหงเฉิน มีเรื่องใดบ้างที่ข้าไม่เคยทำ สำหรับท่าน…ข้าจะถือเสียว่าถูกสุนัขกัดก็แล้วกัน

หวงหร่างพยายามทำให้ตนเองไม่รู้สึกรู้สากับสิ่งใด

ตี้อีชิวยื่นมือออกมา เหน็บชายผ้าห่มด้านหนึ่งให้นาง ก่อนจะเอนกายกลับลงไปตามเดิม

…หืม?

หวงหร่างเริ่มนับเส้นด้ายผ้าม่านด้านบนของเตียง พยายามจะรู้ให้ได้ว่าพวกมันตัดกันไปมาจนเกิดรูทั้งหมดกี่รู

ข้างหูได้ยินเสียงลมหายใจของตี้อีชิว แรกเริ่มแผ่วเบา จากนั้นก็ค่อยๆ หายใจลึกขึ้น สุดท้ายก็แผ่วเบาลงอีกช้าๆ หวงหร่างนับลมหายใจเข้าออกของเขา จู่ๆ ก็นึกขึ้นว่าร้อยกว่าปีให้หลังนางนอนอยู่ข้างกายบุรุษอีกคน

ทว่านี่มิใช่เรื่องที่นางใส่ใจอีกต่อไปแล้ว

นางหลับตาลง อยากจะพักสายตา แต่ความมืดมิดจู่โจมเข้ามาอย่างฉับพลันทันใด