ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 13-14

บทที่ 13 รังเกียจ

หน้าประตูตำหนักเยี่ยอวิ๋น หวงหร่างมองไปยังยอดเขาอั้นเหลยเป็นครั้งแรก

ที่แท้ยอดเขาสองแห่งอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้ หวงหร่างถึงขั้นมองเห็นตำหนักเซียนที่เรียงรายอย่างต่อเนื่องเหล่านั้น รวมทั้งภูเขาที่กักขังนางไว้

สำนักเซียนอวี้หูมีต้นไม้และบุปผาประหลาดมากมาย ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนจางสดชื่น

หวงหร่างสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลงใหลในความเงียบสงบยามรุ่งอรุณนี้

…เซี่ยหลิงปี้ ไม่พบกันนาน เจ้ายังสบายดีหรือไม่

ยอดเขาอั้นเหลย

เซี่ยหลิงปี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

คัมภีร์ม้วนนี้เหมือนเขาจะเคยศึกษามาก่อนแล้ว เขาหลับตาใคร่ครวญ แต่เรื่องราวในอดีตดุจก้อนเมฆและหมอกควัน มักจะคลุมเครือไม่ชัดเจน เขาพลิกคัมภีร์ไปหลายหน้า หาได้ขบคิดให้ลึกลงไปไม่

บางทีคนเราก็รู้สึกเหมือนเคยผ่านเหตุการณ์บางอย่างมาก่อน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด

เขาลุกขึ้นยืน ทอดสายตาไปยังยอดเขาเตี่ยนชุ่ย ตรงไหล่เขาบรรดาศิษย์เริ่มการฝึกยุทธ์ในวันนี้แล้ว เซี่ยหลิงปี้มิได้ไปที่นั่น เขาไว้วางใจเซี่ยหงเฉินมาโดยตลอด ตอนนี้งานต่างๆ ของสำนักล้วนมอบหมายให้เซี่ยหงเฉิน

เขามองดูอยู่ไกลๆ พักหนึ่ง สุดท้ายก็กลับเข้าไปในตำหนัก

บนผนังห้องของตำหนักชั้นในมีดวงตาขนาดใหญ่กำลังฉายภาพแปลกประหลาดไปยังผนังฝั่งตรงข้าม…นั่นเป็นบริเวณหน้าตลาดแห่งหนึ่ง มีผู้คนผ่านไปมา เซี่ยหลิงปี้จ้องสิงโตหินใต้หอประตูเมือง ในความเลือนรางเขารู้สึกว่าตนเคยทำอะไรบางอย่างกับสิงโตหินคู่นี้

หน้าตลาดแห่งนี้น่าจะเคยเกิดเหตุการณ์บางอย่างมาก่อน เขาขบคิด แต่ก็มิได้ข้อสรุป

วันนี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆ เขาหายใจเข้าออกทำจิตใจให้สงบ แต่ภาพบนผนังกลับมิได้หยุดนิ่ง ที่นั่นคือเมืองหลวงของราชสำนัก บัดนี้กรมซือเทียนเริ่มได้รับการสนับสนุนจากราษฎร ราชสำนักค่อยๆ มีที่ยืนในสำนักเซียนแล้ว

เซี่ยหลิงปี้เก็บของวิเศษชิ้นนี้ ของวิเศษชิ้นนี้มีชื่อว่าดวงตาส่องภพ เป็นของที่ใช้สอดส่องโลกภายนอก ส่วนกรมซือเทียนก็มีเนตรทิพย์เก้าคด ความจริงแล้วหลักการหลอมสร้างคล้ายกัน แต่เพราะขั้วอำนาจทั้งสองฝ่ายไม่ถูกกัน จึงตั้งชื่อให้แตกต่างเพราะไม่อยากเกี่ยวข้องกัน

ของสิ่งนี้ร้อยกว่าปีก่อนราชสำนักได้แต่ซื้อหาจากสำนักเซียนอวี้หู แต่บัดนี้กลับสามารถทำขึ้นเองได้แล้ว

ตี้อีชิวผู้นั้นช่างเป็น…ชนรุ่นหลังที่น่ากลัวจริงๆ

เซี่ยหลิงปี้ถอนหายใจยาว บุตรชายของตนไม่ได้ความ แต่เคราะห์ดีที่สำนักเซียนอวี้หูยังมีเซี่ยหงเฉิน นับว่ามีผู้สืบทอด เขาไปนั่งลงที่โต๊ะแล้วพลิกอ่านคัมภีร์ต่อ

แน่นอน เขาไม่มีทางรู้ว่าตอนนี้บุตรชายของเขากำลังทำอะไรอยู่

เซี่ยหยวนซูเฝ้าอยู่ที่เมืองหลวงชั้นใน เขามิได้อยู่ว่าง ตอนนี้กำลังรอตี้อีชิว รวมทั้งจ่ายเงินก้อนโตรวบรวมของวิเศษและยาลูกกลอน

ยาลูกกลอนจำพวกที่ใช้ฝึกบำเพ็ญของกรมซือเทียนสู้ของสำนักเซียนอวี้หูไม่ได้ แต่ถ้าหากกล่าวถึงโอสถและยาพิษที่ชาวบ้านใช้กันทั่วไปก็หาได้ด้อยกว่าสำนักเซียนไม่ เซี่ยหยวนซูโปรยเงินทองดั่งก้อนหิน ตระเตรียมยาพิษและของวิเศษจำนวนหนึ่งไว้ป้องกันตัว

แม้เขี้ยวของพยัคฆ์อย่างเซี่ยหงเฉินจะถูกถอนออกไปแล้ว ทว่าเขายังคงหวาดกลัวอยู่

และการกระทำของเซี่ยหยวนซูย่อมดึงดูดความสนใจของกรมซือเทียน