ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทนำ – บทที่ 1

หัวสมองของนางสับสนไปหมด ภาพต่างๆ ถาโถมเข้ามาไม่หยุด คล้ายเป็นภาพมายาที่คว้าจับไม่ได้ ไม่รู้ว่าตนเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“จ่างกงจู่!” เสียงอุทานเบาๆ อย่างตื่นตระหนกดังขึ้นที่ข้างหู

ซย่าโหวอวี๋เงยหน้ามองไปก็เห็นนางกำนัลหลายคนยืนอยู่ตรงหน้านางด้วยท่าทางระมัดระวัง ยังมีนางกำนัลคนหนึ่งพูดเสียงค่อยกับนางกำนัลอีกคน “เร็วเข้า รีบไปบอกชุยฮูหยินกับนางข้าหลวงตู้ว่าพบตัวจ่างกงจู่แล้ว ไม่ต้องทูลฮ่องเต้แล้ว!”

ซย่าโหวอวี๋มีสีหน้านิ่งเฉย

หลังการเผชิญหน้านี้ ก็มีเสียงฝีเท้าสับสนดังขึ้น ชุยซื่อกับตู้ฮุ่ยรีบรุดมา

“จิ้นหลิง ไฉนเจ้าจึงวิ่งมาที่นี่” ชุยซื่อเห็นนางแล้วก็ตาแดง บ่นด้วยน้ำเสียงตำหนิ ทว่าสีหน้าหวาดหวั่นดูผ่อนคลายลง

ซย่าโหวอวี๋ไม่ได้ไปไหนไกล นางอยู่ในวังเก่าของอู๋อ๋องซึ่งอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังตำหนักเฟิ่งหยางออกมานัก เนื่องจากที่นี่รกร้างไม่ถูกใช้งานมานานแล้ว เวลาคนในวังเดินผ่านจึงมักจะอ้อมไป ย่อมไม่มีผู้ใดคิดว่านางจะมาที่นี่ตามลำพัง

ชุยซื่อเห็นสีหน้าซย่าโหวอวี๋แข็งทื่อ ท่าทางนิ่งงัน เหมือนได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างไรอย่างนั้น หางตาและหว่างคิ้วไม่เหลือแววเฉลียวฉลาดและไหวพริบเฉกเช่นยามปกติแม้แต่ครึ่งส่วน นางขบคิดในใจว่าซย่าโหวอวี๋ใช่พบเจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า แม้ในใจจะเป็นห่วง แต่กลับไม่กล้าเอ่ยถามตรงๆ เพียงก้าวขึ้นไปแล้วจูงมือซย่าโหวอวี๋พาเดินออกไปข้างนอก ส่งสายตากับตู้ฮุ่ยและเอ่ยว่า “เอาล่ะๆ เจอคนก็ดีแล้ว ฟั่นฮูหยินกับชายาอู่หลิงอ๋องน่าจะใกล้มาถึงแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าแต่งตัวใหม่ ประเดี๋ยวทุกคนจะได้นั่งดื่มน้ำชาด้วยกัน!”

ฟั่นฮูหยิน? ฟั่นฮูหยินไหน

ซย่าโหวอวี๋ขมวดคิ้ว

หัวสมองของนางผุดเทียบเชิญงานศพของฟั่นฮูหยินของหลูยวนขึ้นมาทันที ในความทรงจำของนาง ฟั่นฮูหยินตายในรัชศกเซิงผิงปีที่แปดเดือนสามวันที่สิบหก

เวลานั้นแม้หลูยวนจะเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่ก็ถูกเซียวหวนกดข่มจนหายใจไม่ออกแล้ว แทบไม่มีอำนาจใดในราชสำนัก ประจวบเหมาะกับที่ฟั่นฮูหยินล้มป่วย ไม่นานหลูยวนก็ป่วยตาม บุตรชายคนโตของหลูยวนแอบมาขอร้องเซียวหวนให้ละเว้นหลูยวนและให้เขาเกษียณอายุกลับบ้านเกิด แต่เซียวหวนยังคงไม่ปล่อยหลูยวน ยื้อหลูยวนไว้จนกระทั่งตาย

นับแต่นั้นมา เซียวหลูสองสกุลก็ผูกความแค้นครั้งใหญ่ แต่ข้อดีก็คือในราชสำนักไม่มีผู้ใดกล้าสงสัยการตัดสินใจของเซียวหวนอีก เขาสามารถทำให้หนึ่งคำพูดของตนเองหนักแน่นประดุจเก้ากระถางศักดิ์สิทธิ์ หนึ่งวาจาประหนึ่งราชโองการได้อย่างแท้จริง

ความทรงจำของนางหยุดลงในรัชศกเซิงผิงปีที่สิบเดือนเจ็ดวันที่สิบ…

ซย่าโหวอวี๋สั่นสะท้าน หากนางย้อนกลับมาในอดีตจริง เช่นนั้น…เช่นนั้นน้องชายของนางซึ่งก็คือโอรสสวรรค์องค์ปัจจุบันซย่าโหวโหย่วเต้าจะตายในรัชศกเจี้ยนอันปีที่สามเดือนสามวันที่เก้า

นางคว้าแขนเสื้อของชุยซื่อไว้ทันที พร้อมถามอย่างร้อนใจ “วันนี้เป็นวันใดปีใด”

ผิดปกติ! ตู้ฮุ่ยเหลือบมองชุยฮูหยิน