ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทนำ – บทที่ 1

ซย่าโหวอวี๋ก็ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใด

ชาวหูก่อกบฏ เมืองลั่วหยางแตก ปู่ทวดของนางนำขุนนางใหญ่ในราชสำนักรีบร้อนเดินทางลงใต้ ย้ายเมืองหลวงไปที่เจี้ยนคัง อาศัยอยู่ในวังเก่าของอู๋อ๋องเป็นการชั่วคราว ภายหลังไฟสงครามลุกลาม คลังแผ่นดินว่างเปล่า มิอาจบูรณะวังเก่าได้ จวบจนถึงสมัยของบิดานางอู่จงฮ่องเต้จึงได้เริ่มซ่อมแซมวังและตำหนัก ใช้เวลาสิบปีจึงเสร็จสิ้น เนื่องจากวังเสี่ยนหยางมีอาณาบริเวณไม่กว้างนัก อีกทั้งบางส่วนยังคล้ายกับตำหนักเดิมของอู๋อ๋อง แม้นางจะใช้ชีวิตอยู่ในวังมาสิบห้าปี ทว่าภาพของหญ้าป่า อาคารปรักหักพังและพื้นที่รกร้างตรงหน้านี้ นางก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ

กระนั้นไม่ว่าผู้ใดเมื่อได้สติขึ้นมาและรู้สึกเหมือนจู่ๆ ย้อนเวลากลับไปสิบปีก็ต้องว้าวุ่นเป็นกังวล จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ร้อนใจจนอยากจะพิสูจน์เรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเองทั้งนั้น การที่นางไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงมาอยู่ตรงนี้ได้นั้นถือเป็นเรื่องปกติ!

ซย่าโหวอวี๋กอดไหล่ นั่งลงบนบันไดหินของตำหนักที่มีตะไคร่สีเขียวเกาะเต็มอย่างช้าๆ

นั่นเป็นความฝันกระมัง

โคลนผสมก้อนหินกระแทกร่างกายนาง อาเหลียงหวีดร้องอย่างตื่นตระหนก นางกุมศีรษะวิ่งหนีแต่กลับถูกทับอยู่ในศาลา ไม้หมอนที่ทับซ้อนกันมั่วจนเหลือพื้นที่เล็กๆ ไว้ให้นาง ร่างกายท่อนล่างเจ็บปวดอย่างรุนแรงกระทั่งไม่มีความรู้สึกอะไรอีก

เซียวหวนตะโกนเรียกชื่อนาง เขาใช้มือปัดก้อนหินและไม้หมอนที่ทับร่างนางอยู่ออก

หินบนภูเขาไหลลงมาอีกครั้ง

ผู้ติดตามของเซียวหวนเปลี่ยนจากตะโกนเสียงดังร้องเรียกเขาเป็นลากตัวเขาออกไป เขาสลัดตัวออกจากการฉุดกระชากของคนผู้นั้น แล้วโผมาอยู่เหนือร่างนาง

ความรู้สึกหายใจไม่ออกยามที่ถูกกดทับอยู่ใต้ดิน…ยังมี…อ้อมกอดอบอุ่นของเซียวหวน แขนแข็งแกร่งที่วางอยู่เหนือศีรษะนาง…คำปลอบประโลมพึมพำที่ไม่รู้ว่าพูดว่าอะไร…ในพื้นที่เล็กๆ ที่เขาสร้างขึ้นมานั้น นางถูกเขาปกป้องคุ้มครองจนมิอาจขยับตัวได้ ตรงหน้ามีแต่ความดำมืด ต่อให้นางพยายามเบิกตากว้างอย่างไรก็มิอาจเห็นสีหน้าเขาได้ชัดเจน…

เหตุใดเขาต้องช่วยนางด้วย

เขาจากไปแล้วมิใช่หรือ

เขาจะช่วยนางได้อย่างไร

นางต้องกำลังฝันไปแน่!

ซย่าโหวอวี๋นั่งอยู่บนบันไดหินเปียกลื่นอันเยียบเย็น ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยขึ้นไปกลางศีรษะ ผีเสื้อสีอ่อนเกาะอยู่บนไม้พุ่มขนาดเล็กก่อนจะบินจากไป