ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 65-66

บทที่ 65 ต่อสู้

กรมซือเทียน ห้องโถงรับแขกของกองเสวียนอู่

เซี่ยหงเฉินถูกเชิญเข้ามาข้างใน ชาถูกยกมาให้อย่างรวดเร็ว

เขามิได้เร่งรัด เพียงใช้มือประคองถ้วยชาขึ้นมา เฝ้ารออย่างอดทน เขามักจะมีมารยาทเสมอ ไม่ว่าเวลาใดล้วนไม่เคยเสียกิริยา

ข้างนอกเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ตี้อีชิวย่างเท้าเข้ามาข้างในพร้อมลมหิมะระลอกหนึ่ง

เซี่ยหงเฉินวางถ้วยชา ลุกขึ้นยืน สองคนประสานสายตา ช่วงเวลาร้อยปีในห้วงฝันคล้ายมายาดั่งความจริง ราวกับสิ้นสุดลงแล้วทว่าก็คล้ายยังดำรงอยู่

“ประมุขสำนักเซี่ย ลมอะไรพัดท่านมาถึงที่นี่ได้” ใต้เท้าเจ้ากรมไม่รีรอ นั่งลงบนเก้าอี้ประธานทันที

เซี่ยหงเฉินไม่สนใจคำพูดเหน็บแหนมของเขา เอ่ยว่า “ให้ข้าพบนางสักครั้ง”

“นาง?” ตี้อีชิวคลี่ยิ้มเย็นชา “นางคนใด”

เซี่ยหงเฉินเอ่ยเสียงคร่งขรึม “ตี้อีชิว ไม่ว่าท่านกับนางมีความสัมพันธ์เช่นไร ขอให้ข้าได้พบนางสักครั้ง!”

“มีความสัมพันธ์เช่นไรหรือ” ตี้อีชิวเก็บสายตากลับมา ปลายนิ้วจุ่มชาแล้ววาดวงกลมบนโต๊ะเบาๆ “เซี่ยหงเฉิน ในสายตาท่าน ข้ากับนางมีความสัมพันธ์เช่นไรหรือ”

“ห้วงฝันร้อยปีทุกคนต่างรู้ ยังต้องให้ข้าพูดมากอีกหรือ” เซี่ยหงเฉินเบือนหน้าไปอีกทาง ความอึมครึมในน้ำเสียงสะท้อนออกมาทั้งหมด

“ทุกคนต่างรู้หรือ” ตี้อีชิวหัวเราะเบาๆ แต่ละถ้อยคำแต่ละประโยคล้วนเสียดสี “เช่นนั้นก็ประเสริฐยิ่งนัก ประมุขสำนักเซี่ยอยากพบนาง ข้าให้ตามที่ท่านขอได้ แต่ก็ขอให้ประมุขสำนักเซี่ยตอบสนองความต้องการของข้าด้วยเช่นกันได้หรือไม่”

“ตอบสนองความต้องการของท่านหรือ” เซี่ยหงเฉินขมวดคิ้ว “ท่านคิดจะเล่นอุบายอะไรอีก”

ตี้อีชิวกล่าวว่า “เรื่องมาถึงบัดนี้ ใจของนางอยู่กับใคร คิดว่าประมุขสำนักเซี่ยคงรู้แจ้งแก่ใจ”

เซี่ยหงเฉินย่อมรู้อยู่แล้ว เขาเอ่ยว่า “นางเข้าสู่ห้วงฝันสองครั้งล้วนชี้กระบี่มายังสำนักเซียนอวี้หู ย่อมต้องถูกราชสำนักบงการแน่นอน”

ตี้อีชิวมองออกไปนอกห้องโถง กองเสวียนอู่หิมะตกหนัก เขายิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยว่า “ประมุขสำนักเซี่ยอยากจะถามอีกใช่หรือไม่ว่าตกลงแล้วนางถูกราชสำนักบงการหรือถูกข้าล่อลวงกันแน่”

เซี่ยหงเฉินแค่นเสียง มิได้ตอบคำ

ทว่าเรื่องนี้ก็ชัดเจนอยู่แล้ว ในห้วงฝันทั้งสองครั้งฝ่ายที่ได้รับความเสียหายล้วนเป็นสำนักเซียนอวี้หู เซี่ยหงเฉินจะไม่สงสัยได้อย่างไร

เขาสงสัยถึงขั้นที่ว่าตลอดเวลาร้อยกว่าปีของการเป็นสามีภรรยาในหอฉีลู่ การโอนอ่อนผ่อนตามของนางเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จกันแน่

ในอดีตอย่างน้อยเซี่ยหงเฉินก็มั่นใจว่าหวงหร่างชอบเขา ไม่ว่าความจริงใจนี้จะมีมากน้อยเพียงใด อย่างน้อยมันก็มีอยู่

แต่บัดนี้เขาไม่แน่ใจแล้ว

เวลาร้อยปีในความฝันครั้งนี้นางมีเจตนาแอบแฝงอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังคงสามารถคารวะเข้าเป็นศิษย์สำนักเขา วางตัวคล้ายใกล้ชิดคล้ายเหินห่างกับเขา รับมือกับเขาทั้งในที่แจ้งและในทางลับตลอดร้อยปี

นางเป็นสตรีเช่นไรกันแน่

เซี่ยหงเฉินไม่ตอบคำถามของตี้อีชิว เพียงเอ่ยว่า “เหตุใดนางถึงไม่ออกมาพบข้าด้วยตนเอง

“กระอักกระอ่วนใจกระมัง” ใต้เท้าเจ้ากรมตอบอย่างไม่จริงจัง “ถึงอย่างไรความสัมพันธ์ก็ยุ่งเหยิงซับซ้อน หากบุ่มบ่ามมาพบจะนับเป็นคนรุ่นเดียวกันหรือเป็นศิษย์ดีเล่า”

“ก็ถูก” เซี่ยหงเฉินจับจ้องลมหิมะข้างนอกพลางถามว่า “เช่นนั้นเจ้ากรมต้องการอย่างไร”

ตี้อีชิวตอบอย่างไม่เร็วไม่ช้า “ยังจำได้ว่าในความฝันครั้งแรกประมุขสำนักเซี่ยเขียนหนังสือหย่าเองกับมือ เมื่อความฝันสลายหนังสือหย่าก็สูญหายไป บัดนี้ในเมื่อได้พบกันอีก รบกวนประมุขสำนักเซี่ยเขียนหนังสือหย่าขึ้นอีกฉบับเป็นอย่างไร”

เขาเห็นเซี่ยหงเฉินมีสีหน้าราบเรียบ จึงคิดว่าคนผู้นี้มิได้มีความรู้สึกอันใดกับหวงหร่าง คงจะแค่หมายปองความงามของนางเท่านั้น

ดังนั้นใต้เท้าเจ้ากรมจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “หากข้าส่งหนังสือฉบับนี้เข้าไป ไม่แน่ว่านางอาจจะออกมาพบท่านก็ได้ ใครจะรู้เล่า”

เป็นไปตามที่คิด เซี่ยหงเฉินไม่แปลกใจกับข้อเสนอของตี้อีชิว…ตั้งแต่ในห้วงฝันครั้งแรกเรื่องนี้ก็เผยเงื่อนงำออกมาแล้ว เพียงแต่เขาในตอนนั้นยังไม่อยากจะเชื่อ

เขามองออกไปยังลานเรือน เห็นหิมะโปรยปรายดั่งกลีบบุปผา ปลิวฟุ้งไปทั่ว