ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 7-9

คนที่ถูกกักขังอยู่ที่นี่ล้วนเป็นพี่น้องของเขา ในฐานะพระโอรสพระธิดา เดิมทีพวกเขาควรได้กินอาหารรสเลิศ สวมอาภรณ์งามวิจิตร มีชีวิตที่หรูหราสุขสบาย ทว่าบัดนี้พวกเขากลับถูกกักขังอยู่ที่นี่ เป็นคนก็มิใช่ เป็นผีก็ไม่เชิง

“เจ้ากรม ไปกันเถิด” ขันทีเอ่ยเร่งรัดอย่างระมัดระวัง

ตี้อีชิวก้าวออกจากคุกใต้ดินกลับขึ้นไปยังชั้นหนึ่งของเจดีย์หยวนหรง คล้ายออกจากขุมนรกกลับคืนสู่โลกมนุษย์

เขาเดินออกจากเจดีย์ช้าๆ แต่เบื้องหลังคลับคล้ายยังมีบางสิ่งบางอย่างจับจ้องและติดตามมา

แต่ไหนแต่ไรตี้อีชิวเป็นคนจิตใจแน่วแน่เข้มแข็ง ทว่ายามนี้เขาเกิดความวู่วามอยากจะหันหลังกลับไป

คงเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากฤทธิ์ยาของเครื่องหอมนั่นเอง

ซือเวิ่นอวี๋รู้แค่ว่านั่นคือหญ้าเทวดา เขาไม่รู้ว่ายังมีหญ้าอีกชนิดที่เป็นพันธุ์พืชดัดแปลงจากหญ้าเทวดา เนื่องจากรูปลักษณ์ภายนอกและกลิ่นเหมือนกันทุกประการ ทุกครั้งเวลาปรุงเครื่องหอมผสมลงไปสักต้นสองต้นย่อมไม่มีใครรู้

กองเสวียนอู่

หวงหร่างนอนอยู่บนเตียง เฝ้ารอคอยอยู่เงียบๆ นางย้อนคิดถึงชีวิตของตนก็พบว่าช่างน่าขันโดยแท้ นับตั้งแต่แต่งเข้าสำนักเซียนอวี้หู นางใช้เวลาร้อยกว่าปีในการเฝ้ารอคอยเซี่ยหงเฉิน ภายหลังถูกกักขังลงทัณฑ์ในห้องลับกลางเขาลึก นางต้องใช้เวลาสิบปีเฝ้ารอคอยที่จะหลุดพ้น

ตอนนี้นางยังต้องมาเฝ้ารอคอยตี้อีชิวอีกแล้ว

ท่ามกลางลมหิมะ จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยยิ่งดังแว่วมา

หวงหร่างแทบอยากจะผุดลุกขึ้นนั่ง

ประตูส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด คนยังไม่เข้ามา ลมหิมะกลับพัดกรูเข้ามาในห้องเสียก่อน

ตี้อีชิวปิดประตูห้อง ดูเหมือนเขาจะเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง เพียงถอดเสื้อผ้า รองเท้า และถุงเท้าออก จากนั้นก็ตรงขึ้นเตียง หวงหร่างเฝ้ารอคอยอยู่นาน เห็นเขาไม่สนใจตนก็รู้สึกผิดหวัง

ทว่าผ่านไปพักหนึ่งนางรู้สึกว่าผ้าห่มยับเล็กน้อย หวงหร่างไม่เข้าใจ นางจึงเหลือบไปมอง ท่ามกลางแสงเทียนสลัว นางเห็นตี้อีชิวร่างกำลังสั่นสะท้าน

เขาร้องไห้หรือ

หวงหร่างตกใจ ความคิดมากมายผุดขึ้นมาโดยพลัน

เขาไปพบบิดาเขา พอกลับมาแล้วก็ซุกตัวในผ้าห่มร้องไห้ เช่นนั้นบิดาเขากระทำเรื่องเลวร้ายอะไรกับเขากันแน่

หวงหร่างมิใช่สตรีที่ไม่ประสีประสา นางรู้ว่าใต้หล้านี้มีคนทุกประเภท…บางคนหลงรักมารดา หลงรักบิดา หรือว่าซือเวิ่นอวี๋…จะหลงรักบุตรชายของตนเอง

เช่นนั้นเขา…เช่นนั้นตี้อีชิว…สวรรค์!

ความคิดของหวงหร่างเริ่มไม่ค่อยดีนัก จนกระทั่งตี้อีชิวพลิกตัวมากอดนางไว้ นางจึงพบว่าเขาไม่ได้กำลังร้องไห้ เขากำลังหนาวต่างหาก ปลายนิ้วเขาที่กดหลังคอนางเหมือนจับตัวเป็นน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น แม้บนร่างเขาจะมีเสื้อผ้าขวางกั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงไอเย็น

ทว่าตี้อีชิวกลับปล่อยนางอย่างรวดเร็ว

เขาลุกจากเตียงและสวมเสื้อผ้าอีกครั้ง จากนั้นก็ห่มผ้าให้หวงหร่างอย่างเรียบร้อย หวงหร่างมิเพียงเห็นข้อมือเขาพันด้วยผ้าพันแผล ทว่ายังเห็นใบหน้าซีดเซียวของเขา น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“ข้าจะไปนอนในห้องหนังสือ” กล่าวจบเขาก็คว้าเสื้อขนสัตว์ขึ้นมา เปิดประตูแล้วจากไป

ชั่วขณะนั้นหวงหร่างอยากรั้งเขาไว้ น่าเสียดายที่นางในตอนนี้ก็เหมือนพิณหนึ่งตัว ต้นไม้หนึ่งต้น จะว่าไปแล้วก็เป็นเพียงวัตถุไร้ชีวิตเท่านั้น

โลกมนุษย์ลมหนาวพัดมาหิมะตกหนัก ใครเล่าจะให้ความอบอุ่นแก่อีกคนได้