ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 67-68

ชั่วเวลานั้นปณิธานของนางพุ่งถึงจุดสูงสุด สรรพสิ่งรอบด้านจับตัวแข็งอย่างช้าๆ แม้กระทั่งสายลมยังพัดช้าลง

ภาพตรงหน้านางพร่าเลือน เสียงร้องโหยหวนเป็นพันเป็นหมื่น เสียงสาปแช่ง เสียงร่ำไห้ ทุกเสียงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในหัวของนาง ไม่ไกลออกไปซือเวิ่นอวี๋ยังคงเฝ้ามองทุกอย่างนี้เงียบๆ

ยามนี้เซี่ยหลิงปี้คิดว่าหวงหร่างตายไปแล้ว

เขากำลังจะเดินไปยังวังหลวง ทันใดนั้นก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง เขาหันกลับไป ทว่าแม้กระทั่งการกระทำนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นเชื่องช้ายิ่งนัก

ไกลออกไปใต้ประตูเมืองชั้นใน มนุษย์เลือดผู้หนึ่งขวางประตูเมืองไว้ เก้าอี้ล้อเข็นของหวงหร่างอยู่ข้างหลังเขา

นางชั้นต่ำ นางยังมีชีวิตอยู่!

เซี่ยหลิงปี้อยากจะเงื้อกระบี่ขึ้น ทว่าชั่วเวลานี้รอบด้านพลันมืดสลัว เขาไม่รู้สึกถึงกระบี่ของตนเอง

ในสมองของหวงหร่างเจ็บแปลบอย่างรุนแรง ทว่าความเจ็บปวดนี้กลับทำให้นางยินดีแทบเสียสติ

ในห้องลับตำหนักหลัวฝูของสำนักเซียนอวี้หูที่ไกลออกไปพันหลี่ เสียงภูตผีครวญคร่ำนับไม่ถ้วนพลันตอบสนองนาง

เมฆดำตรงขอบฟ้าปั่นป่วน เพียงไม่นานภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

“ตี้อีชิว!” หวงหร่างลืมตาทันใด น้ำตาอาบใบหน้า นางลุกพรวดขึ้นมา จากนั้นก็พบว่าตนเองมาอยู่ในสถานที่อีกแห่งหนึ่ง

นางอยู่ในกองฟาง ดูเหมือนกำลังนอนกลางวัน

หวงหร่างมีอาการตอบสนองอย่างฉับไว…นี่คือ…ความฝันครั้งที่สามหรือ

ตี้อีชิวเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

นางก้มหน้าลง พบเข็มใบชาใสกระจ่างเล่มหนึ่งตกอยู่บนพื้น ครั้งนี้ดูเหมือนนางจะบังคับตนเองเข้าสู่ความฝัน ไม่ได้เห็นเจดีย์เก้าชั้นแปลกประหลาดองค์นั้นแล้ว รวมถึงไม่ได้เห็นบุรุษประหลาดที่สวมชุดคลุมนักพรตผู้นั้น

ตี้อีชิว ไม่รู้เขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

หวงหร่างรู้ว่าแปดส่วนนางคงกลับมายังตำบลเซียนฉาอีกแล้ว

…ชีวิตนี้ของนางเกิดในตำบลเซียนฉา แต่งเข้าสำนักเซียนอวี้หู หลังจากถูกทำร้ายก็ไปอยู่กรมซือเทียน จนกระทั่งปลายทางสุดท้ายคือผาไป๋กู่ ทั้งหมดก็มีเพียงไม่กี่แห่งนี้เท่านั้น

ยามนี้นางลูบใบหน้าของตนเอง…พบว่าตนยังคงเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง

ในปีนี้ตี้อีชิวยังไม่ถือกำเนิด

หวงหร่างเก็บเข็มใบชาใสกระจ่างบนพื้นขึ้นมา นางจับจ้องกองฟาง การได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งมิอาจนำพาความตื่นเต้นยินดีมาให้นาง

เพราะนางย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่ยังไม่มีเขา

ให้ตายเถิด แค่คิดก็ทำให้คนเสียใจแล้ว

ตี้อีชิว ความฝันนี้ข้ามาเพื่อท่าน พวกเราจะไม่แยกจากกันอีกดีหรือไม่

หวงหร่างเสียบเข็มใบชาไว้ในมวยผมแล้วเดินออกจากกองฟาง

ที่นาข้างนอกดูคุ้นเคย ทว่าก็แปลกตา ในที่นามีชาวนากำลังทำนาอยู่

หวงหร่างเดินผ่านคันนา ในที่สุดก็เห็นเงาร่างคุ้นเคยร่างหนึ่ง

“พี่สาว!” นางวิ่งเข้าไป สตรีที่กำลังตรวจดูเมล็ดพันธุ์จำหน่ายผู้นั้นเป็นหวงจวินพี่สาวของนางจริงๆ

หวงจวินในยามนี้อายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่คิ้วตากลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า นางมิได้ดูไร้ทุกข์ไร้กังวลอย่างที่คนในวัยนี้พึงเป็น

อืม นางย่อมไม่เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

หวงหร่างเก็บงำรอยยิ้ม แต่กลับอดคว้ามือนางไม่ได้พลางร้องเรียกเบาๆ “พี่สาว”

แม้กระทั่งเสียงของนางยังเบาลงมาก ใบหน้าของหวงจวินปราศจากรอยยิ้ม นางล้วงห่อกระดาษห่อหนึ่งออกมาจากเอว ยื่นให้หวงหร่างพลางพูด

“เอาไปนั่งกินด้านข้าง”

หวงหร่างรับห่อกระดาษนั้นมา พอเปิดออกดูก็พบว่าเป็นผลไม้เชื่อม